III SA/Lu 608/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. D. na decyzję Inne z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 17 sierpnia 2021 r., nr 23/WG/2021 Komendant Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej w Chełmie utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w Terespolu z dnia 1 lipca 2021 r., nr 159/TD/2021 o nałożeniu na skarżącą K. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością kary pieniężnej w wysokości 2000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 23 maja 2021 r. na drogowym przejściu granicznym w Kukurykach, na kierunku wjazdowym do Polski, poddano kontroli ciągnik samochodowy marki R. o nr. rej. [...] wraz z naczepą marki W. o nr rej. [...]. Pojazdem kierował obywatel Białorusi A. N., który wykonywał na rzecz K. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością międzynarodowy transport drogowy rzeczy. W trakcie kontroli stwierdzono, że samochód ciężarowy marki R. o nr rej. [...] nie ma aktualnych badań technicznych, gdyż według wpisu w dowodzie rejestracyjnym termin ważności badań upłynął z dniem 19 maja 2021 r. Informację tę potwierdzono w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Wyniki kontroli zostały utrwalone w protokole nr [...]. Kierowca, poinformowany o stwierdzonym naruszeniu, podpisał protokół kontroli bez wnoszenia uwag. W toku przesłuchania w charakterze świadka kierowca kontrolowanego pojazdu zeznał, że wykonywał drogowy przewóz rzeczy z Moskwy do Radomia. Nie wiedział, że badanie techniczne ciągnika siodłowego jest ważne do dnia 19 maja 2021 r. Nie był także zawiadomiony o przewidywanym terminie zakończenia transportu. W związku ze stwierdzonym naruszeniem organ pierwszej instancji – Komendant Placówki Straży Granicznej w Terespolu decyzją z dnia 1 lipca 2021 r. na podstawie art. 92a w związku z l.p. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 919 z późn. zm., dalej jako "u.t.d." lub "ustawa") nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 2000 zł. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, zaskarżoną decyzją z dnia 17 sierpnia 2021 r. organ odwoławczy – Komendant Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej w Chełmie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że naruszenie stwierdzone podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 23 maja 2021 r., polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu, zostało określone w załączniku nr 3 do ustawy – l.p. 9.1. Załącznik ten określa wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 ustawy, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń. Organ podkreślił jednocześnie, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze odpowiada przedsiębiorca i to na nim spoczywa odpowiedzialność za ewentualne skutki działań osób, którymi przy wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Przedsiębiorca powinien dołożyć należytej staranności i bezwzględnie przewidzieć przed rozpoczęciem realizacji transportu długoterminowego konieczność spełnienia wymogów określonych przepisami prawa, w tym dokonać sprawdzenia terminu wykonania kolejnych badań technicznych. Powinien także wziąć pod uwagę różne związane z przewozem międzynarodowym sytuacje, w tym między innym uwzględnić: długość trasy, konieczność oczekiwania w kolejkach na granicy, sytuację epidemiologiczna, awarie pojazdu itp. Przedsiębiorca powinien sprawdzić ważność i kompletność dokumentów, w tym również aktualność badań technicznych, ponieważ ma to wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Odnosząc się do art. 92c u.t.d., organ wskazał, że nie zachodziły podstawy do jego zastosowania w sprawie, gdyż skarżąca nie wykazała okoliczności uwalniających ją od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie, to jest okoliczności wskazujących, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a samo naruszenie nastąpiło na skutek zdarzeń i okoliczności, których skarżąca nie mogła przewidzieć. Tylko zaś w przypadku zaistnienia takich okoliczności postępowania w sprawie nałożenia kary nie wszczyna się, a