III SA/Lu 585/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Sadurski po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem datowanym na dzień [...] listopada 2007 r. M.O. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2007 r. Nr [...]. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej 4 października 2007 r. za zwrotnym poświadczeniem odbioru. Wskazana decyzja zawierała pouczenie o 30 – dniowym terminie do złożenia skargi do sądu. Skarżąca nadała skargę przesyłką poleconą w [...] Operator Pocztowy w dniu 9 listopada 2007 r., o czym świadczy stempel na kopercie, zatem po upływie terminu do wniesienia skargi na decyzje. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, zwana dalej ppsa), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Termin do złożenia skargi upływał 3 listopada 2007 r. Z uwagi na fakt, że była to sobota - to zgodnie z treścią art. 83 § 2 ppsa, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, to termin upływał w dniu 5 listopada 2007 r. Termin ten upłynął bezskutecznie, natomiast skarga została złożona w dniu 9 listopada 2007 r. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie doszło do uchybienia terminu do wniesienia skargi na wskazaną decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, Sąd odrzuca skargę wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Podnieść należy, że art. 83 § 3 ppsa, stanowi iż oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Przepis ten określa, iż jedynie złożenie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub konsularnym wywołuje skutek wniesienia tego pisma do sądu, natomiast nie łączy takiego skutku ze złożeniem pisma u innego podmiotu prowadzącego działalność pocztową. Zgodnie z ustawą z dnia 12 czerwca 2003 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2003 r., Nr 130, poz. 1188 ze zm.), która określa zasady wykonywania działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług pocztowych w obrocie krajowym lub zagranicznym, wprowadzono do obrotu dwa rodzaje podmiotów mogących prowadzić taką działalność – operator i operator publiczny. Operator publiczny, zgodnie z art. 46 ust. 1 wskazanej ustawy, zobowiązany jest do świadczenia powszechnych usług w sposób ciągły, szczegółowo opisanych w tym przepisie. Świadczenie wskazanych usług powierzono z mocy ustawy art. 46 ust. 2 w/w ustawy) Poczcie Polskiej. Jednak należy zwrócić uwagę, iż inny operator niż Poczta Polska, także może świadczyć powszechne usługi pocztowe pod warunkiem, że posiada ustawowe wymagania operatora publicznego nabyte w formie decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, wpisane do właściwego rejestru prowadzonego przez ten organ. Użyty w art. 83 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.) zwrot "polskim urzędzie pocztowym" należy rozumieć nie tylko jako Pocztę Polską państwowe przedsiębiorstwo użyteczności publicznej - określone w ustawie z 30 lipca 1997 r. (Dz. U. Nr 106, poz. 675, z póź. zm) ale każdego operatora publicznego, który uzyskał stosowne zezwolenie (decyzję) Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na świadczenie powszechnych usług pocztowych i został wpisany do rejestru A, prowadzonego przez ten organ, stosownie do przepisów ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188 z póź. zm). Przyjęcie powyższej tezy znajduje swoje uzasadnienie pomimo tego że w w/w aktach rangi ustawowej istnieją wykazane wyżej różnice z następujących powodów. Uregulowania prawne zawarte w ustawie - Prawo pocztowe, uwzględniają Dyrektywę 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (DZ. U. UE L z dnia 21 stycznia 1998 r.) oraz Dyrektywę 2002/39/WE parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. zmieniającą dyrektywę 97/67/WE w zakresie dalszego otwarcia na konkurencję wspólnotowych usług pocztowych (DZ. U. UE L z dnia 5 lipca 2002 r.). Treść art. 91 ust. 1-3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r., Nr 78 poz. 483 ze zm.) zawiera wskazania przemawiające za powyższą interpretacją bowiem Rzeczypospolita Polska podpisując Traktat Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z drugiej strony, zobowiązała się do zapewnienia zgodności jej ustawodawstwa z ustawodawstwem Wspólnoty (art. 68 Traktatu Europejskiego). Zgodnie z treścią artykułu 2 i 3 oraz treści załącznika XII pozycja 12 podpisanego w dniu 14 kwietnia 2003 r. w Atenach - Traktatu akcesyjnego, Polska jest związana i stosuje prawo wspólnotowe, w tym również dyrektywy. Należy stwierdzić, że użyte w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określenie "polski urząd pocztowy" jest niezgodne z ustawą - Prawo pocztowe, która dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia wskazanych powyżej dyrektyw dotyczących usług pocztowych. Oznacza to, że w/w ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r., w tym zakresie niezgodna jest z prawem wspólnotowym. W takim przypadku, jeżeli w polskim systemie prawnym znajdują się przepisy regulujące daną instytucję prawną zgodnie z prawem wspólnotowym oraz takie które te same kwestie normują odmiennie, to wydaje się zasadnym stosowanie prawa polskiego uwzględniającego normy prawa wspólnotowego. W tym miejscu należałoby zawrzeć wniosek pod adresem ustawodawcy o ujednolicenie tych pojęć, bowiem odnoszą się one do bardzo ważnych skutków procesowych. Przedkładając powyższe wywody należy stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie strona złożyła w dniu 9 listopada 2007 r. u operatora pocztowego [...] przesyłkę zawierającą skargę. Termin do jej złożenia upływał 5 listopada 2007 r. Oznacza to, że skarga została złożona do sądu po terminie na podstawie w/w przepisów. [...] Operator Pocztowy sp. z o.o. mający swoją siedzibę w B., wpisany jest do rejestru B, który prowadzony jest przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej oraz prowadzi działalność pocztową niewymagającą zezwolenia (wynika to z notatki służbowej z dnia 25 stycznia 2008 r.), co oznacza, ze nawet gdyby strona złożyła skargę u tego operatora w terminie, a przesyłka ta ze skargą dotarłaby do sądu po upływie 30 dniowego terminu od doręczenia stronie decyzji, to termin w takim przypadku również nie zostałby zachowany. W przypadku gdyby w/w operator [...] nadał skargę strony przed upływem wskazanego 30 dniowego terminu u operatora publicznego, którym jest między innymi Poczta Polska to wówczas termin określony w 53 § 1 ustawy ppsa byłby zachowany. Zaś potwierdzenie nadania przesyłki wydane przez operatora publicznego miałoby moc dokumentu urzędowego, stosownie do art. 45 w/w ustawy Prawo pocztowe. Z tych względów należało orzec jak w sentencji.