III SA/Lu 597/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak,, Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska, Protokolant Asystent sędziego Monika Kutarska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 marca 2013 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie i urządzanie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę Z akt sprawy wynikało, że decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] września 2003 r. (nr [...]) udzielono F. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego. Zgodnie z powyższą decyzją (po jej zmianie dokonanej decyzją organu z dnia [...] maja 2007 r. oraz późniejszą decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r.) miejsca lokalizacji punktów gier określał załącznik nr 1, a zezwolenie dotyczyło między innymi punkt gier [...] w miejscowości D. D. [...],[...] Z., według poz. [...] w/w załącznika. Dyrektor Izby Celnej w B. P. powziął wiadomość, że w powyższym punkcie gier nie wykonywano działalności w zakresie gier o niskich wygranych w okresie przekraczającym sześć miesięcy (od [...] kwietnia 2010 r. do [...] sierpnia 2010 r. oraz od [...] kwietnia 2011 r. do [...] sierpnia 2011 r.). Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. organ wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia w/w zezwolenia w części dotyczącej poz. [...] załącznika nr 1 do decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich, a następnie wezwał Spółkę do złożenia wyjaśnień, w szczególności w celu sprawdzenia, czy niewykonywanie działalności było następstwem działania siły wyższej. W odpowiedzi na wezwanie Spółka poinformowała w piśmie z dnia [...] marca 2012 r., że przyczyną zawieszenia działalności w przedmiotowym punkcie gier był remont lokalu, a o remoncie decydował podmiot prowadzący [...]. W tych okolicznościach Dyrektor Izby Celnej w B. P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] – wydaną na mocy art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - cofnął zezwolenie udzielone przez Dyrektora Izby Skarbowej w L. w dniu [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w części dotyczącej punktu gier w pozycji [...] załącznika nr 1, poprzez wykreślenie tejże pozycji. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej w B. P. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r. o cofnięciu zezwolenia. W uzasadnieniu organ argumentował między innymi, że Spółka zaprzestała działalności objętej zezwoleniem przez okres dłuższy niż sześć miesięcy w przedmiotowym punkcie. W związku z tym należało zastosować art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych. Jedynym wyjątkiem od obowiązku zastosowania tego przepisu przez organ jest ustalenie, że zaprzestanie bądź niewykonywanie tej działalności jest następstwem siły wyższej, a tego w rozpoznanej sprawie nie stwierdzono. W skardze do WSA w Lublinie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie: - art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych z 2009 r., poprzez błędną wykładnię tego przepisu i bezpodstawne cofnięcie zezwolenia w przypadku wystąpienia dwóch krótszych niż 6 miesięcy okresów zaprzestania lub niewykonywania działalności objętej zezwoleniem; - art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 59 pkt 4 ustawy, o grach hazardowych oraz art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez "cofnięcie decyzji" w sytuacji, kiedy prawo nie przewiduje takiego rozstrzygnięcia; - art. 124 Ordynacji podatkowej i zawartej w tym przepisie zasady przekonywania, przez brak odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutu naruszenia art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych. W uzasadnieniu Spółka podniosła między innymi, że ustawa nie przewiduje możliwości sumowania okresów niewykonywania działalności i organ do końca nie wyjaśnia, czy podstawą zaskarżonej decyzji był fakt niepodjęcia w ogóle i niewykonywania działalności przez ponad 3 lata w nieobjętym aktualnie zezwoleniem w punkcie gier U. G. B. [...], ul. W. [...] w Ł. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. P. wniósł o oddalenie skargi. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Celnej w B. P. stanowi art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Przepis ten przewiduje, że organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej. W realiach rozpoznawanej sprawy nie budzi większych wątpliwości, że Spółka w okresie - od [...] września 2003 r. do [...] maja 2007 r., od [...] kwietnia 2010 r. do [...] sierpnia 2010 r. oraz od [...] kwietnia 2011 r. do [...] sierpnia 2011 r. – w spornym punkcie gier nie wykonuje działalności w zakresie gier o niskich wygranych. Ma rację Spółka, że okresy niewykonywania działalności nie powinny być sumowane. Nie ma natomiast racji organ, że wykładnia celowościowa przepisu art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, prowadzi do wniosku, że okres 6 miesięcy zaprzestania lub niewykonywania należy liczyć łącznie, co nie podważa oceny o legalności zaskarżonej decyzji, skoro ewidentnym jest fakt niewykonywania działalności w początkowym i pierwszym okresie od [...] września 2003 r. do [...] maja 2007 r., co sama Spółka przyznaje. Fakt niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej zezwoleniem obliguje organ do cofnięcia zezwolenia. W rozpoznawanej sprawie organ zatem słusznie cofa zezwolenie w części dotyczącej punktu gier, określonego w pozycji [...] załącznika nr 1 do decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2003 r. (nr [...]) w wersji wynikającej ze zmian dokonanych późniejszymi decyzjami organu z dnia [...] maja 2007 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2009 r. Cofnięcie zezwolenia dotyczy punkt gier [...] w miejscowości D. D. [...],[...] Z. (poprzednio – U. G. B. [...], ul. W. [...] w Ł.). Analiza akt sprawy nie wskazuje, aby niewykonywanie działalności przez Spółkę spowodowane zostało następstwem siły wyższej. W tym stanie rzeczy nieusprawiedliwionym jest zarzut naruszenia art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych. Podobnie trzeba ocenić zarzuty i wnioski o naruszeniu przepisów art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 59 pkt 4 ustawy, o grach hazardowych oraz art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez "cofnięcie decyzji" w sytuacji, kiedy prawo nie przewiduje takiego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie organ rozstrzyga w istocie o cofnięciu zezwolenia – taki jest tematyczny zakres przepisu art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych – a nie o "cofnięciu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L.", jak to wynika z niezręcznego sformułowania użytego przez Dyrektora Izby Celnej w B. P. w decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. Zaskarżona decyzja nie posługuje się już w/w sformułowaniem. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 124 Ordynacji podatkowej i zasady przekonywania, należy zauważyć, że organ w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. podaje wszystkie okoliczności rozpoznawanej sprawy, omawia i analizuje zgromadzony materiał dowodowy oraz wyjaśnia znaczenie przepisów ustawy o grach hazardowych. Wobec tego nie można skutecznie zarzucać, że organ redaguje uzasadnienie decyzji w sposób uniemożliwiający zrozumienie przesłanek leżących u podstaw prawnych rozstrzygnięcia. Ubocznie należy podnieść, że Dyrektor Izby Celnej w B. P. działa na podstawie i w granicach wyznaczonych zakresem ustawowego przepisu art. 59 pkt 4, który jest na tyle jasny, że nie można o nim mówić, że nie upoważnia organu do cofnięcia zezwolenia i organ swoim zachowaniem w tym przypadku narusza i ogranicza zasadę wolności działalności gospodarczej, gwarantowaną każdemu art. 22 Konstytucji RP. W tym stanie rzeczy skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.