III SA/Lu 60/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. N. w przedmiocie niewykonania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia [...] grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 414/14 postanawia: odrzucić skargę. R. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na niewykonanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 414/14. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Powyższe brzmienie art. 154 zostało nadane w wyniku nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658 ze zm. - dalej jako "ustawa nowelizująca"). Zmianą, która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r., ustawodawca ograniczył możliwość wniesienia skargi w trybie art. 154 tylko do przypadku niewykonania przez organ administracji publicznej wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w stanie prawnym obowiązującym po dniu 15 sierpnia 2015 r. skarga z art. 154 p.p.s.a. ma dużo węższy zakres i nie jest dopuszczalna w większości przypadków bezczynności organów administracji publicznej w postępowaniu prowadzonym po wyroku uwzględniającym skargę. W szczególności skarga ta nie jest dopuszczalna w przypadkach bezczynności organu administracji publicznej lub przewlekłego prowadzenia przez niego postępowania po "zwykłym" wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność decyzji (postanowienia) (vide: T. Woś, Komentarz do art. 154 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] Woś T. (red.), Knysiak-Sudyka H., Romańska M., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie elektroniczne, System Informacji Prawnej Lex nr 505384). W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę na niewykonanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 414/14. Wyrokiem tym Sąd uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 lutego 2014 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania i zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postepowania. Powyższy wyrok nie został wydany w wyniku rozpoznania skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu, w związku z czym nie może stanowić podstawy do zastosowania art. 154 p.p.s.a. Oznacza to, że skierowana przez skarżącego do WSA w Lublinie skarga jest niedopuszczalna. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wobec powyższego skargę na niewykonanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 414/14 należało odrzucić jako niedopuszczalną, w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Na marginesie już więc tylko należy zauważyć, że skarżący nie wykazał również, aby przed złożeniem skargi do sądu wyczerpał środki zaskarżania, tj. wezwał pisemnie właściwy organ do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy (art. 154 § 1 p.p.s.a.). Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę.