III SA/Lu 577/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. V. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 27 sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2025 r. nr 0601-IGC.4802.189.2025.ił Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej jako "DIAS", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") przywrócenia terminu do wniesienia odwołania przez P. V. z siedzibą w N. (Ukraina) od decyzji Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 9 czerwca 2025 r. nr 308000-CZC-4.4802.2.78.2025.10.SS. Powyższe rozstrzygniecie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco. Decyzją z dnia z dnia 9 czerwca 2025 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej (dalej jako "organ I instancji") nałożył na P. V. z siedzibą w N. (Ukraina) (dalej jako "skarżąca" lub "strona skarżąca") karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego rzeczy bez zgłoszenia do rejestru zgłoszeń, w przypadku, o którym mowa w art. 28b ustawy o transporcie drogowym z naruszeniem obowiązku o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 1218 z późn. zm.), zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2025 r. poz. 1490 ze zm.), stosownie do Lp. 3.2b załącznika nr 3 do przedmiotowej ustawy. Decyzja została doręczona wskazanemu przez stronę skarżącą pełnomocnikowi do doręczeń w dniu 30 czerwca 2025 r. W dniu 29 lipca 2025 r. do organu II instancji wpłynął wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Do wniosku skarżąca dołączyła odwołanie od decyzji Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 9 czerwca 2025 r. (w aktach administracyjnych dołączonych do sprawy III SA/Lu 576/25). Wniosek wraz z odwołaniem został nadany w dniu 11 lipca 2025 r. przez stronę skarżącą za pośrednictwem ukraińskiego operatora pocztowego U. (przesyłka nr [...]). W dniu 16 lipca 2025 r. ukraiński operator przekazał przesyłkę z wnioskiem i odwołaniem polskiemu urzędowi pocztowemu. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca podniosła, że firma jest zarejestrowana na terytorium Ukrainy, gdzie nie ma placówki polskiej poczty, nie posiada przedstawicielstwa na terenie, na którym znajduje się polska poczta, a także nie posiada przedstawicielstwa na terenie państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej albo państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - nie jest stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Nie jest podmiotem, który może korzystać z usług konsularnych Polski. Ze względu na to, że firma jest podmiotem zagranicznym, nie jest zarejestrowana w systemie polskim do świadczenia usług drogą elektroniczną. Z uwagi na powyższe nie jest w stanie dotrzymać terminu wyznaczonego normami prawa polskiego, które reguluje kwestię terminów dla własnych obywateli i podmiotów. Jednocześnie, w ocenie strony, kodeks nie reguluje kwestii przestrzegania terminów przez podmiot zagraniczny. Podniosła, że odwołanie wpłynęło do krajowego operatora pocztowego - U. w terminie 14 dni. Niemożność dostosowania się do wymogów polskiego ustawodawstwa oraz brak zawartych między Polską a Ukrainą umów międzynarodowych rozstrzygających tę kwestię, powinny stanowić podstawę przedłużenia terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2025 r. DIAS odmówił uwzględnienia wniosku. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji podniósł, że zgodnie z art. 58 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm.), dalej jako "k.p.a." przywrócenie terminu następuje wówczas, gdy wystąpią łącznie przesłanki: uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, złożenie wniosku o przywrócenie terminu w określonym czasie – 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, i dopełnienie wraz z wnioskiem czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśnił, że o braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej można mówić wyłącznie w przypadku stwierdzenia, że było to niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia nawet przy dołożeniu przez stronę szczególnej staranności. W innych przypadkach oznacza to niedbalstwa. W ocenie DIAS niedopełnienie czynności procesowej w niniejszej sprawie (wniesienie odwołania) w terminie nie było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia przy dołożeniu przez skarżącą minimum staranności, zwłaszcza wobec posiadania wiedzy o wydanej w postępowaniu administracyjnym decyzji. Ponadto w treści wydanej decyzji organ pierwszej instancji pouczył stronę o przysługującym jej prawie odwołania i sposobie jego wniesienia. Przedmiotowa decyzja została doręczona ustanowionemu przez stronę skarżącą pełnomocnikowi do doręczeń w