III SA/Lu 599/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Syta, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 25 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przeniesienia służbowego uchyla zaskarżoną decyzję. Dyrektor Izby Celnej decyzją nr [...] z dnia [...], wydaną po rozpoznaniu wniosku J. M. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] nr [...] o przeniesieniu służbowym, na podstawie art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o służbie celnej w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Celnej podał, że J. M. decyzją z dnia [...] został przeniesiony od dnia [...] września 2006 r. z Oddziału Celnego w H. do pełnienia służby w Oddziale Celnym w H. Podstawę powyższej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o służbie celnej (Dz.U. z 2004 r., Nr 156, poz. 1641), zgodnie z którym – funkcjonariusza celnego można, gdy wymagają tego ważne względy służbowe, przenieść na takie samo lub równorzędne stanowisko do innego urzędu, w tej samej lub innej miejscowości. Organ, po ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdził, iż J. M. powinien być przygotowany na zmiany miejsca pełnienia służby, z uwagi na treść aneksu do aktu mianowania z dnia [...] maja 2002 r., w którym zostało określone miejsce pełnienia służby – Urząd Celny. Urząd ten, zgodnie z zarządzeniem Nr 8 Ministra Finansów, swoją właściwością obejmuje nie tylko Oddział Celny w H., ale także w H. Podejmując decyzję o przeniesieniu, przede wszystkim wzięto pod uwagę dobro służby oraz aktualne potrzeby personalne poszczególnych komórek organizacyjnych, a także zapewnienie właściwej organizacji pracy Oddziału Celnego w H. Ponadto, jak wskazuje Dyrektor Izby Celnej nie bez znaczenia pozostaje fakt, że na J. M. ciążą zarzuty popełnienia czynu określonego w art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k., co ma ścisły związek z jego służbą w Oddziale Celnym w H. Przy tym przeniesienie do Oddziału w H. nie wyklucza w przyszłości powrotu do Oddziału w H. lub pełnienia służby w innej komórce organizacyjnej. Na przedmiotową decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...], J. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wnosząc o ich uchylenie. Skarżący powyższym decyzjom zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o służbie celnej poprzez niesprecyzowanie przesłanki zawartej w tym przepisie "ważne względy służbowe", mogącej stanowić przyczynę przeniesienia służbowego oraz rażące naruszenie art. 104 § 1 kpa i art. 138 kpa poprzez niewłaściwe sformułowanie orzeczenia, w sentencji którego brak jest słowa "decyzja". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko. W uzasadnieniu organ ponadto odniósł się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 104 § 1 kpa i art. 138 kpa, stwierdzając, iż decyzją administracyjną jest każdy akt administracyjny wydany trybie k.p.a. i zawierający odpowiednie elementy charakterystyczne dla decyzji. O tym czy dany akt jest decyzją czy też nie, przesądza nie jego nazwa lecz charakter sprawy oraz treść przepisu będącego podstawą działania organu załatwiającego sprawę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd uwzględnia skargę i uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, przy czym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134). Zaskarżona decyzja wydana przez Dyrektora Izby Celnej wydana została na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (tj. z 2004 r., Nr 156, poz. 1641 ze zm.), który stanowi, że funkcjonariusza celnego można, gdy wymagają tego ważne względy służbowe, przenieść na takie samo lub równorzędne stanowisko do innego urzędu, w tej samej lub innej miejscowości. Analiza brzmienia powołanego przepisu prowadzi do stwierdzenia, że decyzja w wyżej wymienionej sprawie podlega uznaniu administracyjnemu, bowiem użyte w art. 18 ust. 2 określenie "może" wskazuje na to, iż norma ta nie wprowadza dla organów administracyjnych nakazu lub zakazu ustalenia