III SA/Lu 605/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal,, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Starszy inspektor Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 czerwca 2008r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego 1/ oddala skargę; 2/ przyznaje adwokatowi A.S. wynagrodzenie w kwocie [...] tytułem nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu. Wojewoda decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynkach pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M.W. wniesionego od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty z dnia [...] znak: [...] orzekającej o utracie statusu bezrobotnego z dniem [...] zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Na podstawie akt sprawy ustalono, że status bezrobotnego bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych nabył Pan z dniem [...] (decyzja organu I instancji z dnia [...]). Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w dniu [...] Powiatowy Urząd Pracy w L. wystosował do M.W. wezwanie w sprawie obowiązku stawienia się w urzędzie pracy w dniu [...] w godz. 800 - 1000 w sprawie potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Na wezwaniu zawarto pouczenie, że osoba bezrobotna, która nie stawi się w wyznaczonym przez urzqd terminie oraz nie powiadomi w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, zostaje pozbawiona statusu bezrobotnego na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Wezwanie to zostało wysłane za pośrednictwem poczty i odebrane przez matkę M.W. –T.W. w dniu [...] czego dowodem jest zwrotne potwierdzenie odbioru pisma. Organ odwoławczy dodał, że w dniu wyznaczonej wizyty skarżący nie stawił się w urzędzie pracy i nie poinformował tego urzędu w terminie 7 dni o przyczynie uzasadniającej nieobecność. W związku z tym, organ I instancji decyzją z dnia [...] orzekł o utracie przez M.W. statusu bezrobotnego z dniem [...]. Od powyższej decyzji M.W. wniósł odwołanie do Wojewody, w którym kwestionuje zapadłe rozstrzygnięcie stwierdzając, że wezwanie w celu sprawdzenia gotowości do podjęcia nie wiadomo jakiej pracy, nie było konieczne, a dodatkowo powołuje się na dokumenty złożone [...] dotyczące problemów alkoholowych i zamiany grzywny na pracę społecznie użyteczną oraz przedstawia wezwanie na badanie lekarskie w przedmiocie uzależnienia od alkoholu z dnia [...], a także załącznik do aktu oskarżenia wystawiony [...]. Organ odwoławczy rozpatrując całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zważył, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest utrata przez skarżącego statusu bezrobotnego z powodu niestawienia się w dniu [...] na wizytę wyznaczoną przez urząd pracy celem potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Organ II instancji wskazał, że podstawę rozstrzygnięcia w postępowaniu w I instancji stanowi art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawi się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomi w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Utrata statusu bezrobotnego jest konsekwencją niedopełnienia przez osobę bezrobotną obowiązku zgłaszania się na wyznaczone przez urząd terminy. Obowiązek ten wynika z art. 33 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym - bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Ustawodawca, w tym przepisie nie zastrzegł sposobu wyznaczania terminów i nie określił jak często wizyty muszą być wyznaczane. Jak dodał organ odwoławczy, w rozpatrywanej sprawie organ I instancji wystosował do M.W. wezwanie sporządzone dnia [...] do stawienia się w dniu [...]. W treści wezwania wskazane zostało, iż celem stawiennictwa jest potwierdzenie gotowości do podjęcia pracy. Wezwanie to zostało przesłane za pośrednictwem poczty, zgodnie z regulacją Kodeksu postępowania administracyjnego i odebrane przez matkę skarżącego w dniu [...], a więc przed wyznaczonym terminem. Osoba odbierająca przesyłkę i potwierdzająca jej odbiór własnoręcznym podpisem, zobowiązuje się do przekazania przesyłki adresatowi, co pociąga za sobą skutek w postaci prawidłowego doręczenia przesyłki w dniu jej odbioru. Konsekwencją takiej regulacji jest ponoszenie przez adresata pisma wszelkich skutków prawnych wynikających z treści pisma, w tym również w postaci niezgłoszenia się - jak w niniejszym przypadku - na wezwanie. Organ II instancji stwierdził, że skarżący został prawidłowo poinformowany o obowiązku stawienia się do urzędu pracy i wiedział o konsekwencjach grożących w przypadku niezgłoszenia się w wyznaczonym dniu. Wojewoda powołał także cyt. wyżej przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, zgodnie z którym warunkiem zachowania statusu bezrobotnego, w przypadku niezgłoszenia się na wizytę, jest podanie przyczyny uzasadniającej niestawiennictwo oraz powiadomienie urzędu pracy w okresie do 7 dni przypadających bezpośrednio po dniu wyznaczonej wizyty. W treści wniesionego odwołania skarżący wskazuje na swoje problemy alkoholowe jako powód niestawienia się w wyznaczonym dniu i niepowiadomienia urzędu pracy w ciągu 7 dni o powodach niestawiennictwa. Ustosunkowując się do powyższego organ odwoławczy zauważył, iż przyczyną uzasadniającą nieobecność osoby bezrobotnej w terminie wyznaczonej wizyty może być zdarzenie nagłe, niespodziewane, którego bezrobotny bez własnej winy nie mógł uniknąć. Okoliczności niestawiennictwa podane w odwołaniu do takich przyczyn nie należą i w związku z tym nie mogą stanowić podstawy do usprawiedliwienia nieobecności. Skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożył M.W. Wniósł o zmianę lub uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Przede wszystkim należy podnieść, że w myśl przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Owa kontrola obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę – art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd w razie nieuwzględnienia skargi na decyzję, zgodnie z przepisem art. 151 powołanej ustawy oddala ją. Zgodnie z przepisem art. 33 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 , poz. 1001 ze zm.) powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą rejestr tych osób. Przy tym rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy nie następuje automatycznie, a po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień. Od momentu zarejestrowania na bezrobotnym ciążą określone obowiązki, przyznane ma też określone prawa. Jednym z podstawowych obowiązków bezrobotnego jest zgłaszanie się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. W sytuacji niewywiązania się z tego obowiązku pozbawia się taką osobę statusu bezrobotnego. Dotyczy to więc przypadku, gdy bezrobotny nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa (art. 33 ust. 4 pkt 4 powołanej ustawy). W niniejszej sprawie właśnie taka sytuacja miała miejsce. Skarżący nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w L. w dniu [...], na który przypadała jego wizyta w tym urzędzie w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Również nie usprawiedliwił w określonym czasie powodów swojej nieobecności. Przy tym niestawiennictwo bezrobotnego w terminie wyznaczonej wizyty mogą uzasadniać jedynie takie okoliczności, których bezrobotny bez swojej winy i z zachowaniem należytej staranności nie mógł pokonać. Na bezrobotnym zarejestrowanym w urzędzie pracy nałożone są konkretne prawa i obowiązki. Zarejestrowany bezrobotny dostają pewną pomoc od państwa. Ze swojej strony obowiązany jest do określonych działań, takich jak właśnie stawienie się w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy, co przecież nie należy do szczególnie uciążliwych obowiązków. W zamian za pomoc państwa można oczekiwać i wymagać od bezrobotnego zachowania minimalnych standardów, jak również zachowania należytej staranności w jego zachowaniu. Zgodnie z obowiązującymi przepisami nieuzasadnione niestawiennictwo w urzędzie pracy skutkuje utrata statusu bezrobotnego i związanych z tym praw. W związku z tym decyzje organów administracji były prawidłowe i zgodne z obowiązującym w chwili wydawania tych decyzji prawem. Z tych też względów oraz na podstawie przepisu art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.