III SA/Lu 592/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Kosowska Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. B. i D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 3 września 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zarejestrowania pojazdu oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 3 września 2025 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, po rozpatrzeniu odwołania skarżących P. B. i D. B. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublin z dnia 9 lipca 2025 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zarejestrowania pojazdu. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 7 sierpnia 2024 r. do Urzędu Miasta Lublin wpłynęła informacja Starosty Ś. o możliwości naruszenia przez skarżących P. B. i D. B., prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod firmą [...] s.c., obowiązku zarejestrowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu marki Honda, nr VIN: [...] w terminie 90 dni od dnia sprowadzenia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Do zawiadomienia dołączono oświadczenie o sprowadzeniu pojazdu do Polski w dniu 23 maja 2024 r. oraz fakturę [...] z dnia 30 lipca 2024 r., w której wskazano datę odprawy celnej – 23 maja 2024 r. oraz datę sprzedaży pojazdu – 30 lipca 2024 r. Pismem z dnia 23 maja 2025 r. Prezydent Miasta Lublin zawiadomił skarżących o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie nałożenia na kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 73aa ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1251 z późn. zm., dalej jako "p.r.d."). Pismem, które wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu 4 czerwca 2025 r., pełnomocnik skarżących wniósł o umorzenie postępowania w sprawie. Pełnomocnik powołał się na stanowisko, zgodnie z którym prawidłowa wykładnia art. 73aa ust. 1 i ust. 3 p.r.d. prowadzi do wniosku, że w sytuacji, gdy wyznaczony w ustawie termin na wypełnienie obowiązku złożenia wniosku o rejestrację nie upłynął, a właściciel dokonał zbycia pojazdu, wygasa obowiązek wynikający z art. 73aa ust. 1 albo ust. 3 p.r.d. Po przeprowadzeniu postępowania organ pierwszej instancji decyzją z dnia 9 lipca 2025 r. nałożył solidarnie na P. B. i D. B. karę pieniężną w wysokości 1000 zł z tytułu naruszenia obowiązku zarejestrowania pojazdu marki Honda, nr VIN: [...] w terminie 90 dni od dnia jego sprowadzenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że skarżący byli obowiązani do złożenia wniosku o rejestrację przedmiotowego pojazdu w terminie nieprzekraczającym 90 dni od dnia sprowadzenia pojazdu. Pojazd został sprowadzony przez stronę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 23 maja 2024 r. w związku z czym, stosownie do treści art. 73aa ust. 3 p.r.d., strona zobowiązana była złożyć wniosek o rejestrację pojazdu do dnia 21 sierpnia 2024 r. Natomiast strona nie złożyła wniosku o rejestrację pojazdu i zbyła pojazd w dniu 30 lipca 2024 r. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżących, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzją z dnia 3 września 2025 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że stosownie do art. 73aa ust. 3 p.r.d., w przypadku gdy właścicielem pojazdu, o którym mowa w ust. 1, jest przedsiębiorca prowadzący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami, obowiązany jest do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie 90 dni. Zgodnie zaś z art. 140mb ust. 2 p.r.d., kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 3, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 1000 zł. Kolegium stwierdziło, że z analizy zebranych dowodów wynika wprost, iż odwołujący w dniu 23 maja 2024 r. sprowadzili do Polski pojazd marki HONDA [...] nr VIN: [...], zaś w dniu 30 lipca 2024 r. dokonali jego sprzedaży na rzecz osoby fizycznej, co jest okolicznością niesporną. Także okolicznością niekwestionowaną jest, że odwołujący nie zarejestrowali tego pojazdu. Natomiast zagadnieniem spornym w sprawie jest, czy w sytuacji niezłożenia przez stronę wniosku o rejestrację pojazdu i jego zbycia przed upływem ustawowego terminu na złożenie wniosku o rejestrację, aktualizuje się sankcja w postaci kary pieniężnej. Kolegium uznało, że w świetle obowiązujących przepisów brak dopełnienia w takich okolicznościach obowiązku zgłoszenia rejestracyjnego sprowadzonego pojazdu prowadzi do zastosowania sankcji. Kolegium