III SA/Lu 59/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska, po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego Nr [...] w L. na decyzję L. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zapewnienia właściwych warunków przechowywania preparatów szczepionkowych w dni wolne od pracy – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję L. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zapewnienia właściwych warunków przechowywania preparatów szczepionkowych w dni wolne od pracy strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że zaskarżona decyzja jest wadliwa, ponieważ organ naruszył granice przysługujących mu kompetencji, a przy tym zachodzi prawdopodobieństwo wystąpienia znacznej szkody, gdyż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować utrwalenie szkodliwej praktyki rozszerzającego interpretowania przepisów przez organ i nakładania obowiązków bez upoważnienia w akcie prawa powszechnie obowiązującego. Wyjście poza zakres uprawnień, jaki przewidział ustawodawca, spowodowałaby niebezpieczeństwo polegające na tym, że trudne stałoby się określenie w przyszłości granic kompetencji organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże według art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w którym akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przy tym w świetle treści art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przewidzianych w nim przesłanek wstrzymania wykonania aktu administracyjnego. Możliwość udzielenia skarżącemu przez sąd ochrony tymczasowej jest uzależniona od niebezpieczeństwa wystąpienia wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. skutków wykonania decyzji, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wskazuje się w orzecznictwie, chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. O znacznej szkodzie możemy mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/04, LEX nr 281811 oraz z dnia 13 maja 2010 roku, II FSK 182/10, LEX nr 1083021). Z przepisu art. 61 p.p.s.a. wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter odstępstwa od przewidzianej w § 1 wymienionego artykułu zasady wykonalności ostatecznej decyzji administracyjnej, w związku z czym zastosowanie tej instytucji winno następować w okolicznościach mających charakter wyjątkowy, a przepisu § 3 art. 61 p.p.s.a. nie należy interpretować w drodze wykładni rozszerzającej (tak postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2011 r., II OSK 1191/11, LEX nr 821492). Oznacza to, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym co do zasady przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, str. 229; tak również postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r., sygn. I GZ 316/10, LEX nr 607229). Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek co najmniej uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających wniosek w taki sposób, który przemawiałby za zasadnością udzielenia objętej wnioskiem ochrony tymczasowej. W konsekwencji okoliczności powołane we wniosku muszą być tego rodzaju, aby w sposób przekonujący wskazywać na konkretną zależność między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a możliwością wystąpienia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. II FSK 3041/11, LEX nr 1104117). W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca uzasadniła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołując się na przekroczenie przez organy sanitarne, przy wydawaniu kwestionowanych decyzji organów obu instancji, zakresu ich kompetencji. Podstawy uwzględnienia wniosku nie może jednak stanowić argumentacja sprowadzająca się jedynie do wskazania na występujące w ocenie skarżącego wadliwości zaskarżonej decyzji i możliwość powtórnego wadliwego działania organu w przyszłości. Podkreślić należy, że kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, a zatem prawidłowości wykładni i zastosowania przez organy przepisów obowiązującego prawa sąd dokonuje dopiero orzekając merytorycznie w sprawie. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jako środek ochrony tymczasowej nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniany jest w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów. Środki ochrony tymczasowej nie mogą zastępować orzeczeń zawierających merytoryczną ocenę aktu czy też wpływać na ich treść, a ustawodawca nie wiąże podstaw udzielenia ochrony z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję (tak uzasadnienie uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007/4/77). Jak podniesiono wcześniej, nie ma również podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na możliwość wydawania przez organ w przyszłości tego rodzaju decyzji, które strona uznaje za wadliwe. W konsekwencji należało uznać, że okoliczności powołane w niniejszej sprawie dla uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowią tego rodzaju okoliczności, które zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. mogłyby skutkować pozytywnym orzeczeniem w tej kwestii. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.