III SA/Lu 579/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na akt Starosty Ś. z dnia [...] 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę. W sprawie ze skargi A.S. na akt Starosty Ś. z dnia [...] 2014 r. w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu, pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uiszczenia w siedmiodniowym terminie wpisu od skargi. Przesyłka z zarządzeniem o wezwaniu do uiszczenia wpisu skierowana do pełnomocnika skarżącego, po powtórnym awizowaniu, została zwrócona sądowi z adnotacją "zwrot – nie podjęto w terminie" i pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia na dzień 9 lipca 2014 r. (k. 21v akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., powoływanej dalej jako P.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi pod rygorem jej odrzucenia, uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Jak wynika z akt sądowych sprawy, wezwanie do opłacenia skargi wraz z pouczeniem zostało skierowane do pełnomocnika skarżącego w dniu 23 czerwca 2014 r. i po dwukrotnym awizowaniu, zostało zwrócone sądowi z adnotacją "zwrot – nie podjęto w terminie". Z adnotacji dokonanych przez listonosza na dokumencie potwierdzenia odbioru przesyłki oraz na kopercie wynika, że pismo było po raz pierwszy awizowane w dniu 25 czerwca 2014 r. przez umieszczenie w oddawczej skrzynce pocztowej informacji o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej. Drugie awizowanie miało miejsce w dniu 3 lipca 2014 r. Natomiast zwrot przesyłki do nadawcy nastąpił w dniu 11 lipca 2014 r., ponieważ nie została ona podjęta w placówce pocztowej. Zgodnie z art. 65 § 2 P.p.s.a. do doręczania pism w postępowaniu sądowym przez operatora pocztowego, stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym, jeżeli przepisy rozdziału IV w dziale III P.p.s.a. nie stanowią inaczej. Według art. 73 § 1 P.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. W myśl § 2 wymienionego artykułu zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Zgodnie z art. 73 § 3 ustawy, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Natomiast według art. 73 § 4 P.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Przepis art. 73 § 4 P.p.s.a. konstruuje fikcję prawną doręczenia, z której wynika domniemanie skuteczności doręczenia pisma w trybie określonym w art. 73 § 1-4 P.p.s.a, mimo że jest oczywiste, że pismo nie dotarło fizycznie do rąk adresata w terminie określonym w art. 73 § 1 P.p.s.a. Doręczenie dokonane w omawianym trybie stwarza domniemanie prawne skutecznego doręczenia pisma oparte na założeniu, że strona mogła zapoznać się z pismem awizowanym, a jeśli tego nie uczyniła, to nastąpiło to z przyczyn zawinionych lub niezawinionych leżących po jej stronie. Domniemanie prawne doręczenia pisma z zastosowaniem fikcji prawnej doręczenia jest niewzruszalne w tym sensie, że nie można skutecznie wykazywać, że treść pisma nie dotarła do wiadomości adresata. Jest to bowiem przewidywany i dopuszczalny skutek zastosowania tej instytucji. Dopuszczalne jest obalenie domniemania doręczenia pisma z zastosowaniem fikcji doręczenia, przez wykazanie, że art. 73 P.p.s.a. nie powinien być zastosowany z braku przesłanek, a ponadto nawet jeżeli byłyby przesłanki zastosowania doręczenia zastępczego, to możliwe jest obalenie domniemania skuteczności takiego doręczenia, jeżeli okaże się, że samo zastosowanie art. 73 K.p.a. było wadliwe przez nie przestrzeganie poszczególnych wymogów procedury doręczenia zastępczego. Jeżeli treść pisma nie dotarła do wiadomości adresata z przyczyn przez niego niezawinionych i w związku z tym adresat bez swojej winy nie dokonał w terminie czynności w postępowaniu sądowym, to wówczas może ubiegać się o przywrócenie terminu do dokonania czynności. W niniejszej sprawie z omówionych wyżej adnotacji listonosza na dokumencie potwierdzenia odbioru przesyłki oraz na kopercie wynika, że doręczenie zastępcze wezwania do opłacenia skargi zostało dokonane prawidło. W związku z tym skutek doręczenia wezwania nastąpił w dniu 9 lipca 2014 r., to jest z upływem ostatniego dnia okresu (czternastodniowego), na który pismo zostało złożone w placówce pocztowej (art. 73 § 4 w związku z art. 73 § 1 P.p.s.a.). Okoliczność, że pismo pozostawało w placówce pocztowej do dnia 11 lipca 2014 r., kiedy zostało zwrócone nadawcy, nie ma znaczenia dla określenia terminu, w którym nastąpił skutek doręczenia awizowanego, lecz nie podjętego pisma. Termin ten bowiem wyznacza przepis art. 73 § 4 P.p.s.a., uzależniając go jedynie od upływu okresu, o którym mowa w art. 73 § 1 P.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że w badanej sprawie siedmiodniowy termin do opłacenia skargi upłynął w dniu 16 lipca 2014 r. Wobec powyższego, skoro - pomimo prawidłowego wezwania - skarżący nie uiścił należnej opłaty od skargi, należało skargę odrzucić na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a.