podkreśliło, że na stronie, jako właścicielu sprowadzonego pojazdu, ciążył obowiązek złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie 90 dni od dnia jego sprowadzenia. Faktem jest, że czynność polegająca na zbyciu pojazdu w konsekwencji prowadzi do niemożności złożenia wniosku o dokonanie rejestracji pojazdu, gdyż obowiązek ten ciąży jedynie na właścicielu pojazdu. Jednak to strona dokonała sprzedaży sprowadzonego pojazdu przed upływem 90 dni od dnia jego sprowadzenia, a tym samym sama skróciła sobie ustawowy termin na dokonanie zgłoszenia rejestracyjnego. Zdaniem Kolegium sama czynność zbycia pojazdu nie spowodowała zwolnienia strony z obowiązku dokonania zgłoszenia rejestracyjnego, a w konsekwencji bezprzedmiotowości postępowania w sprawie. Kolegium zauważyło, że w obowiązujących przepisach brak jest regulacji, która w takich stanach faktycznych zwalniałaby stronę od wskazanego obowiązku. Ustawodawca tylko w jednym przypadku, o którym mowa w art. 73aa ust. 7 p.r.d., zniósł obowiązek w zakresie rejestracji. Zgodnie z tym przepisem, przepisu art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d. nie stosuje się w przypadku, gdy właściciel pojazdu nabytego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokona zbycia tego pojazdu przed upływem terminów, o których mowa w ust. 1 albo 3. Przypadek ten w niniejszej sprawie nie zachodzi. W ocenie Kolegium odmienna interpretacja prowadziłaby do sytuacji, w której część sprowadzanych pojazdów w ogóle nie byłaby rejestrowana, przy założeniu, że są one zbywane przed upływem terminu na dokonanie zgłoszenia rejestracyjnego. Przedstawionej wykładni nie zmieniają także stanowiska zawarte w przedstawionych przez strony pismach Ministerstwa Infrastruktury, gdyż nie stanowią one źródła prawa, a jedynie są odzwierciedleniem poglądu prawnego. Kolegium zwróciło również uwagę, że na mocy przepisów ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczania niektórych skutków kradzieży tożsamości (Dz.U. z 2023 r. poz. 1394) został uchylony art. 140n ust. 4 p.r.d., który umożliwiał ustalenie wysokości kary pieniężnej z uwzględnieniem zakresu naruszenia, powtarzalności naruszeń oraz korzyści finansowych uzyskanych z tytułu naruszenia ustawy. Nadto art. 140n ust. 6 p.r.d. otrzymał nowe brzmienie, zgodnie z którym do kar pieniężnych, o których mowa w art. 140ma i art. 140mb, przepisów art. 189d—189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się. W skardze wniesionej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie skarżący zarzucili: 1. naruszenie art. 73aa ust. 1 i ust. 3 p.r.d., poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji pominięcie, że w sytuacji, gdy wyznaczony w ustawie termin na wypełnienie obowiązku złożenia wniosku o rejestrację nie upłynął, a właściciel dokonał zbycia pojazdu, wygasa obowiązek wynikający z art. 73aa ust. 1 albo ust. 3 u.p.r.d., a w konsekwencji brak jest podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa wart. 140mb u.p.r.d.; 2. przeprowadzenie postępowania z naruszeniem dyspozycji art. 8 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie społeczne do władzy publicznej, co przejawia się skrajnie niekorzystną interpretacją przepisów, pomimo funkcjonującej wykładni wojewódzkich sądów administracyjnych korzystnej dla uczestnika (orzeczenie przedłożone w toku postępowania), a to natomiast kreuje zróżnicowanie i nierówne traktowanie uczestników takiego postępowania, gdyż w tożsamych przypadkach sprawy załatwiane są raz pozytywnie, a raz negatywnie; taka losowość rozstrzygnięć podważa autorytet władzy i uniemożliwia akceptację decyzji. Powołując się na powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji w całości i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przedmiotowy pojazd został sprowadzony na terytorium Polski w dniu 23 maja 2024 r., natomiast został sprzedany dnia 30 lipca 2024 r. i zarejestrowany przez nabywcę w terminie ustawowym. W tych okolicznościach pojazd został zarejestrowany z zachowaniem 90 dniowego terminu, a nadto w przypadku zbycia pojazdu przed upływem terminu do rejestracji obowiązek zbywcy automatycznie wygasa. Tym samym brak jest podstaw do wszczynania postępowania w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej w trybie art. 140 mb p.r.d. czy też samego nakładania kary. Ponadto rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (druk sejmowy nr 