III SA/Lu 595/15

Sygn. akt III SA/Lu 595/15 Dnia 7 października 2015 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 7 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. Niepubliczny Zespół Opieki Zdrowotnej L. D. na decyzję L. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...], nr [..], w przedmiocie nakazu wykonania określonych czynności w zakresie ochrony sanitarnej, - w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. K. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. skargę na decyzję L. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...], nr [..], w przedmiocie nakazu wykonania określonych czynności w zakresie ochrony sanitarnej. W piśmie procesowym z dnia 23 września 2015 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący umotywował wniosek niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z jednej strony z obowiązkiem poniesienia sporych kosztów na zakup dozownika ze środkiem do dezynfekcji oraz opracowaniem i wdrożeniem procedury kontroli wewnętrznej w obszarze realizacji działań zapobiegających szerzeniu się chorób zakaźnych oraz opracowaniem innych procedur sanitarno-higienicznych dotyczących mycia rąk oraz postępowania z brudną bielizna. Działania te wyrządzą skarżącemu znaczną szkodę. Ponadto umieszczenie dozownika oznacza ingerencję w strukturę ściany (wywiercenie otworów), co w przypadku uwzględnienia skargi i demontażu dozownika wiązać się będzie z jej uszkodzeniem oraz z poniesieniem znacznych kosztów usunięcia szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w której akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Z uzasadnienia wniosku wynika, że skarżący upatruje przesłanek wstrzymania wykonania decyzji w konieczności podjęcia działań, które będą wiązać się z poniesieniem przez niego kosztów. W razie uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji podjęte działania i poniesione koszty okażą się bezcelowe. W każdym przypadku ocena przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinna mieć charakter zindywidualizowany, odniesiony do specyficznych warunków danej sprawy. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że na skarżącego zostały nałożone obowiązki w zakresie zapewnienia dozownika ze środkiem do dezynfekcji rąk oraz opracowania i wdrożenia pewnych procedur sanitarno-higienicznych. Jak wynika z powszechnie dostępnych w internecie informacji, koszty dozowników ze środkiem do dezynfekcji rąk są bardzo zróżnicowane, w zależności od "zaawansowania technicznego". Najtańsze dozowniki można nabyć za kwotę około 40 zł, najwięcej jest opcji dostępnych w kwotach 120-150 zł, są też dozowniki automatyczne, których koszt przekracza 900 zł. W zaskarżonej decyzji nie wskazano żadnych wymogów jakościowych dozownika, zatem zakup każdego rodzaju dozownika pozwoliłby na wykonanie nałożonego obowiązku. Dochodzą oczywiście do tego koszty montażu i ewentualnego demontażu urządzenia (jeśli w wyniku uwzględnienia skargi obowiązek zostanie uchylony). Jeśli chodzi o obowiązki dotyczące opracowania i wdrożenia pewnych procedur sanitarno-higienicznych, to charakter czynności, których te obowiązki dotyczą wskazuje, że wykonanie tego obowiązki sprowadza się do przygotowania pewnych dokumentów. Dokumentacja ta nie wymaga szczególnej wiedzy specjalistycznej i podmiot prowadzący zawodowo działalność leczniczą powinien być w stanie samodzielnie ją przygotować. Koszt ewentualnej usługi zewnętrznej nie byłby z pewnością wysoki. Wbrew argumentom skarżącego trudno mówić, aby koszty wykonania powyższych obowiązków stanowiły znaczną szkodę. Należy jednak zwrócić uwagę, że wykonanie powyższych czynności (w szczególności dotyczących dozownika) wiązać się będzie z wydatkami, które będzie musiał ponieść skarżący. Wydatki te nie będą relatywnie duże, tym niemniej pojawia się problem ich ewentualnego zwrotu, gdyby upadła podstawa nałożonego obowiązku, co miałoby miejsce w razie uchylenia zaskarżonej decyzji. O ile w przypadku nałożenia obowiązków o charakterze pieniężnym istnieją zasadniczo procedury zwrotu wyegzekwowanych świadczeń, o tyle w przypadku kosztów wykonania czynności, o jakich mowa w badanej sprawie, nie ma żadnych ogólnych podstaw ich zwrotu. Oznacza to, że w razie upadku podstawy obowiązku (uchylenia decyzji), skarżący będzie musiał dochodzić zwrotu kosztów wykonania obowiązku i przywrócenia do stanu poprzedniego na zasadach ogólnych, a więc – w razie odmowy dobrowolnego zwrotu kosztów przez organ, w drodze powództwa cywilnego. W ocenie sądu, w okolicznościach badanej sprawy, można mówić o trudnych do odwrócenia skutkach, bowiem skala działań potrzebnych do odwrócenia skutków wykonania decyzji pozostaje w istotnej dysproporcji z wysokością kosztów. Innymi słowy: działania niezbędne do zwrotu kosztów wymagać będą starań nieproporcjonalnych do poniesionych kosztów w celu wykonania decyzji. Oceniając zasadność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji sąd powinien również uwzględniać wymogi interesu publicznego, który w tym przypadku wyraża się w konieczności zapewnienia wymogów sanitarnych, służących ochronie zdrowia osób korzystających z usług skarżącego. W ocenie sądu, biorąc pod uwagę okoliczności przytaczane w decyzjach organów i pismach skarżącego, z których wynika, że problem wymogów sanitarnych dotyczy tylko jednego z pomieszczeń, gdzie prowadzona jest działalność i to nie o kluczowym znaczeniu, odroczenie w czasie wykonania obowiązków nałożonych zaskarżoną decyzją nie będzie stanowić zagrożenia dla interesu publicznego. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że skarżący uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.