III SA/Lu 580/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Kosowska, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Referent Aleksander Jabłoński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi K.S. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 15 września 2025 r. w przedmiocie odebrania broni i amunicji oddala skargę. Zaskarżoną czynnością materialno-techniczną Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 15 września 2025 r. odebrano K.S. za pokwitowaniem broń i amunicję posiadaną zgodnie z przepisami. Powyższe rozstrzygniecie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco. Skarżący posiadał pozwolenie na broń palną do celów kolekcjonerskich z dnia 10 marca 2022 r. Ldz. [...] i sportowych z dnia 31 marca 2022 r. L.dz. [...]. W dniu 1 września 2025 r. do Wydziału Postępowań Administracyjnych w Lublinie wpłynęła informacja o rejestracji procesowej skarżącego, której dokonał WA CBŚP Zarząd Lublin Wydział do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Ekonomicznej. W piśmie podniesiono, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący działał wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w celu popełnienia przestępstw, co jednoznacznie wskazuje na stworzenie zagrożenia dla porządku, bezpieczeństwa publicznego przez skarżącego. W związku z przedstawionymi wobec skarżącego zarzutami zastosowano środki zapobiegawcze w postaci: dozoru Policji, który obowiązywał od dnia 25 sierpnia 2025 r. do dnia 25 września 2025 r., poręczenia majątkowego zgodnie z postanowieniem Sądu/Prokuratora: poręczenie majątkowe w kwocie 30 000 zł, środek obowiązywał od dnia 25 sierpnia 2025 r. do dnia 25 września 2025 r. oraz zakaz kontaktowania się z pokrzywdzonymi lub innymi osobami, środek obowiązywał od 25 sierpnia 2025 r. do 25 września 2025 r. W dniu 15 września 2025 r., Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie podjął za pośrednictwem funkcjonariuszy z [...] Komisariatu Policji w Lublinie czynność zabezpieczenia prewencyjnego broni i amunicji stanowiącej własność skarżącego do czasu prawomocnego zakończenia toczącego się postępowania karnego o czyn z art. 258 § 1, art. 299 k.k., na okres nie dłuższy niż 3 lata. Podstawą prawną do wykonania czynności był art. 19 ust. 1a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2024 r. poz. 485), dalej jako "u.b.i.a.". Natomiast dnia 22 września 2022 r. broń, amunicja, legitymacja osoby dopuszczonej do posiadania broni oraz legitymacja posiadacza broni zostały przekazane do depozytu Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w Lublinie na podstawie protokołów przyjęcia depozytu. Skarżący K.S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie czynność materialno-techniczną Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 15 września 2025 r. Zaskarżonej czynności zarzucił naruszenie art. 19 ust. 1a w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez błędne zastosowanie wskazanych przepisów, w sytuacji, gdy skarżący jako osoba niekarana, o ustabilizowanej sytuacji zawodowej i rodzinnej, od wielu lat uprawiająca strzelectwo i posiadająca broń zgodnie z literą prawa nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo dla wolności i praw innych osób. Strona wniosła o stwierdzenie bezskuteczności czynności oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący powołał się na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt P 43/12 i podniósł, że Policja dokonując wobec niego czynności nie wykazała, że istnieje obawa, iż skarżący stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku prawnego albo dla wolności i praw innych osób. W ocenie skarżącego nie ma do tego podstaw z uwagi na to, że jest osobą spokojną, bez uzależnień, prawidłowo funkcjonującą w społeczeństwie, niekaraną, o ustabilizowanej sytuacji zawodowej i rodzinnej, od lat posiada broń do celów sportowych, należy do renomowanego klubu strzeleckiego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w sprawie zaistniała przesłanka prewencyjnego zabezpieczenia broni, o której mowa w art. 19 ust. 1a w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Obecnie przeciwko skarżącemu nadal prowadzone jest postępowanie karne o czyn z art. 258 § 1, art. 299 § 1, art. 286 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. z 2025 r. poz. 383 ze zm.), dalej jako: "k.k.". W ocenie organu pozostawienie broni i amunicji osobie, której przedstawiono zarzut udziału w zorganizowanej grupie i związku przestępczym, oszustwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadzenia innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania oraz prania brudnych pieniędzy może zagrażać bezpieczeństwu powszechnemu, stąd aktualna staje się funkcja