wszczęte postępowanie w tym przedmiocie podlega umorzeniu. W ocenie organu wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem opisanym w lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. były okolicznościami, na które przedsiębiorca, należycie kontrolując i nadzorując realizację obowiązku dokonywania okresowych badań technicznych pojazdów, miał wpływ i mógł je przewidzieć. W związku z podniesioną w odwołaniu okolicznością wymiany w dniach 18/19 maja 2021 r. na Białorusi przedniej szyby samochodu, organ odwoławczy zauważył, że awaria pojazdu na terytorium Białorusi może być uznana za zdarzenie trudne do przewidzenia, jednakże samo powstanie naruszenia, to jest dopuszczenie do wykonywania przewozu pojazdem bez ważnych badań technicznych, jest sytuacją, na którą strona miała realny wpływ i mogła jej uniknąć. Strona mogła skorzystać z rozwiązań, które pozwoliłyby uniknąć powstania naruszenia, wybierając inny sposób dostarczenia pojazdów do stacji kontroli. Strona w żaden sposób nie wykazała, że nie miała wpływu na naruszenie ujawnione w dniu 23 maja 2021 r., ani też nie udowodniła, że naruszenie to nastąpiło na wskutek okoliczności, których nie mogła przewidzieć, co pozwoliłoby na zastosowanie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. W związku z powołaniem się przez skarżącą na przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/698 z dnia 25 maja 2020 r. ustanawiającego szczególne środki tymczasowe w związku z epidemią COVID-19 dotyczące odnawiania lub przedłużania ważności niektórych certyfikatów i świadectw, licencji i zezwoleń oraz przesunięcia niektórych okresowych kontroli i okresowych szkoleń w niektórych obszarach prawodawstwa dotyczącego transportu (Dz.U.UE.L.2020.165.10, dalej jako "rozporządzenie 2020/698"), organ wskazał, że w dniu 29 maja 2020 r. Polska poinformowała Komisję Europejską o niestosowaniu art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia dotyczącego terminów okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/45/UE. Informacja przekazana Komisji Europejskiej przez Polskę została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Organ wskazał ponadto na analogiczne do rozporządzenia 2020/698 przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/267 z dnia 16 lutego 2021 r. ustanawiającego szczególne środki tymczasowe w związku z utrzymywaniem się kryzysu związanego z COVID-19 dotyczące odnawiania lub przedłużania ważności niektórych certyfikatów, świadectw, licencji i zezwoleń, przesunięcia niektórych okresowych kontroli i okresowych szkoleń w niektórych obszarach ustawodawstwa dotyczącego transportu oraz przedłużenia niektórych okresów, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2020/698 (Dz.U.UE.L.2021.60.1, dalej jako "rozporządzenie 2021/267"). Organ podkreślił, że w dniu 3 marca 2021 r. Polska poinformowała Komisję Europejską, iż nie stosuje art. 5 ust. 1 rozporządzenia 2021/267 dotyczącego terminów okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/45/UE. Informacja przekazana Komisji Europejskiej przez Polskę została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 5 marca 2021 r. Zatem, wbrew stanowisku strony, terminy ważności badań technicznych pojazdów zarejestrowanych na terytorium RP nie zostały przedłużone. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Komendanta Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej w Chełmie skarżąca K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zarzuciła naruszenie: 1) art. 5 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/698 z dnia 25 maja 2020 r. ustanawiającego szczególne środki tymczasowe w związku z epidemią COVID-19 dotyczące odnawiania lub przedłużania ważności niektórych certyfikatów i świadectw, licencji i zezwoleń oraz przesunięcia niektórych okresowych kontroli i okresowych szkoleń w niektórych obszarach prawodawstwa dotyczącego transportu, przez jego niewłaściwe zastosowanie; 2) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez nieprzeanalizowanie w realiach niniejszej sprawy podstaw do odstąpienia od nałożenia kary