dniu 30 czerwca 2025 r. Oznacza to, że przywrócenie terminu jest niedopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, a więc gdy nie dopełniła ona czynności z powodu przeszkody, którą mogła przezwyciężyć. W ocenie organu niedopełnienie czynności procesowej (wniesienia odwołania) w terminie w niniejszej sprawie nie było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia przy dołożeniu przez skarżącą minimum staranności, zwłaszcza wobec posiadania wiedzy o wydanej w postępowaniu administracyjnym decyzji. Ponadto w treści wydanej decyzji organ pierwszej instancji pouczył stronę o przysługującym jej prawie odwołania i sposobie jego wniesienia. Przedmiotowa decyzja została doręczona ustanowionemu przez stronę skarżącą pełnomocnikowi do doręczeń w dniu 30 czerwca 2025 r. W ocenie organu odwoławczego, argumenty przytoczone w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu nie uwiarygadniają staranności skarżącej oraz tego, że przeszkoda wniesienia odwołania w ustawowym terminie była od strony niezależna. Powyższe powoduje, że brak winy skarżącej w uchybieniu terminu nie został uprawdopodobniony. Dokonując analizy drugiej przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, jaką jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu w określonym czasie – 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, DIAS stwierdził, że wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostało również nadane odwołanie od decyzji z dnia 9 czerwca 2025 r., a zatem została dopełniona czynność, dla której był ustanowiony przywracany termin. Organ uznał, że ta przesłanka przywrócenia terminu do wniesienia odwołania została spełniona. Natomiast przywrócenie terminu może nastąpić jedynie w przypadku, gdy łącznie spełnione zostaną wszystkie trzy przesłanki ustawowe. Stwierdzenie, że choćby jedna z tych przesłanek nie została spełniona wyklucza możliwość przywrócenia uchybionego terminu. P. V. z siedzibą w N. (Ukraina) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie: 1) art. 58 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uznanie przez DIAS, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania, co jest wynikiem nieprawidłowej, pobieżnej i dowolnej oceny przez organ okoliczności, podnoszonych we wniosku o przywrócenie terminu; 2) art. 58 § 2 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uznanie przez DIAS, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka, o której mowa we wskazanych przepisach prawa; Wskazując na te zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał stanowisko przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Niesporne jest w przedmiotowej sprawie, że strona skarżąca ustanowiła w postępowaniu administracyjnym pełnomocnika do doręczeń w Polsce w osobie V. D. i na jego adres organy administracji wysyłały pisma, w tym m.in. decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia z dnia 9 czerwca 2025 r., którą doręczono w dniu 30 czerwca 2025 r. Decyzja ta zawierała prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie skarżącej prawie do wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, za pośrednictwem Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej, w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Organ I instancji w pouczeniu tym wskazał wyraźnie, kiedy termin do wniesienia odwołania uważa się za zachowany i przytoczył in extenso treść art. 57 § 5 pkt 2 i 3 k.p.a. Strona skarżąca miała zatem pełną wiedzę o sposobie i terminie wniesienia środka odwoławczego oraz o tym, kiedy termin do wniesienia odwołania uznaje się za zachowany. Jeśli zatem zdecydowała się nadać przesyłkę pocztową zawierającą odwołanie w ukraińskiej placówce pocztowej i to w dodatku na 4 dni przed końcem terminu do jego złożenia, tj. 11 lipca 2025 r. (adnotacja na kopercie – k. 239 akt administracyjnych dołączonych do sprawy III SA/Lu 576/25), to tym samym powinna przewidzieć, że owa przesyłka zostanie przekazana polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego już po upływie terminu do wniesienia odwołania. Niesporne jest, że owa przesyłka została przyjęta w Polsce przez Wydział E. w dniu 16 lipca 2025 r. (k. 252 akt administracyjnych dołączonych do sprawy III SA/Lu 576/25), zaś w dniu 17 lipca 2025 r. przekazana do organu I instancji (prezentata – k. 252 akt administracyjnych dołączonych do sprawy III SA/Lu 576/25). Zgodnie z art. 129 § 1 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). Regulacja zawarta w art. 57 § 5 pkt 1 – 6 k.p.a. stanowi, że termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało: 1) wysłane na adres do doręczeń elektronicznych organu administracji