III SA/Lu 606/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], w przedmiocie przyznania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2011, w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Pismem datowanym na 28 lipca 2012 r. pełnomocnik A. D. – K. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], w przedmiocie przyznania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2011. Zarządzeniem z dnia 21 września 2012 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismo z wezwaniem do uiszczenia wpisu zostało wysłane na adres korespondencyjny podany przez skarżącego. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłka pocztowa nie została odebrana, w związku z czym została przyjęta do akt sądowych ze skutkiem doręczenia. W zakreślonym terminie skarżący nie uiścił wpisu, nie złożył również wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. W związku z powyższym postanowieniem z dnia 31 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę A. D. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego – K. D. w dniu 16 listopada 2012 r. Pismem datowanym na 17 listopada 2012 r. (nadanym w placówce pocztowej 6 grudnia 2012 r.) K. D. wniósł "o ponowne rozpatrzenie sprawy z uwagi na nowe dowody w sprawie". W piśmie podniósł, że pismo o wezwaniu do uiszczenia wpisu nie zostało mu w ogóle okazane na poczcie, a w jego skrytce pocztowej nie było żadnego awizo. Nie ponosi zatem winy za to, że nie odebrał wezwania do uiszczenia wpisu, gdyż wynikało to z zaniedbania pracowników poczty. Na wezwanie sądu, pismem z dnia 14 grudnia 2012 r. K. D. sprecyzował, że jego wcześniejsze pismo stanowi wniosek o wznowienie postępowania przed sądem administracyjnym, zakończonego postanowieniem o odrzuceniu skargi z dnia 31 października 2012 r. Pismem datowanym na 12 stycznia 2013 r. (nadanym na poczcie w dniu 17 stycznia 2013 r.) K. D. wystąpił o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. We wniosku podniósł, że sąd bezzasadnie przyjął fikcję doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu, ponownie argumentując, że wskutek zaniedbań pracowników poczty nie doręczono mu pisma, ani nie pozostawiono awiza informującego o przesyłce z sądu. Dodatkowo wskazał, że w tym okresie był kilkukrotnie na poczcie i odbierał inne pisma polecone. Do wniosku dołączył kserokopie potwierdzeń odbioru tych pism. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunki, które muszą być spełnione aby uchybiony termin mógł zostać przywrócony określa art. 87 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Ocena okoliczności sprawy oraz złożonego przez pełnomocnika skarżącego wniosku wskazuje, że nie zostały spełnione wyżej przytoczone ustawowe warunki przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu. Po pierwsze, pełnomocnik skarżącego nie dochował siedmiodniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Z argumentacji pełnomocnika wynika, że przyczyną uchybienia terminu był brak wiedzy o wezwaniu do uiszczenia wpisu z powodu braku jego prawidłowego doręczenia przez pocztę. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik dowiedział się o uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego z treści postanowienia sądu z dnia 31 października 2012 r. o odrzuceniu skargi. Postanowienie to doręczono pełnomocnikowi w dniu 16 listopada 2012 r. W tym momencie ustała zatem przeszkoda, która spowodowała uchybienie terminu (brak wiedzy o wezwaniu do uiszczenia wpisu). Wniosek o przywrócenie terminu należało złożyć do dnia 23 listopada 2012 r. Pełnomocnik uczynił to dopiero w dniu 17 stycznia 2013 r., a więc blisko dwa miesiące po ustaniu przyczyny, która spowodowała uchybienie terminu. Oceny tej nie zmienia fakt, że skarżący wcześniej kierował do sądu pisma procesowe, w których kwestionował zasadność przyjęcia przez sąd fikcji doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu. Nawet przy najbardziej korzystnej dla skarżącego interpretacji, zakładającej, że już pierwsze pismo zawierało pewne elementy, które mogłyby być potraktowane jako wniosek o przywrócenie terminu, trzeba wskazać, że pismo to nadano na poczcie w dniu 6 grudnia 2012 r., a więc blisko trzy tygodnie po ustaniu przyczyny uchybienia terminu. Po drugie pełnomocnik skarżącego choć złożył wniosek o przywrócenie terminu, nie dopełnił jednocześnie czynności, dla której uchybiony termin był wyznaczony, tj. nie uiścił wymaganego wpisu. Oceny tej nie może zmieniać argument nieznajomości konta, na które należy dokonać wpisu, skoro jest ono dostępne publicznie na stronie internetowej każdego sądu administracyjnego. Po trzecie argumentacja podana we wniosku, w świetle materiałów zgromadzonych w aktach sądowych, nie pozwala na przyjęcie, że pełnomocnik skarżącego nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Podstawowy w sprawie argument pełnomocnika, powołującego się na błąd pracowników poczty, którzy nie pozostawili w jego skrytce pocztowej awizo nie został w przekonujący sposób potwierdzony. Z egzemplarza koperty zawierającej przesyłkę pocztową (k. 23 akt sądowych) wynika, że przesyłka była awizowana dwukrotnie, zgodnie z procedurą określoną w art. 73 p.p.s.a. – 27 września i 5 października 2012 r. Z kolei dołączone do wniosku przesyłki były awizowane w dniach 2, 9 i 10 października 2012 r., a zatem okresy przechowywania przesyłek na poczcie tylko częściowo pokrywają się. Na dowodach odbioru przesyłek brak wskazania daty ich odbioru. Pełnomocnik skarżącego nie przedstawił żadnych dokumentów wskazujących na to, że składał na poczcie reklamację w sprawie przesyłki zawierającej wezwanie z sądu po tym, gdy już o tym wezwaniu się dowiedział. Trudno w tej sytuacji uznać argumenty pełnomocnika skarżącego za należyte uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy, ponieważ pełnomocnik skarżącego nie wypełnił określonych ustawowo warunków przywrócenia terminu, należało orzec jak w sentencji postanowienia.