i umorzenia postępowania w sytuacji, gdy przepisy prawa UE przewidywały automatyczne przedłużenie ważności badań okresowych pojazdów i pomimo zgłoszenia przez Polskę informacji o niestosowaniu tych przepisów, strona miała prawo uważać, że przepisy UE obowiązują i badania uległy przedłużeniu, a zatem stosowanie surowej kary w sposób automatyczny, przy nieznacznym przekroczeniu terminu, jest nie do pogodzenia z zasadą demokratycznego państwa prawa; 3) art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162 z późn. zm.), poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości co do zakresu obowiązywania normy prawa UE na korzyść strony; 4) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez nieprzeanalizowanie w realiach niniejszej sprawy podstaw do odstąpienia od nałożenia kary i umorzenia postępowania w sytuacji, gdy zlecenie transportowe i trasy były tak zaplanowane, że pojazd powinien zjechać do bazy w Polsce przed upływem terminu ważności badania technicznego, a przyjazd po terminie był spowodowany tym, że na Białorusi została zbita szyba pojazdu, co spowodowało przedłużenie pobytu na Białorusi, konieczność naprawy szyby i stanowi okoliczność wyłączającą odpowiedzialność przewoźnika, bowiem nie mógł on wykonać na Białorusi uznawanego na terenie UE przeglądu pojazdu, a jednocześnie nie mógł poruszać się pojazdem ze zbitą szybą. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że trasa przejazdu została zaplanowana w ten sposób, że pojazd zjechałby do Polski przed upływem terminu ważności badania technicznego. Zgodnie ze zleceniem transportowym, kierowca w dniu 17 maja 2021 r. załadował towar w Rosji i planowo miał przekroczyć granicę z Polską najpóźniej w dniu 19 maja 2021 r. oraz udać się bezpośrednio do stacji kontroli pojazdów w celu przeprowadzenia badań technicznych. Jednakże na terytorium Białorusi została zbita szyba w pojeździe, co uniemożliwiało dalszą jazdę. Naprawę szyby ukończono w dniu 19 maja 2021 r., natomiast pojazd musiał pozostać na parkingu do dnia 22 maja 2021 r. w związku z oczekiwaniem na zawiązanie i wyschnięcie kleju montażowego. Wyruszenie w dalszą trasę niezwłocznie po dokonaniu naprawy mogłoby spowodować odklejenie się szyby. W związku z tym pobyt na Białorusi przedłużył się o kilka dni i pojazd nie zdążył wjechać do Polski przed upływem ważności badania technicznego. Zdaniem skarżącej, wskazane wyżej okoliczności są okolicznościami, o których mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d. Przewoźnik nie miał bowiem wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Tym samym zostały spełnione przesłanki wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika. Ponadto skarżąca podniosła, że organy Unii Europejskiej w okresie pandemii przedłużyły ważność części dokumentów transportowych, a zatem same uznały, że przegląd jest wymaganiem formalnym, od którego można w pewnych okolicznościach odstępować. Nie ma on charakteru bezwzględnego, co powinno stanowić ważną wytyczną dla interpretacji w niniejszej sprawie. Skarżąca wskazała, że zgodnie z informacjami ukazującymi się w mediach w styczniu, lutym i marcu 2021 r., Unia Europejska przedłużyła tymczasowe środki mające pomóc przewoźnikom i obywatelom, którzy nie są w stanie spełnić niektórych wymogów administracyjnych z powodu środków podjętych w państwach członkowskich przeciwko COVID-19. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Podstawę prawną nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w kwocie 2000 zł stanowił przepis art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 919 z późn. zm.). Zgodnie z wymienionym przepisem podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12000 zł za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 zł do 40 000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy (art. 92c ust. 7 pkt 1 u.t.d.). W okolicznościach niniejszej sprawy w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 23 maja 2021 r. stwierdzono naruszenie opisane w lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego – sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 2000 zł za każdy pojazd. Jak ustalono, termin ważności badania technicznego samochodu ciężarowego marki R.o nr rej. [...] upłynął w dniu 19 maja 2021 r. Podkreślić należy, że skarżąca nie kwestionowała ustaleń dokonanych w trakcie kontroli. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych w sposób niewątpliwy wynika, że termin okresowego badania technicznego kontrolowanego pojazdu upłynął dnia 19 maja 2021 r., na co wskazują zapisy w dowodzie rejestracyjnym (k. 7-8 akt) oraz wydruk z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (k. 5 akt). Pozostaje także poza sporem, że termin ten nie został dotrzymany i do dnia kontroli przeprowadzonej 23 maja 2021 r. badanie nie zostało wykonane. Wymogi w zakresie wykonywania badań technicznych pojazdów zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uregulowane są przepisami Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/45/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz uchylającej dyrektywę 2009/40/WE (Dz. U. UE. L. z 2014 r. Nr 127, str. 51 z późn. zm., dalej jako "Dyrektywa 2014/45/UE") oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450 z późn. zm., dalej jako "p.r.d."). Zgodnie z art. 4 ust. 1 i ust. 2 Dyrektywy 2014/45/UE, każde państwo członkowskie zapewnia, aby pojazdy zarejestrowane na jego terytorium były okresowo badane zgodnie z niniejszą dyrektywą w stacjach kontroli pojazdów upoważnionych przez państwo członkowskie, w którym pojazdy te są zarejestrowane. Badania zdatności do ruchu drogowego są przeprowadzane przez państwo członkowskie rejestracji pojazdu, przez organ publiczny, któremu to państwo członkowskie powierzyło to zadanie, lub przez wyznaczone organy lub podmioty nadzorowane przez to państwo członkowskie, w tym upoważnione podmioty prywatne. Art. 10 ust. 1 Dyrektywy 2014/45/UE stanowi, że stacja kontroli pojazdów lub, w stosownych przypadkach, właściwy organ państwa członkowskiego, który przeprowadził badanie zdatności do ruchu drogowego pojazdu zarejestrowanego na jego terytorium, wydaje dla każdego pojazdu, który pozytywnie przeszedł takie badanie, poświadczenie na przykład w postaci wzmianki w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, naklejki, świadectwa lub jakiejkolwiek innej łatwo dostępnej informacji. Poświadczenie wskazuje termin w jakim należy przeprowadzić następnie badanie zdatności do ruchu drogowego. Stosownie zaś do art. 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/47/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylającej dyrektywę 2000/30/WE (Dz.U.UE.L.2014.127.134), świadectwo zdatności do ruchu drogowego odpowiadające najbardziej aktualnemu badaniu zdatności do ruchu drogowego lub jego kopia lub - w przypadku wydania elektronicznego świadectwa zdatności do ruchu drogowego - uwierzytelniony lub oryginalny wydruk takiego świadectwa oraz protokół najbardziej aktualnej drogowej kontroli technicznej mają być przechowywane w pojeździe, jeżeli są one dostępne. Na mocy art. 81 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi (art. 81 ust. 2 p.r.d.). Okresowe badanie techniczne po raz pierwszy jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 81 ust. 1 p.r.d.). Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10 (art. 81 ust. 5 p.r.d.). Przewidziane w art. 81 ust. 6-10 p.r.d. wyjątki od corocznego badania technicznego pojazdów nie mają w niniejszej sprawie zastosowania. Organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu. Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego (art. 82 ust. 1 i 2 p.r.d.). W niniejszej sprawie, zgodnie z adnotacją widniejącą w dowodzie rejestracyjnym pojazdu oraz danymi ujawnionymi w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, kolejny termin badania technicznego wyznaczony był na 19 maja 2021 r. Jednakże do czasu kontroli w dniu 23 maja 2021 r. badanie to nie zostało przeprowadzone. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów skargi, dotyczącego wywodzonego przez skarżącą przedłużenia terminów przeprowadzenia okresowych badań technicznych pojazdów, w pierwszym rzędzie wskazać należy, że do stanu faktycznego niniejszej sprawy nie można w ogóle odnieść powoływanego przez skarżącą rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/698 z dnia 25 maja 2020 r. ustanawiającego szczególne środki tymczasowe w związku z epidemią COVID-19 dotyczące odnawiania lub przedłużania ważności niektórych certyfikatów i świadectw, licencji i zezwoleń oraz przesunięcia niektórych okresowych kontroli i okresowych szkoleń w niektórych obszarach prawodawstwa dotyczącego transportu. Zgodnie z art. 5 ust 1 rozporządzenia 2020/698, niezależnie od art. 85 ust. 1 i art. 10 ust. 1 dyrektywy 2014/45/UE oraz pkt 8 załącznika II do tej dyrektywy, terminy badań zdatności do ruchu drogowego, które to badania w przeciwnym razie zgodnie z tymi przepisami musiałyby zostać przeprowadzone w okresie między 1 lutego 2020 r. a 31 sierpnia 2020 r., uznaje się za przedłużone o okres siedmiu miesięcy. Zatem treść art. 5 ust. 1 rozporządzenia 2020/698 nie odnosiła się do badania technicznego, które w przypadku pojazdu skarżącej było wyznaczone na dzień 19 maja 2021 r. Natomiast badania technicznego, którego termin upływał w ostatnio wskazanym dniu, dotyczyło rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/267 z dnia 16 lutego 2021 r. ustanawiające szczególne środki tymczasowe w związku z utrzymywaniem się kryzysu związanego z COVID-19 dotyczące odnawiania lub przedłużania ważności niektórych certyfikatów, świadectw, licencji i zezwoleń, przesunięcia niektórych okresowych kontroli i okresowych szkoleń w niektórych obszarach ustawodawstwa dotyczącego transportu oraz przedłużenia niektórych okresów, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2020/698 (Dz.U.UE.L.2021.60.1). Przepis art. 5 ust. 1 rozporządzenia 2021/267 stanowi, że niezależnie od art. 5 ust. 1 i art. 10 ust. 1 dyrektywy 2014/45/UE oraz pkt 8 załącznika II do tej dyrektywy, terminy badań zdatności do ruchu drogowego, które to badania w przeciwnym razie zgodnie z tymi przepisami musiałyby zostać przeprowadzone w okresie między dniem 1 września 2020 r. a dniem 30 czerwca 2021 r., uznaje się za przedłużone o okres 10 miesięcy. Jednakże, zgodnie z art. 5 ust. 5 rozporządzenia 2021/267, jeżeli w okresie między dniem 1 września 2020 r. a dniem 30 czerwca 2021 r. państwo członkowskie nie napotkało trudności uniemożliwiających prowadzenie badań zdatności do ruchu drogowego lub wydawania świadectw zdatności do ruchu drogowego w związku z nadzwyczajnymi okolicznościami spowodowanymi utrzymywaniem się kryzysu związanego z COVID-19 i prawdopodobnie takich trudności nie napotka lub wprowadziło stosowne środki krajowe w celu zmniejszenia takich trudności, państwo to może podjąć decyzję o niestosowaniu ust. 1 i 2. Państwo członkowskie informuje Komisję o swojej decyzji do dnia 3 marca 2021 r. Komisja informuje o tym pozostałe państwa członkowskie i publikuje zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Jak zasadnie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w dniu 3 marca 2021 r. Polska poinformowała Komisję, że nie stosuje art. 5 ust. 1 rozporządzenia 2021/267 dotyczącego terminów okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/45/UE. Informacja ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 5 marca 2021 r. (Dz.U.UE.C.2021.I.36). Oznacza to, że Polska nie przyjęła do stosowania przepisów rozporządzenia 2021/267 przedłużających ważność okresowych badań technicznych potwierdzających zdatność pojazdu do ruchu drogowego. Wobec opublikowania odpowiedniego komunikatu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, decyzja ta ma moc wiążącą. Zauważyć także należy, że informacja o decyzji strony polskiej została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 5 marca 2021 r., a więc w dniu poprzedzającym dzień, od którego zgodnie z art. 19 rozporządzenia 2021/267 rozporządzenie to jest stosowane. W konsekwencji należy więc zgodzić się ze stanowiskiem organu, że terminy ważności badań technicznych pojazdów zarejestrowanych na terenie RP nie zostały przedłużone rozporządzeniem 2021/267, w