III SA/Lu 574/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 26 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. F. D. sp. [...] z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie określenia kwoty cła - w zakresie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka T. F. D. sp. [...] z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie określenia kwoty cła. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wniosek uzasadniono okolicznością, że wykonanie decyzji z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością spowoduje całkowitą i trwałą utratę płynności finansowej skarżącej, czego konsekwencją będzie konieczność likwidacji przedsiębiorstwa. Konieczność zaniechania produkcji w następstwie wykonania decyzji spowoduje zwolnienie kilkuset zatrudnionych w przedsiębiorstwie pracowników, co wywoła trudne do przewidzenia skutki społeczno-gospodarcze. Ponadto utrata płynności finansowej będzie łączyć się z utratą dotychczas wypracowanej opinii podmiotu stabilnego finansowo, rzetelnego i działającego transparentnie w obrocie gospodarczym. Utrata tych atrybutów w oczach kontrahentów może być niemożliwa do naprawienia i spowoduje załamanie niezbędnych dla działania skarżącej rynków zbytu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/2006, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). Analizując przedstawione we wniosku Spółki argumenty, Sąd doszedł do przekonania, że nie zostały spełnione ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja, z której wynika obowiązek zapłaty długu celnego. Nałożony na Spółkę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są z pewnością odwracalne. Niewątpliwie jednak, w szczególnych okolicznościach, zapłata kwoty pieniężnej, może rodzić niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w postaci podważenia finansowych i majątkowych podstaw bytu przedsiębiorcy. Należy jednak zauważyć, że argumentacja skarżącej jest całkowicie gołosłowna. W szczególności Spółka nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących jej aktualną sytuację finansową. Wobec braku aktualnych danych dotyczących sytuacji finansowej Spółki oraz wobec nieuprawdopodobnienia możliwych zagrożeń wywołanych wykonaniem zaskarżonej decyzji, trudno uznać za przekonującą argumentację wskazującą, że brak wstrzymania wykonania wyżej wymienionej decyzji może prowadzić do utraty płynności finansowej Spółki, co z kolei groziłoby likwidacją przedsiębiorstwa (por. podobnie postanowienie NSA z 8 września 2015 r., II GZ 451/15; postanowienie NSA z 18 września 2015 r., II GZ 481/15; postanowienia NSA z 2 października 2015 r., II GZ 498/15; postanowienie NSA z dnia 16 października 2015 r., II GZ 579/15; CBOSA). W badanej sprawie nie można zatem uznać, aby Spółka wykazała, że zachodzą szczególne okoliczności, które sprawiają, że zapłata kwoty pieniężnej, stanowiącej wszak świadczenie o skutkach zasadniczo odwracalnych, rzeczywiście rodzi niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konkluzja taka musi skutkować odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.