prewencyjnego zabezpieczenia broni i amunicji oraz dokumentów przed dalszym potencjalnym naruszeniom prawa przez daną osobę. Jednocześnie wskazał, że zastosowana w trybie art. 19 ust. 1a ustawy przesłanka czy też na gruncie prawa karnego środki zapobiegawcze mają charakter okresowy i nie przesądzają o treści późniejszego wyroku, decyzji. Z chwilą ustania przyczyny do jego zastosowania broń i amunicja zostaną zwrócone. Zaistniałe w przedmiotowym przypadku okoliczności, uzasadniały zdaniem organu zastosowanie powyższej instytucji. Odebrania broni dokonano zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami cytowanej powyżej ustawy a czynności zostały udokumentowane w pokwitowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest czynność materialno-techniczna podjęta na podstawie art. 19 ust. 1a u.b.i.a., polegająca na odebraniu za pokwitowaniem broni, amunicji i dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni - stanowi inną czynność z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zaskarżenie takiej czynności do sądu administracyjnego uregulowane zostało w art. 53 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W rozpoznawanej sprawie skarżący zaskarżył czynność materialno-techniczną Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie. Podnoszone w skardze zarzuty dotyczyły naruszenia art. 19 ust. 1a w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o borni i amunicji oraz wadliwej formy czynności materialno-technicznej poprzez wydanie pokwitowania, które nie zawierało uzasadnienia. W ocenie sądu podnoszone zarzuty nie miały wpływu na wynik postępowania i nie spowodowały negatywnych konsekwencji dla strony. Czynność odebrania broni i amunicji na podstawie art. 19 ust. 1a u.b.i.a. nie wymaga wydawania rozstrzygnięcia w formie decyzji czy postanowienia. Natomiast jest to czynność materialno-techniczna polegająca na odebraniu broni, amunicji i dokumentów za pokwitowaniem, na którą przysługuje skarga do sądu. Z akt sprawy wynika, że w dniu 15 września 2025 r. funkcjonariusze [...] Komisariatu Policji w Lublinie sierż. R.C. oraz mł. Asp. M.G. około godziny 16:00 udali się pod adres zamieszkania skarżącego w celu przejęcia za pokwitowaniem broni wraz z amunicją. Przejętą broń: Karabin Stag Arms AR o kalibrze 5.56x45 mm/223Rem numer broni [...] wraz z amunicją 5.56x45 mm mm/223Rem w ilości 103 sztuki oraz pistolet CZ P-10C o kalibrze 9x19 mm Parabellum wraz z amunicją 9x19 mm parabellum w ilości 603 sztuki. Przejęto także dwie legitymacje osoby dopuszczonej do posiadania broni oraz zaświadczenie uprawniające do nabycia broni. Dwie sztuki broni wraz z amunicją, legitymację osoby dopuszczonej do posiadania broni oraz zaświadczenie uprawniające do nabycia broni przekazano do dyżurnego Komendy Policji [...] w Lublinie. Podstawę prawną zaskarżonej czynności stanowi art. 19 ust. 1a u.b.i.a. Zgodnie z tym przepisem Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6, do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: – przeciwko życiu i zdrowiu, – przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Wyjaśnić należy, że art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji był przedmiotem kontroli Trybunału Konstytucyjnego. W wyroku z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt P 43/12 Trybunał wskazał, że przepis ten w zakresie, w jakim wskazuje przesłanki umożliwiające dokonanie czynności materialno-technicznej odebrania broni i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni osobie, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji., jest zgodny z zasadą prawidłowej legislacji, wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. W uzasadnieniu Trybunał podniósł, że zgodnie z art. 20 ustawy o broni i amunicji cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni oraz unieważnienie karty rejestracyjnej broni pneumatycznej następuje w drodze decyzji administracyjnej. Ze względów faktycznych lub proceduralnych decyzja taka może zostać wydana z pewnym opóźnieniem. Jednak do czasu zakończenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni na podstawie art. 18 ustawy o broni i amunicji, skazany za przestępstwo może faktycznie nadal posiadać broń i amunicję. Z tej racji ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie regulacji z art. 19 ust. 1 ustawy, która pozwala na odebranie broni, amunicji oraz dokumentu pozwolenia na posiadanie broni, w sytuacji gdy zwłoka zagrażałaby bezpieczeństwu publicznemu. Natomiast w przypadku oskarżonego o popełnienie przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy – w przeciwieństwie do skazanego – ustawodawca dozwala Policji na czynność materialno-techniczną odebrania broni, amunicji oraz dokumentu