1437) jednoznacznie potwierdza intencje ustawodawcy w tym zakresie. Projekt ten przewiduje zmianę brzmienia art. 73aa ust. 7 p.r.d. w taki sposób, aby wprost wskazywał, że obowiązek rejestracji nie dotyczy właściciela pojazdu (zarówno nabytego w kraju, jak i sprowadzonego z terytorium UE), który dokona zbycia tego pojazdu przed upływem terminów na rejestrację. Zgodnie z art. 3 projektu ustawy nowelizującej, do postępowań w sprawach o nałożenie kar pieniężnych z art. 140mb, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie nowelizacji, stosuje się przepisy w nowym, korzystniejszym dla strony brzmieniu. Choć ustawa jest w trakcie procesu legislacyjnego, jej treść oraz przepisy przejściowe stanowią jednoznaczny wyraz woli ustawodawcy, który dąży do usunięcia wątpliwości interpretacyjnych i potwierdzenia, że w stanie faktycznym takim, jak w niniejszej sprawie, kara pieniężna jest nienależna. Ignorowanie przez organy tej okoliczności stanowi rażące naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów państwa. Zastosowanie odmiennej interpretacji stanowi rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. Organ powinien działać w intencji zbudowania zaufania publicznego do władzy i w miarę możliwości korzystnie dla adresata decyzji. W przedmiotowej sprawie doszło do przełamania tej fundamentalnej zasady, poprzez dokonanie interpretacji prawa w sposób niekorzystny dla adresata decyzji, pomimo funkcjonowania odmiennej wykładni w orzeczeniach sądów administracyjnych, czego przykładem jest wyrok przedłożony w toku postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga, jako niezasadna, podlegała oddaleniu. Przedmiot kontroli Sądu stanowiła decyzja o nałożeniu na skarżących kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zarejestrowania pojazdu w terminie 90 dni. Okoliczności faktyczne sprawy nie są sporne. W sprawie bezspornym jest, że skarżący, prowadzący działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami, w dniu 23 maja 2024 r. sprowadzili na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazd marki Honda, nr VIN: [...] Pojazd był przedmiotem odprawy celnej w dniu 23 maja 2024 r. Pojazdu tego skarżący nie zarejestrowali. Skarżący sprzedali pojazd w dniu 30 lipca 2024 r. Pojazd został zarejestrowany w dniu 1 sierpnia 2024 r. (dokumenty na k. 1-3 akt administracyjnych). W opisanym, bezspornym stanie faktycznym organy uznały, że skarżący podlegają karze pieniężnej, o której mowa w art. 140mb ust. 2 p.r.d. w związku z art. 73aa ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem skarżących stanowisko przyjęte za podstawę zaskarżonej decyzji jest błędne, albowiem wobec zbycia pojazdu przez skarżących w dniu 30 lipca 2024 r. w stosunku do skarżących wygasł obowiązek przewidziany w art. 73aa ust. 3 p.r.d. Skarżący podnieśli również, że pojazd w ustawowym terminie został zarejestrowany przez nowego właściciela. W ocenie Sądu stanowisko skarżących nie zasługuje jednak na podzielenie, natomiast prawidłowe jest stanowisko wyrażone przez organ w zaskarżonej decyzji. Przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu nadanym z dniem 1 stycznia 2024 r. na mocy art. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczania niektórych skutków kradzieży tożsamości (Dz. U. z 2023 r., poz. 1394) i obowiązującym także w dacie wydania zaskarżonej decyzji przewidywały, że właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację w terminie 30 dni od dnia: 1) nabycia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) dopuszczenia do obrotu przez organ Krajowej Administracji Skarbowej pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej; 3) sprowadzenia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej. W przypadku gdy właścicielem pojazdu, o którym mowa w ust. 1, jest przedsiębiorca prowadzący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami, obowiązany jest do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, o którym mowa w ust. 1, w terminie 90 dni (art. 73aa ust. 3 p.r.d.). Z kolei zgodnie z art. 140mb ust. 2 p.r.d., kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 3, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 1000 zł. Brzmienie tych przepisów jest jasne i w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Skoro przepis stanowi, że właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację we wskazanym ustawowym terminie (30 lub 90 dni), to oczywistym jest, że chodzi o każdego właściciela, dla którego bieg ustawowego terminu do dokonania tej czynności będzie inny. Tym samym zarejestrowanie przez kolejnego właściciela pojazdu w ustawowym terminie, który mieści się jednocześnie w terminie, w którym zobowiązany był to zrobić poprzedni właściciel, gdyby pojazdu nie sprzedał, nie oznacza, że skarżący, którzy sprowadzili pojazd, ale go nie zarejestrowali w terminie określonym w art. 73aa ust. 3 p.r.d., nie ponoszą odpowiedzialności za zaniechanie wykonania ustawowego obowiązku. W związku z tym podniesiony w skardze argument, że pojazd został zarejestrowany przez nabywcę w terminie ustawowym, z zachowaniem 90 dniowego terminu, jest chybiony. Przepisy prawa nakładają bowiem na skarżących, którzy sprowadzili pojazd, obowiązek jego zarejestrowania, niezależnie od własnego obowiązku ciążącego na mocy tych przepisów na nabywcy. W sprawie istotny jest fakt, że skarżący, będąc do tego zobowiązanymi, nie dopełnili ustawowego obowiązku przed zdarzeniem, które uczyniło to niemożliwym. Nie budzi bowiem wątpliwości, że zbycie pojazdu uniemożliwiło skarżącym złożenie wniosku o rejestrację pojazdu, gdyż wniosek taki może złożyć wyłącznie aktualny właściciel. Brak po stronie skarżących legitymacji do złożenia wniosku o zarejestrowanie pojazdu po jego zbyciu powoływany jest także w treści skargi. Istota niniejszej sprawy nie dotyczy jednak wykonania takiego obowiązku. Zaskarżona decyzja nie dotyczy nałożenia na skarżących obowiązku zarejestrowania pojazdu, którego własność przenieśli już na inny podmiot, a nałożenia kary za to, że nie dokonali rejestracji sprowadzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu w okresie, kiedy przysługiwało im prawo własności pojazdu. Według przepisu art. 140mb ust. 2 p.r.d., kto będąc właścicielem pojazdu, a nie "kto jest właścicielem pojazdu", obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 3, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 1000 zł. Tym samym skarżący, będąc właścicielami pojazdu, zobowiązani byli do jego zarejestrowania przed dokonaniem zbycia, które nastąpiło w terminie otwartym na dokonanie rejestracji pojazdu. Kolegium nie kwestionuje, że zbycie przedmiotowego pojazdu przed upływem terminu do dokonania jego rejestracji było prawem skarżących. Nie oznacza to jednak, że ta okoliczność i fakt zarejestrowania pojazdu przez nowego nabywcę zwalnia skarżących z odpowiedzialności za to, że w czasie, kiedy byli właścicielami, nie wykonali obowiązku rejestracji. W sytuacji zaś, gdy skarżący nie zgłosili w terminie wniosku o rejestrację pojazdu, podlegają karze pieniężnej na podstawie powołanego wyżej art. 140mb ust. 2 p.r.d. Trafnie podniesiono w zaskarżonej decyzji, że dokonując sprzedaży sprowadzonego pojazdu w terminie przewidzianym dla skarżących na jego rejestrację, skarżący sami skrócili sobie ustawowy termin na dokonanie zgłoszenia rejestracyjnego. Z momentem zbycia pojazdu przestali bowiem być jego właścicielami. W sytuacji zatem, gdy w okolicznościach sprawy pojazd został zbyty przed upływem 90 dni od sprowadzenia pojazdu na terytorium Polski, nie budzi wątpliwości, że końcowy termin na dokonanie zgłoszenia rejestracyjnego stał się równoznaczny z terminem dokonania zbycia sprowadzonego pojazdu. Dlatego też zarzuty skargi w tym zakresie są niezasadne, podobnie jak wywiedzione z tych zarzutów stanowisko o braku w opisanej sytuacji podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary i zasadności, w ocenie skarżących, umorzenia wszczętego już postępowania. Kolegium słusznie zwróciło uwagę, że ustawodawca obowiązek w zakresie rejestracji zniósł tylko w jednym przypadku, o którym mowa w art. 73aa ust. 7 p.r.d. Zgodnie z tym przepisem – w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2024 r. i w dniu wydania zaskarżonej decyzji, przepisu ust. 1 pkt 1 art. 73aa ustawy Prawo o ruchu drogowym nie stosuje się w przypadku, gdy właściciel pojazdu nabytego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokona zbycia tego pojazdu przed upływem terminów, o których mowa w ust. 1 albo 3. Oczywistym jest zaś, że przypadek ten w niniejszej sprawie nie zachodzi, gdyż w okolicznościach sprawy pojazd zbyty przed upływem terminu na dokonanie jego rejestracji nie był pojazdem nabytym na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie właśnie treść ust. 7 art. 73aa p.r.d. i ustanowiony w tym przepisie