publicznej, a nadawca otrzymał dowód otrzymania, o którym mowa w art. 41 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych; 2) nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej albo państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym; 3) złożone w polskim urzędzie konsularnym; 4) złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej; 5) złożone przez członka załogi statku morskiego kapitanowi statku; 6) złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego. O czym była wcześniej mowa, decyzja organu I instancji z dnia 9 czerwca 2025 r. została doręczona wskazanemu przez skarżącą pełnomocnikowi do doręczeń w dniu 30 czerwca 2025 r., a zatem od dnia doręczenia rozpoczął bieg termin do wniesienia odwołania. Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji upływał w dniu 14 lipca 2025 r. Tymczasem odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostało nadane za pośrednictwem ukraińskiego operatora pocztowego U. w dniu 11 lipca 2025 r., zaś jego przekazanie i wpływ do polskiej placówki pocztowej nastąpiło w dniu 16 lipca 2025 r. Zatem przedmiotowe odwołanie z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia zostało złożone 4 dni przed upływem biegu terminu do jego złożenia. Zupełnie inną rzeczą jest to, że owe pisma zostały przekazane przez ukraińskiego operatora pocztowego – Poczcie Polskiej, w dniu 16 lipca 2025 r. Zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2025 r. poz. 366, ze zm.) operator wyznaczony jest wybierany na okres 10 lat przez Prezesa UKE, w drodze decyzji, spośród operatorów pocztowych wyłonionych w drodze konkursu ogłaszanego przez Prezesa UKE. Decyzją z dnia 30 czerwca 2015 r., nr [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej ogłosił, że operatorem wyznaczonym w latach 2016-2025 będzie Poczta Polska S.A. Nie ulega zatem wątpliwości, że Poczta Polska S.A. jest operatorem wyznaczonym w rozumieniu art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. W myśl art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Natomiast w myśl art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Uwzględnienie wniosku może nastąpić, jeżeli łącznie spełnione zostaną wszystkie w/w przesłanki ustawowe, tj. wnioskodawca musi: 1. uprawdopodobnić, że uchybienie nastąpiło bez jego winy; 2. złożyć prośbę o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; 3. jednocześnie z wniesieniem prośby dopełnić czynności, dla której określony był termin. Niespełnienie choćby jednej z przesłanek skutkuje odmową przywrócenia terminu. Odnośnie pierwszej z wymienionych przesłanek, to nie ulega wątpliwości, że zainteresowany musi wykazać, że nie mógł dopełnić czynności z przyczyn od niego niezależnych – tj., że dokonanie czynności w ogóle (w sensie obiektywnym) było niemożliwe albo nie można było oczekiwać od niego, że w danych okolicznościach zachowa wyznaczony termin procesowy. Jako kryterium przy ocenie braku winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej w danych okolicznościach można wymagać od osoby przejawiającej dbałość o swoje własne, życiowo ważne sprawy. W związku z tym jakiekolwiek niedbalstwo strony prowadzi do odmowy przywrócenia terminu, gdyż przyczyna uchybienia terminu musi być niezależna od strony. Zarówno w judykaturze, jak i w doktrynie przyjmuje się, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się m.in. stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 27 marca 2024 r., sygn. I OSK 317/23; z dnia 13 listopada 2025 r., sygn. II OSK 3163/24; z dnia 20 maja 2025 r., sygn. III OSK 2534/22; z dnia 13 lipca 2021 r., sygn. I OSK 1849/19; z dnia 19 maja 2021 r., sygn. I OSK 2539/20, z dnia 16 marca 2021 r., sygn. II OSK 3883/19; z dnia 17 lutego 2021 r., sygn. II OSK 1865/18). W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania skarżąca podniosła, że firma jest zarejestrowana na terytorium Ukrainy, gdzie nie ma placówki polskiej poczty, nie posiada przedstawicielstwa na terenie, na którym znajduje się polska poczta, a także nie posiada przedstawicielstwa na terenie państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej albo państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - nie jest stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Nie jest podmiotem, który może korzystać z usług konsularnych Polski oraz nie jest zarejestrowana w systemie polskim do świadczenia usług drogą elektroniczną. W ocenie sądu, skarżąca nie wskazała okoliczności i przeszkód, które świadczyłyby o braku winy w uchybieniu terminu. Podnoszona w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania argumentacja skarżącej dotycząca braku placówki Poczty Polskiej