III SA/Lu 589/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania - w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonanie zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik T. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek umotywowano faktem, że skarżący częściowo zużył uzyskane dopłaty na uprawę gruntów, w związku z czym egzekwowanie zwrotu środków objętych zaskarżoną decyzją, narazi go na znaczną szkodę i pozbawi środków niezbędnych na utrzymanie siebie oraz najbliższej rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w której akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi do sądu jest ostateczna już decyzja, z której wynika obowiązek zapłaty kwoty 9.501,32 zł tytułem zwrotu nienależnie pobranych płatności rolnych. W przypadku świadczenia pieniężnego trudno co do zasady mówić o trudnych do odwrócenia skutków. Jeżeli skarżący dobrowolnie uiściłby objętą decyzją kwotę, a następnie decyzja zostałaby uchylona przez sąd, odwrócenie skutków nastąpi przez zwrot uiszczonej kwoty. Skarżący upatruje przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji w niebezpieczeństwie wyrządzenia mu znacznej szkody, wyrażającej się w pozbawieniu środków koniecznych do utrzymania siebie i rodziny. Rzeczywiście, uiszczenie kwoty pieniężnej może stanowić znaczną szkodę, jeśli z porównania wysokości kwoty do zapłaty i finansowej sytuacji strony wynika, że nie jest ona w stanie uiścić takiej kwoty bez zagrożenia dla zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. W badanej sprawie skarżący nie wykazał w żaden sposób, aby taka sytuacja miała miejsce, nie przedstawił jakichkolwiek argumentów wskazujących na złą sytuację materialną. Argumentacja w tym zakresie jest całkowicie gołosłowna. Jeszcze raz trzeba podkreślić, że to rolą skarżącego jest przekonanie sądu, że w badanej sprawie są spełnione przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Twierdzenia podniesione w skardze absolutnie nie są przekonujące w tym zakresie, są bowiem zbyt ogólnikowe i nie konkretyzują żadnych szczególnych okoliczności wskazujących na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.