wyjątek, dotyczący jedynie sytuacji, gdy właściciel pojazdu nabytego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokona zbycia tego pojazdu przed upływem terminów, o których mowa w ust. 1 albo 3, potwierdza, jako zasadę, obowiązek zarejestrowania pojazdu, o którym w ust. 1, przez każdorazowego właściciela pojazdu i wskazuje, że zbycie przed upływem terminów, o których mowa w ust. 1 albo 3 art. 73aa p.r.d. pojazdu, który nie był nabyty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, to jest pojazdu, do którego odnosi się art. 73aa ust. 1 pkt 2 albo 3 p.r.d., nie powoduje uznania, że zbywca nie był obowiązany do zarejestrowania tego pojazdu przed jego zbyciem. Jak wskazywał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w innych orzeczeniach dotyczących spornej w niniejszej sprawie kwestii, w tym w przywołanym w zaskarżonej decyzji wyroku w sprawie III SA/Lu 705/24, istotnym jest, że pojazd nabyty w kraju będzie co do zasady pojazdem zarejestrowanym i zaewidencjonowanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, natomiast pojazd nabyty spoza granic kraju nie będzie miał rejestracji krajowej i nie będzie widniał w Centralnej Ewidencji Pojazdów - ze wszystkimi tego konsekwencjami dotyczącymi nie tylko prawa administracyjnego. W interesie publicznym i nie tylko jest zatem jak najszybsze wprowadzenie pojazdu sprowadzonego z zagranicy do polskiego systemu prawnego. Wprowadzenie obowiązku dokonania zgłoszenia rejestracyjnego przez podmiot zawodowo trudniący się obrotem pojazdami daje gwarancję obrotu prawnego oraz należytą ochronę nabywców pojazdów uprzednio sprowadzonych na terytorium RP. W takiej sytuacji nabywca pojazdu zakupionego od profesjonalnego podmiotu uzyskuje pewność, że nabyty pojazd samochodowy został dopuszczony do ruchu. Wykładania przepisów prawa materialnego zaprezentowana przez organ chroni nabywców pojazdów i daje im gwarancję, że nabywany pojazd nie jest dotknięty zarówno wadami technicznymi, jak i wadami prawnymi, które uniemożliwiłyby dopuszczenie ich do ruchu, a w szczególności ich rejestrację po zakupie. Przyjęcie odmiennej interpretacji prowadziłoby do sytuacji, w ramach której znaczna część sprowadzanych samochodów w ogóle nie byłaby rejestrowana, przy założeniu, że są one zbywane przed upływem terminu na dokonanie zgłoszenia rejestracyjnego. Niewątpliwie taka interpretacja w istotny sposób wpływałaby na bezpieczeństwo obrotu prawnego, a przede wszystkim bezpieczeństwo ruchu drogowego, w sytuacji, gdyby okazało się, że sprowadzane pojazdy nie są sprawne technicznie. Celem omawianej regulacji jest nie tylko rejestracja w ścisłym znaczeniu, ale zapewnienie aby w Centralnej Ewidencji Pojazdów znalazły się dane dotyczące danego pojazdu od samego jego początku sprowadzenia na terytorium Polski i były systematycznie uaktualniane. W świetle powyższego okoliczność, że zbyty przez skarżących w dniu 30 lipca 2024 r. pojazd został zarejestrowany przez nowego właściciela w terminie przewidzianym jeszcze dla skarżących, pozostaje bez wpływu na uchybienie obowiązkom skarżącego jako właściciela tego pojazdu do dnia 30 lipca 2024 r. Takiej wykładni, wynikającej z treści obowiązujących przepisów zawartych w art. 73aa p.r.d. i ich wzajemnej relacji, nie może zmienić stanowisko Ministerstwa Infrastruktury zawarte w przedstawionym przez stronę piśmie z dnia 4 marca 2024 r., DTD-3.4400.226.2024, dotyczące wykładni art. 73aa p.r.d. Nie budzi wątpliwości, że pismo to nie stanowi źródła prawa. W treści pisma jednoznacznie też zastrzeżono, że przedstawione w nim stanowisko stanowi jedynie pogląd prawny, niemogący być uznany za wiążący w żadnej sprawie indywidualnej. W piśmie wskazano, że art. 73aa ust. 7 p.r.d. został dodany na etapie prac senackich, w związku z wnioskiem strony społecznej dotyczącym konkretnego przypadku. Przepis ten miał z założenia charakter doprecyzowujący i jego wprowadzenie nie powinno różnicować sytuacji podmiotów w zależności od pochodzenia pojazdu, gdyż nie znajduje to ani faktycznego, ani prawnego uzasadnienia. Jednakże, wobec omówionej wyżej treści przepisów obowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji, wnioski takie mogły być traktowane jedynie jako postulaty de lege ferenda. Wnioski te zostały uwzględnione w powołanym w treści skargi rządowym projekcie ustawy o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym (druk sejmowy nr 1437) oraz w