określonej treści rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe, kontrola sądowa decyzji wydanej na podstawie art. 18 ust.2 cyt. ustawy polega na zbadaniu przez sąd administracyjny jej zgodności z prawem bez wnikania w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia w niej zawartego. Innymi słowy, decyzja wydawana według uznania administracyjnego podlega kontroli sądu w zakresie zbadania czy w ogóle było dopuszczalne uznanie administracyjne, czy nie przekroczono jego granic przy wydawaniu decyzji i czy uzasadniono rozstrzygnięcie w takiej sprawie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (por. wyrok SN z dnia 5 lipca 1996 r., III ARN 19/96, opubl. OSN 1997, Nr 4, poz. 44). Obowiązek uzasadniania każdej decyzji wydanej na zasadzie uznania administracyjnego nie nasuwa żadnych wątpliwości w świetle uregulowań zawartych w art. 107 k.p.a., przy czym ze względu na konieczność (możliwość) wyboru przez organ rozstrzygnięcia, decyzje pozostawione uznaniu administracyjnemu wymagają raczej szerszego uzasadnienia niż decyzje podejmowane w warunkach ustawowego skrępowania. Związane jest to zarówno z obowiązkiem wyjaśnienia stronie przez organ powodów dla jakich wydał określoną decyzję (art. 11 k.p.a.), jak również z zapewnieniem możliwości kontroli takiej decyzji przez sąd administracyjny. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż wydana w niniejszej sprawie decyzja nie spełnia wymogów, o których mowa wcześniej, a związanych z prawidłowym sporządzeniem uzasadnienia. Dyrektor Izby Celnej przenosząc skarżącego z Oddziału Celnego w H. do pełnienia służby w Oddziale Celnym w H., oparł swoje rozstrzygnięcie na art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, który daje możliwość przeniesienia z ważnych powodów funkcjonariusza Służby Celnej do innego urzędu celnego. Swoją decyzję uzasadnił aktualnymi potrzebami personalnymi poszczególnych komórek oraz faktem postawienia skarżącemu zarzutów w postępowaniu karnym (dobrem służby). Nie podał przy tym szerszego wyjaśnienia odnośnie aktualnych potrzeb personalnych w Oddziałach Celnych w H. oraz w H., które powodowały konieczność takiego przeniesienia, nie wyjaśnił również jaki wpływ na pełnienie przez skarżącego służby celnej w Oddziale w H. ma postawienie mu zarzutów w postępowaniu karnym. Generalne stwierdzenia, jakimi Dyrektor Izby Celnej posłużył się w uzasadnieniu decyzji nie pozwalają na właściwą kontrolę tej decyzji przez sąd. Naruszenie przez organ w rozpoznawanej sprawie art. 107 § 3 k.p.a. stanowi uchybienie określone w art. 145 § 1 pkt 1 c) prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpatrując sprawę, organ jeszcze raz oceni czy wystąpiły ważne względy powodujące konieczność przeniesienia skarżącego z Oddziału Celnego w H. do Oddziału Celnego w H., a wydając decyzję o przeniesieniu uzasadni ją w sposób wyczerpujący i pozwalający na kontrolę jej zgodności z prawem. Odnosząc się do zarzutu skarżącego odnośnie wadliwości sformułowania orzeczenia Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] poprzez brak jego określenia "decyzja", zauważyć należy, że orzeczenie to jest w istocie decyzją administracyjną, a brak takiego określenia nie stanowi wady powodującej konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Jak podkreślano to wielokrotnie w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych, o istocie aktu prawnego przesądza jego treść, a nie forma lub nazwa. Decyzją administracyjną jest zatem pismo zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwianej w formie decyzji, również nie mające wszystkich elementów decyzji określonych w art. 107 k.p.a., jeżeli pochodzi od organu administracji, skierowane jest na zewnątrz systemu administracji publicznej i w sposób władczy rozstrzyga o prawach lub obowiązkach prawnych osób w sprawie indywidualnej, choćby dla rozstrzygnięcia takiego brak było podstawy prawnej. Z tych też względów oraz na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.