lub przedstawicielstwa w Polsce (bądź w państwach UE, EFTA czy Szwajcarii) powoduje, że nie można wymagać od niej nadania przesyłki w polskiej placówce pocztowej jest niezasadna. To, że skarżąca nie ma siedziby, przedstawicielstwa ani innej struktury organizacyjnej w Polsce, nie znosi obowiązku zachowania wymogów proceduralnych wynikających z polskiego prawa, jeśli podejmuje on działania w ramach postępowania przed polskim organem administracyjnym. Podmiot zagraniczny, decydując się na udział w postępowaniu przed organem polskim, musi liczyć się z obowiązkiem stosowania polskich przepisów proceduralnych, w tym zasad doręczeń i zachowania terminów. Treść art. 57 k.p.a. nie przewiduje wyjątków dla podmiotów spoza tych państw, nawet jeśli prowadzą działalność tylko na terytorium państwa trzeciego (Ukrainy). Decyzja organu I instancji zawierała pouczenie o terminie i sposobie wniesienia odwołania. Również kolejna przesłanka, jaką jest złożenie prośby o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu nie została spełniona. O czym była już wcześniej mowa, skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu w dniu 11 lipca 2025 r., bowiem w tym dniu nadała odwołanie wraz z wnioskiem w placówce U. , a zatem jeszcze w terminie otwartym do wniesienia odwołania. Wniosek ten był zatem w chwili jego złożenia przedwczesny. Inną kwestią jest to, że przekazanie przesyłki i jej wpływ do polskiej placówki pocztowej nastąpiło w dniu 16 lipca 2025 r. Skarżąca uniknęłaby ryzyka niezachowania terminu do wniesienia odwołania, gdyby zgodnie z otrzymanym pouczeniem złożyła odwołanie w polskim urzędzie konsularnym znajdującym się w Ukrainie. Odnotować należy, że Rzeczpospolita Polska posiada w Ukrainie Ambasadę w K. , w której znajduje się Wydział Konsularny oraz Konsulaty Generalne w C. (który prowadzi obecnie działalność w ograniczonym zakresie, w budynku Wydziału Konsularnego Ambasady RP w K. ), L. , Ł. , O. i W. (którego czasową siedzibą jest miasto L.). Zauważyć również trzeba, że strona skarżąca ma siedzibę w N. , w rejonie w. , obwodu w. , który należy do właściwości Konsulatu Generalnego RP w Ł. Ustosunkowując się do zarzutu braku możliwości skorzystania z usług konsula wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 57 § 5 pkt 3 k.p.a. termin dokonania czynności uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało złożenie w polskim urzędzie konsularnym. Jednocześnie wskazać trzeba na przepis art. 34 pkt 21 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. Prawo konsularne (Dz. U. z 2023 r. poz. 1329, ze zm.), w myśl którego konsul na podstawie odrębnych przepisów przyjmuje pisma i przekazuje je do kraju, jeżeli ich złożenie u konsula skutkuje, zgodnie z odrębnymi przepisami, zachowaniem terminu w postępowaniu. Nie ma tu znaczenia, czy strona postępowania ma obywatelstwo polskie, czy też siedzibę w Polsce. Według doktryny, czynność złożenia pisma w polskim urzędzie konsularnym może być dokonana przez każdego, niezależnie od tego, czy posiada w Polsce miejsce zamieszkania bądź zwykłego pobytu. (zob. komentarz Joanny Wegner do art. 57 k.p.a. zawarty w Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego pod redakcją Zbigniewa Kmieciaka, Joanny Wegner, Macieja Wojtunia; opubl. w WKP 2023). Wskazać również trzeba na tożsame stanowisko wyrażone na gruncie przepisów ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.". Otóż w opracowaniu "Postępowanie sądowoadministracyjne w praktyce" (opubl. LEX 2025) Stefan Babiarz, w komentarzu do Rozdziału IV Czynności stron i sądu po wniesieniu skargi – pkt 2.3.3. stwierdził, że: "Należy pamiętać, że istnieje możliwość, aby strona mająca siedzibę za granicą przekazała skargę polskiemu urzędowi konsularnemu, co jest równoznaczne z wniesieniem jej za pośrednictwem operatora publicznego". Na marginesie odnotować należy, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Zagranicznych z dnia 18 grudnia 2015 r. w sprawie opłat konsularnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 76), "za przyjęcie pisma i przekazanie go do kraju drogą urzędową, jeżeli złożenie tego pisma u konsula skutkuje, zgodnie z przepisami odrębnymi, zachowaniem terminu w postępowaniu" pobiera się opłatę konsularną w kwocie 20 euro (pkt V, poz. 5.03). Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżone rozstrzygniecie jest prawidłowe, zaś przepisy postępowania, w tym art. 58 § 1 i 2 k.p.a. zostały prawidłowo zastosowane przez DIAS. Z tych wszystkich względów sąd oddalił skargę jako bezzasadną, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W myśl tego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. [...]