uchwalonej następnie ustawie z dnia 7 listopada 2025 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2025 r., poz. 1734, dalej jako "ustawa zmieniająca"). Na mocy art. 1 pkt 5 lit. g ustawy zmieniającej przepis ust. 7 art. 73aa p.r.d. otrzymał następujące brzmienie "Przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy właściciel pojazdu dokona zbycia tego pojazdu przed upływem terminów, o których mowa w ust. 1, 2 albo 3." Zmieniony przepis art. 73aa ust. 7 p.r.d. rozszerza zatem zwolnienie z obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, w sytuacji jego zbycia przed upływem terminów na zarejestrowanie pojazdu, także na inne przypadki, poza przewidzianym wcześniej przypadkiem, który odnosił się wyłącznie do pojazdu nabytego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ust. 1 pkt 1 art. 73aa p.r.d.). Wymaga jednak podkreślenia, że zmieniony przepis art. 73aa ust. 7 p.r.d. nie znajduje zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy. Zgodnie bowiem z art. 5 pkt 1 ustawy zmieniającej, przepis art. 73aa ust. 7 p.r.d. w zmienionym brzmieniu wszedł w życie z dniem 24 grudnia 2025 r., to jest już po wydaniu zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji, kończącej kontrolowane w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne. Stosownie zaś do art. 3 ustawy zmieniającej, do postępowań w sprawach nakładania kar pieniężnych, o których mowa w art. 140mb ust. 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego przepisu, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Ponieważ postępowanie w sprawie kontrolowanej przez Sąd zostało zakończone przed dniem wejścia w życie art. 73aa ust. 7 p.r.d. w zmienionym brzmieniu, w sprawie tej nie zachodziły podstawy do stosowania zmienionej treści przepisu, ale zastosowanie znajdowały przepisy dotychczasowe. Zgodnie też z zasadą ogólną praworządności (art. 6 k.p.a.), mającą walor zasady konstytucyjnej (art. 7 Konstytucji RP), organy administracji mają obowiązek działać na podstawie i w granicach prawa. To zaś implikuje w szczególności powinność rozpoznawania i rozstrzygania spraw przez organy administracji na gruncie obowiązującego aktualnie (tj. na dzień orzekania przez dany organ) stanu prawnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 3977/18). Jednocześnie wymaga podkreślenia, że postępowanie przed sądem administracyjnym nie stanowi kontynuacji postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z omówionych względów Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela zarzutu naruszenia art. 73aa ust. 1 i ust. 3 p.r.d., w szczególności poprzez ich błędną wykładnię. Sądowi znane jest odmienne stanowisko, prezentowane między innymi w przywołanym przez skarżących wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 5/25. Jednakże z przyczyn omówionych wyżej Sąd podziela stanowisko odmienne, które zostało przyjęte za podstawę zaskarżonej decyzji, a które jest również wyrażane w orzecznictwie innych sądów administracyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie o sygn. akt III SA/Po 690/24). W ocenie Sądu wykładnia dokonana przez organ w niniejszej sprawie jest prawidłowa. Jej przyjęcie przez organ w żadnym razie nie uprawnia do postawienia organowi zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. czy też innych przepisów postępowania administracyjnego. Trafnie podniesiono też w zaskarżonej decyzji, że na mocy przepisów ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczania niektórych skutków kradzieży tożsamości, to jest od dnia 1 stycznia 2024 r., organy są związane wysokością kary, która wynika wprost z przepisu ustawy. Nie mogą zatem miarkować wysokości kary uwzględniając zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia ustawy, tak jak miało to miejsce na podstawie obowiązującego do dnia 31 grudnia 2023 r. art. 140n ust. 4 p.r.d. Zgodnie z art. 140n ust. 6 p.r.d., w brzmieniu od 1 stycznia 2024 r., do kar pieniężnych, o których mowa w art. 140ma i art. 140mb, nie stosuje się przepisów art. 189d - 189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja pozostaje w zgodzie z przepisami prawa i nie zachodzą podstawy do jej uchylenia. W związku z tym i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę. Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, wniosek taki został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, a skarżący nie zażądali przeprowadzenia rozprawy.