III SA/Lu 573/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. D., B. D., D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 29 sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu postanawia: odrzucić skargę B. D. i D. S.. T. D., B. D. i D. S. złożyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 29 sierpnia 2025 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Świdnickiego z dnia 14 lipca 2025 r. o nałożeniu na T. D. kary pieniężnej w wysokości 250 zł z tytułu naruszania obowiązku zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu marki URSUS C-330, w terminie nieprzekraczającym 30 dni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Skarżący, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 50 § 1 p.p.s.a., musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego własnej sprawy administracyjnej, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi. Legitymacja (posiadanie uprawnienia) do złożenia skargi do sądu administracyjnego stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest decyzja dotycząca nałożenia na T. D. kary pieniężnej z tytułu naruszania obowiązku zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu marki URSUS C-330, w terminie nieprzekraczającym 30 dni, zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm.). Z treści decyzji oraz z akt administracyjnych wynika jednoznacznie, że stroną postępowania i adresatem decyzji była T. D.. W świetle powyższego, jedynym podmiotem mającym interes prawny w zaskarżeniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie w rozpoznawanej sprawie jest T. D.. Skarga została natomiast wniesiona zarówno przez T. D., jak i przez B. D. i D. S.. W tym stanie rzeczy, skoro B. D. i D. S. nie były adresatami zaskarżonej decyzji ani nie były stroną postępowania zakończonego tą decyzją, należało uznać, że skarga pochodzi od podmiotu nieuprawnionego. W konsekwencji skargę wniesioną przez B. D. i D. S. należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w związku z art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. Jednocześnie wyjaśnić należy, że odrzucenie dotyczy wyłącznie skargi wniesionej przez B. D. i D. S., natomiast wobec skargi T. D. zostaną podjęte dalsze czynności procesowe.