potwierdzającego legalność posiadania broni. Ustawodawca nie posłużył się w kwestionowanym przepisie ani zwrotem ocennym, ani klauzulą odsyłającą. Czynność materialno-techniczna odebrania broni nie jest równoznaczna z cofnięciem pozwolenia na broń. Oskarżony prawomocnie uniewinniony ponownie może nabyć broń lub odzyskać broń odebraną mu na podstawie art. 19 ust. 1a u.b.i.a. Broń oraz dokumenty, o których mowa w ust. 1 oraz 1a, niezwłocznie przekazuje się do depozytu właściwemu organowi Policji albo Żandarmerii Wojskowej (art. 19 ust. 1a ustawy). Trybunał podkreślił także, iż polskie prawo – ani ustawa zasadnicza, ani ustawa o broni – nie gwarantuje prawa do posiadania broni. Zgodnie z art. 2 u.b.i.a.: "Poza przypadkami określonymi w ustawie nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione". Oznacza to, że w Polsce posiadanie broni jest reglamentowane i dopuszczalne jedynie pod warunkiem spełnienia określonych przesłanek. Na mocy ustawy o broni i amunicji ustawodawca zdecydował się ograniczyć możliwość wykonywania prawa własności broni. W przypadku legalnego posiadania broni można mówić o wykonywaniu prawa własności, jednak jest to ograniczone prawo wykonywania własności. Trybunał stwierdził, że kwestionowany przepis art. 19 ust. 1a u.b.i.a. jest proporcjonalną konstytucyjnie ingerencją w prawo własności. Ograniczenie wykonywania prawa własności uzasadnione jest koniecznością ochrony praw i wolności innych osób; sposób ograniczenia jest adekwatny do założonego celu (broń pozostaje w depozycie do czasu zakończenia postępowania sądowego lub też może zostać zbyta przez dotychczasowego właściciela) i nie jest nieproporcjonalny (osoba ta – zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 u.b.i. a. – nie ponosi kosztów pozostawienia broni w depozycie, a po zakończeniu postępowania karnego, jeżeli nie zostanie skazana, będzie mogła korzystać z dotychczasowego prawa własności broni). Trybunał nie dostrzegł nadmiernej swobody pozostawionej Policji w sferze stosowania art. 19 ust. 1a u.b.i.a. Zauważył, że zakwestionowany przepis ma podobną funkcję do środków zapobiegawczych przewidzianych w Kodeksie postępowania karnego. Przy czym ustawodawca przewiduje wobec osoby, przeciwko której toczy się postępowanie karne, możliwość zastosowania środków przymusu niekiedy znacznie mocniej ingerujących w konstytucyjnie chronione prawa i wolności (np. tymczasowe aresztowanie). Te ustalenia potwierdzają, zdaniem Trybunału, tezę, że art. 19 ust. 1a u.b.i.a. spełnia konstytucyjne przesłanki dopuszczalności ograniczeń praw i wolności. Użycie przez ustawodawcę słowa "może", stanowi wyraźną wskazówkę dla organów stosujących prawo, że dokonanie analizowanej czynności materialno-technicznej jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zachodzi obawa, że podejrzany/oskarżony o popełnienie przestępstwa z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. stanowiłby zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo dla wolności i praw innych osób. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organ nie uchybił przepisom ustawy o broni i amunicji. W dniu 1 września 2025 r. do Wydziału Postępowań Administracyjnych w Lublinie wpłynęła informacja o rejestracji procesowej skarżącego, której dokonał WA CBŚP Zarząd Lublin Wydział do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Ekonomicznej (rejestracja procesowa RSD 8/24). W związku z przedstawionymi zarzutami wobec skarżącego zastosowano środki zapobiegawcze w postaci: dozoru Policji, który obowiązywał od dnia 25 sierpnia 2025 r. do dnia 25 września 2025, poręczenia majątkowego zgodnie z postanowieniem Sądu/Prokuratora: poręczenie majątkowe w kwocie 30 000 zł, środek obowiązywał od dnia 25 sierpnia 2025 r. do dnia 25 września 2025 r. oraz zakaz kontaktowania się z pokrzywdzonymi lub innymi osobami, środek obowiązywał od 25 sierpnia 2025 r. do 25 września 2025 r. Z informacji wynika ponadto, że skarżący działał wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w celu popełnienia przestępstw. Zastosowana w trybie art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji fakultatywna przesłanka odebrania broni i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni jest zasadna i realizuje się w danym przypadku poprzez instytucję przyjęcia broni do depozytu. Zrealizowana w trybie art. 19 ust. 1a w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy przesłanka materialna znajduje uzasadnienie w zakresie wymaganym dla czynności materialno-technicznej tzw. prewencyjnego zabezpieczenia broni. W chwili obecnej przeciwko skarżącemu prowadzone jest nadal postępowanie karne o czyn z art. 258 § 1, art. 299 § 1, art. 286 §1 k.k. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że czyny zarzucane skarżącemu są przestępstwami umyślnymi, o jakich mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit.a u.b.i.a., do którego odwołuje się art. 19a ust. 1a u.b.i.a. normujący możliwość odebrania broni osobie, przeciwko której toczy się postępowanie karne o takie przestępstwo - do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Zarzucane skarżącemu czyny nie wykluczają także uznania przez Komendanta, że skoro przeciwko stronie toczy się postępowanie o wyżej wskazane przestępstwa umyślne, to istnieje obawa, że skarżący jest lub może być zagrożeniem dla porządku publicznego. Analizując przesłanki prewencyjnego odebrania broni w sytuacji, kiedy przeciwko osobie posiadającej broń toczy się postepowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a., uzasadniona jest obawa zagrożenia dla bezpieczeństwa lub porządku prawnego albo dla wolności i praw innych osób, nie można pominąć regulacji u.b.i.a. oraz rozważań zawartych w wyroku TK dotyczących decyzji w przedmiocie pozwolenia na broń oraz decyzji o cofnięciu pozwolenia w sytuacji, kiedy osoba ubiegająca się o pozwolenie/mająca takie pozwolenie, jest skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. W obu przypadkach decyzje (odmawiająca pozwolenia i o cofnięciu pozwolenia) są obligatoryjne i w obu niejako z mocy prawa następuje zrównanie skazania za przestępstwa umyślne, w tym skarbowe, z zagrożeniem przez taką osobę dla porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego bądź siebie. "Zatem to ustawodawca uznał, że sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe jest samoistną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń" (wyrok NSA z dnia 16 października 2018 r. sygn. akt II OSK 2475/16). Wynika to z konieczności restrykcyjnego podejścia do prawa do posiadania broni, które nie mieści się w prawach i wolnościach jednostki, jest traktowane jest swoisty przywilej i wyraz zaufania do osób, które prawo do poosiadania broni uzyskują lub mają. W ocenie sądu, jeżeli wobec osoby, której przyznano prawo do posiadania broni toczy się postępowanie w zakresie przestępstw umyślnych to uzasadniona jest obawa zagrożenia przez taką osobę porządkowi publicznemu. Sam fakt, że wobec osoby posiadającej broń, toczy się postępowanie o przestępstwa umyślne, lub umyślne przestępstwa skarbowe, wypełnia uznanie, że jest obawa co do stanowienia przez taką osobę zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego albo praw i wolności innych osób. Ustawodawca restrykcyjność w traktowaniu prawa do posiadania broni nie wiąże z każdymi zdarzeniami naruszającymi prawo, czy mogącymi je naruszyć, ale z przestępstwami umyślnymi i umyślnymi przestępstwami skarbowymi. W niniejszej sprawie w odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji podniósł, że jego ocenie pozostawienie broni i amunicji osobie, której przedstawiono zarzut udziału w zorganizowanej grupie i związku przestępczym, oszustwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadzenia innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania oraz prania brudnych pieniędzy może zagrażać bezpieczeństwu powszechnemu, stąd aktualna staje się funkcja prewencyjnego zabezpieczenia broni i amunicji oraz dokumentów przed dalszym potencjalnym naruszeniem prawa przez daną osobę. Jednocześnie organ wskazał, że zastosowana w trybie art. 19 ust. 1a ustawy przesłanka oraz na gruncie prawa karnego środki zapobiegawcze mają charakter okresowy i nie przesądzają o treści późniejszego wyroku, decyzji. Z chwilą ustania przyczyny do jego zastosowania broń i amunicja zostaną zwrócone. Organ podkreślił, że w jego ocenie zaistniałe w sprawie okoliczności uzasadniały zastosowanie powyższej instytucji. Zaznaczyć należy, że kwestia pozwolenia czy cofnięcia pozwolenia na broń oraz prewencyjnego odebrania broni z art. 19 ust. 1a u.b.i.a. nie powoduje konieczności, aby zagrożenie albo obawa zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego wiązać z przestępstwami umyślnymi popełnianymi z użyciem czy możliwością użycia broni. Odnosząc się do podnoszonego w uzasadnieniu skargi zarzutu, że skarżący otrzymał "jedynie pokwitowanie w związku z czynnością materialno-techniczną z dnia 15 września 2025 r." wyjaśnić należy, że ustawodawca dla odebrania broni w trybie art. 19a u.b.i.a. przewidział czynność materialno-techniczną i nie jest ona obwarowana przepisami dotyczącymi prowadzenia postępowania zakończonego decyzją. Natomiast obawa dotycząca zagrożenia porządkowi publicznemu następuje poprzez dokonanie czynności materialno-technicznej, a pisemne wypowiedź w tym zakresie może nastąpić dopiero w odpowiedzi na skargę, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a.