III SA/Lu 576/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca),, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Referent stażysta Joanna Stadnik, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] września 2009 r., Nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania K. J. utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr KT . [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wyjaśniło, że Starosta orzekł o zatrzymaniu skarżącemu K. J. prawa jazdy kategorii B nr [...]druk nr [...]wydanego dnia [...] czerwca 2006 r. z powodu przekroczenia przez skarżącego 24 punktów za naruszenie zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego. Odnosząc się do podniesionych pod adresem decyzji Starosty zarzutów, że wydano ją z naruszeniem art. art. 6, 7, 9, 10, 11, 75, 77 i 107 § 3 k.p.a. oraz faktu, iż skarżący nie wie, jak mógł przekroczyć 24 punkty skoro nie miał mandatów ani orzeczeń sądu w tej kwestii, Kolegium stwierdziło, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 138 ust. 1 w związku z art. 135 ust. 1 litera g/ ustawy Prawo o ruchu drogowym, decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy wydaje starosta w razie przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego Kolegium wyjaśniło dalej, że decyzja Starosty została wydana na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2009 r. o sprawdzenie kwalifikacji K. J. W uzasadnieniu tego wniosku stwierdzone zostało, że skarżący w okresie od [...] maja 2007 r. do [...] października 2007 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za które to naruszenia otrzymał [...] punktów. Wniosek ten skierowano również do skarżącego. Kolegium podniosło również, że organ I instancji powinien swoją decyzję doręczyć pełnomocnikowi strony. Skoro strona otrzymała decyzję bez udziału pełnomocnika i wniosła odwołanie w terminie, to nie można uznać zarzutu, że doręczenie nastąpiło w sposób nieprawidłowy. K. J. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się - uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z powodu naruszenia przepisów art. art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 75, 77, 107 § 3 k.p.a., ewentualnie - stwierdzenia nieważności obu tych decyzji z uwagi na bezsporne pozbawienie go możliwości obrony swych praw, co należy zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje akty lub czynności z zakresu administracji publicznej i dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem. Przepis ten oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty jest przepis art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego (art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g/), starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Jak wynika z akt sprawy skarżący przekroczył w okresie krótszym od jednego roku (tj. od dnia [...] maja 2007 r. do dnia [...] października 2007 r. ) limit 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, uzyskując łącznie [...] punktów. Okoliczność ta wynika wprost z dokumentu urzędowego - wniosku o sprawdzenie kwalifikacji wystawionego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...]lutego 2009 r., nr L.dz. [...], sporządzonego na podstawie art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wniosek ten wskazuje zarówno daty ([...] maja 2007 r., [...] czerwca 2007 r. i [...] października 2007 r.) w jakich skarżący naruszył przepisy ruchu drogowego, rodzaj naruszeń, jak i przypisaną tym naruszeniom odpowiednią liczbę punktów, określoną zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisu art. 130 ust. 1 powołanej ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2002 r., nr 236, poz. 1998). Powyższe rozporządzenie określa – co wynika z treści § 1 ust. 1 – między innymi sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego oraz warunki i sposób prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. W myśl § 2 ust. 1 cyt rozporządzenia, do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, wpisuje się kierowcę, który kierując pojazdem dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego. Ewidencję prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych (§ 3 ust. 1 w/w rozporządzenia). W świetle akt sprawy podstawą do wydania zaskarżonej decyzji były dane (odnośnie liczby zaewidencjonowanych [...] punktów) wynikające z ewidencji prowadzonej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. Liczba punktów nałożonych na skarżącego przekroczyła 24, co uzasadniało wydanie zaskarżonej decyzji, obecnie kontrolowanej przez Sąd. Formułowane w skardze zarzuty i wnioski były nieusprawiedliwione. Za taki należy uznać zarzut, że skarżący nie wie o tytułach karnych związanych naruszeniem przepisów ruchu drogowego. W/w wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] lutego 2009 r. o sprawdzenie kwalifikacji skierowano do skarżącego. W tym miejscu należy dodatkowo wyjaśnić, że stosownie do przepisu § 4 ust 1 i 2 cyt. rozporządzenia, wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone m.in. prawomocnym wyrokiem sądu. Przed wydaniem tego rozstrzygnięcia do ewidencji wprowadza się, niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia, wpis tymczasowy. Wpis tymczasowy zawiera informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem. Po stwierdzeniu naruszenia prawomocnym wyrokiem sądu wpis tymczasowy staje się wpisem ostatecznym (§ 4 ust 4 rozporządzenia). Z kolei w myśl § 6 ust. 1 pkt 3 omawianego rozporządzenia, organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punkty przyznane na podstawie wpisu ostatecznego jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynął rok, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które liczba punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24 punkty. Zatem tryb prowadzenia ewidencji punktów za naruszenia prawa drogowego jest odrębnym postępowaniem od postępowania dotyczącego decyzyjnego zatrzymania prawa jazdy przez uprawniony do tego organ (tu – Starostę). W związku z tym skierowany do Sądu Rejonowego w O. wniosek z dnia [...]czerwca 2007 r. o ukaranie K. J. za wykroczenie drogowe oraz pokwitowanie przez skarżącego odbioru prawa jazdy w dniu [...] sierpnia 2007 r., nie stanowią dowodu świadczącego o bezpodstawności zaskarżonej decyzji, opierającej się na danych wynikających z ewidencji prowadzonej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. Wobec powyższego Sąd uznał, że sytuacja skarżącego została oceniona przez organ administracji w sposób prawidłowy, przy uwzględnieniu zasad prawa materialnego i procesowego. Nie można też mówić o rażącym naruszenia prawa przez orzekające w sprawie organy administracyjne. Faktem jest, że decyzji organu I instancji nie doręczono profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącego. Skoro skarżący we własnym zakresie wniósł odwołanie, to brak jest podstaw do twierdzenia, że pozbawiono go możliwości obrony swych praw. Z tych względów skarga jako bezzasadna, stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), podlegała oddaleniu.