III SA/Lu 579/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca),, Asesor WSA Małgorzata Fita, Protokolant Referent Marcin Małek, po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Inspektora Sanitarnego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę. Państwowy Inspektor Sanitarny decyzją nr [...] z dnia [...] orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u B. M., nauczycielki byłego Powiatowego Centrum Edukacji Zawodowej. W dniu [...] czerwca 2004 r. B. M. złożyła wniosek o uchylenie i zmianę decyzji wydanej w jej sprawie, na podstawie art. 154 i 155 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wniosku podała, że ma coraz większe kłopoty ze zdrowiem. Dodała, że późny termin złożenia przez nią niniejszego wniosku spowodowany jest jej słabą znajomością prawa. Decyzją z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny odmówił uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ administracji podniósł, że procedura w sprawie choroby zawodowej skarżącej przeprowadzona została prawidłowo, a od decyzji stwierdzającej brak podstaw do uznania choroby zawodowej skarżąca nie odwołała się. Dodatkowo, zdaniem organu administracyjnego, skarżąca nie podała żadnych nowych okoliczności, które mogłyby stanowić przyczynę zmiany zaskarżonej decyzji. Organ administracji ponadto podniósł, że zgodnie z obowiązującym Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115), składanie wniosku o rozpoznanie choroby zawodowej powinno nastąpić w ciągu 2 lat od zakończenia pracy zawodowej, a termin ten w przypadku skarżącej upłynął z dniem 31 sierpnia 2003 r. Od tej decyzji B. M. odwołała się do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2004r., nr [...], Państwowy Wojewódzki Inspektora Sanitarny utrzymał w mocy powyższą decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Organ odwoławczy stwierdził, że skoro nie rozpoznano u skarżącej choroby zawodowej, to uchylenie zaskarżonej decyzji byłoby sprzeczne z przepisami, a tym samym decyzja taka byłaby dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., której nieważność podlegałaby stwierdzeniu w trybie art. 158 k.p.a.. Organ odwoławczy uznał, że argumenty przytoczone we wniosku o uchylenie decyzji znane były przed wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącej. Dodał, że w wyniku przeprowadzonych badań laryngologicznych oraz badań dodatkowych, nie rozpoznano choroby zawodowej, a zmiany chorobowe narządu głosu spowodowane narażeniem na nadmierny wysiłek głosowy nie rozwijają się po ustaniu tego narażenia. Wobec powyższego organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu I- ej instancji. Na powyższą decyzję B. M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Skarżąca w uzasadnieniu skargi podała, że przy wydawaniu decyzji Komisja Lekarska Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy nie uwzględniła zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] sierpnia 2001 r., wystawionego przez Wojewódzki Szpital Specjalistyczny im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego, co miało wpływ na orzeczenie stwierdzające brak choroby zawodowej. Skarżąca podniosła, że orzeczenie zawiera informację, że Komisja Lekarska wykonała własne badania videostroboskopowe, którego wyniku nie poznała. Jednocześnie dodała, że wykonane przez nią badania wskazały na utrzymujące się uszkodzenie narządu głosu. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że zarzut nieuwzględnienia zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] sierpnia 2001 r. jest bezzasadny. Organ odwoławczy stwierdził, że przy badaniu skarżącej w poradni Chorób Zawodowych WOMP uwzględniono wyniki badań znajdujących się w Poradni Laryngologicznej i Poradni Foniatrycznej, a więc uwzględniono również wyniki badania videostroboskopowego tam się znajdujące. Ponadto, po otrzymaniu orzeczenia lekarskiego z Poradni Chorób Zawodowych WOMP, B. M. nie złożyła wniosku o ponowne badanie, pomimo takiej możliwości, o której została pouczona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Przede wszystkim należy podnieść, że w myśl przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Skarżąca domagała się - na podstawie przepisu art. 154 i art. 155 k.p.a. - uchylenia bądź zmiany decyzji Państwowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2003r., nr [...], orzekającej o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Zauważyć w pierwszej kolejności należy, że przepis art. 155 k.p.a. co do zasady nie mógł być zastosowany w niniejszej sprawie bowiem odnosi się on jedynie do tych decyzji administracyjnych, na mocy których strona nabyła prawo, co nie miało miejsca w przypadku skarżącej. Odnosząc się do drugiej ze wskazanych podstaw prawnych żądania, stwierdzić należy, że zgodnie z przepisem art. 154 § 1 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zastosowanie przepisu art. 154 § 1 k.p.a. wymaga więc łącznego spełnienia następujących przesłanek: a) decyzja ostateczna nie tworzy praw dla żadnej ze stron postępowania, b) za uchyleniem lub zmianą takiej decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Ocena, czy za zmianą lub uchyleniem decyzji ostatecznej, na mocy której strona nie nabyła prawa, przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, należy do właściwego organu administracji publicznej, który jest w tym zakresie związany przepisem art. 7 in fine (zob. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2000, Nb. 9 do art. 154). Podkreślić należy, że postępowanie w trybie art. 154 § 1 k.p.a. nie jest dalszym etapem postępowania w sprawie rozstrzygniętej decyzją ostateczną i instytucja ta nie zastępuje instytucji odwołania jako środka zaskarżenia decyzji nieostatecznej. Oznacza to, że rzeczą skarżącej było przedstawienie w tym postępowaniu takich okoliczności, które przemawiają za zmianą bądź uchyleniem ostatecznej decyzji Państwowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2003r., z uwagi na interes społeczny lub słuszny interes strony. Tego obowiązku skarżąca nie spełniła, bowiem w toku całego postępowania nie wskazała nawet na istnienie takich okoliczności. Okoliczności, na które powoływała się skarżąca w niniejszym postępowaniu - powtórzone przy tym w skardze - stanowią jedynie wyraz jej polemiki z ustaleniami wskazanej wyżej decyzji ostatecznej, co w świetle przesłanek określonych w przepisie art. 154 § 1 k.p.a. nie ma żadnego znaczenia prawnego. Innymi słowy, wbrew oczekiwaniom skarżącej, organy administracji nie miały podstaw prawnych do zmiany bądź uchylenia ostatecznej decyzji Państwowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2003r., w trybie określonym w przepisie art. 154 § 1 k.p.a., tylko z tego powodu, że w ocenie skarżącej decyzja ta była krzywdząca. Z tych też względów oraz na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270, ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.