związku z czym w dacie kontroli skarżąca miała obowiązek przedstawić aktualne i ważne okresowe badanie techniczne pojazdu. Brak ważnego badania technicznego uprawniał organ do stwierdzenia naruszenia, o którym mowa w lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d., polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. W związku z argumentacją przedstawioną w skardze wymaga również podkreślenia, że podstawą działalności zawodowego przewoźnika są obowiązujące przepisy prawa, a nie doniesienia prasowe, na które powołuje się skarżąca. Skarżąca, jako profesjonalny podmiot zajmujący się działalnością w zakresie transportu drogowego, nie powinna poprzestawać na prezentowanych w mediach ogólnych informacjach o przewidywanym przedłużeniu terminów badań technicznych pojazdów, gdyż jej obowiązkiem jest zapoznawanie się w sposób szczegółowy i na bieżąco z przepisami dotyczącymi transportu i ruchu drogowego. Skarżąca miała zatem obowiązek zapoznania się z powyższymi aktami prawnymi dotyczącymi transportu drogowego. Okres, jaki upłynął od opublikowania obu aktów (rozporządzenie 2021/267 zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 22 lutego 2021 r., zaś informacja dotycząca niestosowania niektórych przepisów rozporządzenia (UE) 2021/267 przez Polskę została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 5 marca 2021 r.) do daty upływu ważności badania technicznego kontrolowanego pojazdu, to jest do dnia 19 maja 2021 r., w pełni umożliwiał zapoznanie się z wymienionymi regulacjami i wypełnienie wynikających z tych uregulowań obowiązków przewoźnika drogowego. Treść powołanych aktów prawnych jest jasna. Nie można więc zgodzić się ze skarżącą, że w sprawie zachodziły jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania przepisów Unii Europejskiej, a skarżąca miała prawo uważać, że przepisy unijne obowiązują i termin wykonania badań technicznych został przedłużony. Wbrew zarzutowi skarżącej, brak było podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r., poz. 162 z późn. zm.). W art. 7a § 1 k.p.a. oraz w art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców sformułowano podobne zasady rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony oraz przyjaznej interpretacji przepisów. Według art. 7a § 1 k.p.a. jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Zgodnie zaś z art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców, jeżeli przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść przedsiębiorcy, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeśli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego (ust. 2). W świetle przedstawionych już wyżej rozważań nie można jednak zgodzić się ze stanowiskiem, że istniały wątpliwości co do treści norm prawnych wynikających z art. 5 ust. 1 i 5 rozporządzenia 2021/267 oraz opartej na ostatnio wymienionym przepisie informacji o niestosowaniu przez Polskę art. 5 ust. 1 dotyczącego terminów okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep. Wymaga także podkreślenia, że zasady określone w art. 7a k.p.a. oraz art. 11 ustawy Prawo przedsiębiorców nie oznaczają, że ilekroć pojawiają się różne rozumienia normy prawnej, niezależnie od poprawności argumentacji, to zawsze należy stosować taką wykładnię prawa, jaka okazuje się być na korzyść strony. Zasady te będą mieć zastosowanie dopiero wówczas, jeśli mimo dokonania poprawnej metodologicznie i logicznie wykładni przepisu pozostaje kilka wyników wykładni, które mogą być uznane za prawidłowe. W rozpoznawanej sprawie potrzeba posłużenia się omawianymi zasadami nie wystąpiła. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że przepis art. 5 ust. 1 rozporządzenia 2021/267 nie mógł mieć zastosowania, jeżeli państwo członkowskie podjęło decyzję o niestosowaniu tych przepisów i poinformowało o tym Komisję. Taką decyzję podjęła Rzeczpospolita Polska. Notyfikacja tej decyzji została w odpowiedni sposób dokonana, a Komisja ogłosiła o tym w Dzienniku Urzędowym UE. Nie może być w takiej sytuacji mowy o wątpliwościach co do treści normy prawnej. Z wątpliwościami co do treści normy prawnej nie może być utożsamiana ewentualna niewiedza podmiotu wykonującego przewóz drogowy o mającej zastosowanie normie prawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2021 r., sygn. akt II GSK 2316/21). W ocenie Sądu niezasadny jest również zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., dotyczącego zwolnienia od odpowiedzialności z tytułu stwierdzonego naruszenia ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Powyższa regulacja ma charakter wyjątkowy i znajduje zastosowanie jedynie w takim przypadku, gdy okoliczności sprawy i dowody wyraźnie wskazują, że przedsiębiorca nie miał jakiegokolwiek wpływu na powstanie naruszenia, a samo naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, które nie są typowe i których przedsiębiorca przy dołożeniu należytej staranności w zakresie organizacji pracy przedsiębiorstwa nie mógł przewidzieć. Z przyczyn już omówionych wyżej nie może być zaakceptowana argumentacja skarżącej, że art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. mógłby uzasadniać odstąpienie od nałożenia kary i umorzenie postępowania z uwagi na przedłużenie ważności badań okresowych pojazdów na mocy przepisów unijnych i przekonanie strony o obowiązywaniu tych przepisów, mimo ogłoszenia przez Polskę informacji o ich niestosowaniu. W sytuacji, gdy informacja o niestosowaniu przepisów unijnych została w prawidłowy sposób ogłoszona we właściwym i powszechnie dostępnym publikatorze, nie ma jakichkolwiek podstaw do uznania, iż było to zdarzenie, którego strona skarżąca nie mogła przewidzieć. Ponadto nie można przyjąć, iż w okolicznościach sprawy strona skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Zgodnie z prawidłowymi ustaleniami przyjętymi za podstawę zaskarżonej decyzji, kierujący pojazdem marki R. o nr. rej. [...] zgłosił się do kontroli granicznej w kierunku wjazdowym do Polski na przejściu granicznym w Kukurykach w dniu 23 maja 2021 r. Kontrolowany samochód ciężarowy w dniu kontroli nie miał ważnych badań technicznych. Ważność badania technicznego upłynęła w dniu 19 maja 2021 r. Zdaniem skarżącej, brak aktualnych badań technicznych samochodu ciężarowego wynikał z nadzwyczajnych okoliczności, których nie mogła przewidzieć i za które nie ponosi odpowiedzialności. Skarżąca wskazała, że na terytorium Białorusi przednia szyba samochodu ciężarowego uległa uszkodzeniu i konieczna była jej wymiana. Czas niezbędny do wykonania naprawy oraz wyschnięcia kleju montażowego uniemożliwił powrót pojazdu na terytorium Polski przed terminem utraty ważności badań technicznych. Jednakże, wbrew twierdzeniom skarżącej, materiał dowodowy sprawy nie wskazuje na wystąpienie okoliczności pozwalających na zwolnienie się skarżącej z odpowiedzialności za stwierdzone podczas kontroli naruszenie wskazane w l.p. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Bezpośrednio po stwierdzeniu naruszenia dokonano przesłuchania w charakterze świadka kierowcy pojazdu marki R. o nr. rej. [...]. Kierowcą pojazdu był obywatel Białorusi A. N., zamieszkały w miejscowości I.. Jak wynika z protokołu przesłuchania świadka oraz dokumentów dotyczących transportu, kierowca wykonywał w imieniu skarżącej transport towaru na trasie z Moskwy do Radomia. Jednocześnie kierowca nie miał wiedzy, że w dniu 19 maja 2021 r. upływała ważność badania technicznego samochodu ciężarowego, którym się poruszał. Kierujący pojazdem nie był także powiadomiony o planowanym terminie zakończenia transportu. Jak wynika z dokumentów transportowych przedstawionych przez stronę, załadunek towaru miał miejsce w dniu 17 maja 2021 r., a dostawa miała nastąpić do dnia 26 maja 2021 r. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika również, że poprzednie okresowe badanie techniczne samochodu ciężarowego marki R. o nr. rej. [...]miało miejsce w dniu 19 maja 2020 r., a termin kolejnego badania technicznego upływał w dniu 19 maja 2021 r. Świadczą o tym wpisy w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Do odwołania skarżąca dołączyła zaświadczenie, że pojazd marki R. o nr. rej. [...] w dniach od 18 do 19 maja 2021 r. znajdował się na stacji obsługi technicznej na terytorium Białorusi, w miejscowości I., gdzie wykonano usługę wstawienia w pojeździe przedniej szyby. Z przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wynika, że przedsiębiorca jest zwolniony od odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, jeżeli nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a przyczynę naruszenia stanowiły okoliczności lub zdarzenia, których wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć. Jako zdarzenia i okoliczności nie do przewidzenia należy rozumieć takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, a ich wystąpienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia przy dołożeniu ze strony przedsiębiorcy należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Powyższy przepis wskazuje na okoliczności o charakterze wyjątkowym i nadzwyczajnym, a więc na sytuacje powstałe w warunkach niezależnych od przedsiębiorcy, np. klęski żywiołowe, katastrofy czy wprowadzenie na danym obszarze stanów nadzwyczajnych. Wskazane w art. 92c ustawy przesłanki egzoneracyjne odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. Przepis ten ma charakter wyjątkowy i nie jest jego celem rezygnacja z obowiązku przestrzegania przepisów ustawy o transporcie drogowym ani generalne uwalnianie przedsiębiorców od odpowiedzialności za naruszenia prawa. Ponownie należy podkreślić, że w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. chodzi tylko i wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne. W konsekwencji chybione są argumenty skarżącej wiążącej możliwość zastosowania art. 92c ust. 1 pt 1 u.t.d. z faktem, że na terytorium Białorusi doszło do uszkodzenia szyby w pojeździe. Prawdą jest, że tego typu zdarzenie ma charakter nieoczekiwany, ale nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, że było to zdarzenie usprawiedliwiające w okolicznościach sprawy brak aktualnych badań technicznych w pojeździe. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że obowiązkiem profesjonalnego przewoźnika, jakim jest skarżąca, jest takie zorganizowanie transportu, by był zgodny z przepisami prawa. Niewątpliwie jednym z podstawowych obowiązków przedsiębiorcy transportowego jest wykonywanie transportu pojazdami mającymi ważne aktualne badania techniczne. Badania okresowe pojazdów są wykonywane corocznie. Zatem planując transport w okresie zbliżającego się upływu terminu ważności badania technicznego, skarżąca powinna zawczasu podjąć czynności w celu realizacji spoczywającego na niej z mocy prawa obowiązku poddania pojazdu okresowemu badaniu. Jak wskazano wyżej, przewidywany termin dostawy przewożonego towaru był wyznaczony do dnia 26 maja 2021 r., a zatem termin badania technicznego przypadał w okresie, w którym pojazd miał realizować dostawę. Jak wynika z twierdzeń skarżącej zawartych w odwołaniu oraz w skardze, przedmiotowy transport miał być tak zorganizowany, by pojazd w dniu 19 maja 2021 r. przekroczył granicę i przeszedł badanie techniczne na najbliższej stacji kontroli pojazdów w Polsce. Twierdzenia te nie znajdują jednak odzwierciedlenia w materiale dowodowym. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał bowiem, że nie wiedział, iż w dniu 19 maja 2021 r. upływa termin ważności okresowego badania technicznego ciągnika samochodowego oraz, że nie był poinformowany o terminie zakończenia transportu. Ponadto skarżąca przedstawiła zaświadczenie, zgodnie z którym pojazd marki R. o nr. rej. [...], w związku z wymianą przedniej szyby, znajdował się w dniach 18-19 maja 2021 r. na stacji obsługi technicznej w miejscowości I., która jest położona na terenie Białorusi, około 155 km od przejścia granicznego w Kukurykach. Skarżąca nie przedstawiła natomiast żadnych dowodów potwierdzających, że w dniach od 20 maja 2021 r. do 22 maja 2021 r. pojazd nie mógł się poruszać z uwagi na czas związania i wyschnięcia kleju użytego do zamontowania szyby. Na takie okoliczności, a nawet na okoliczność wymiany szyby w pojeździe, nie wskazywał w ogóle kierowca przesłuchany w charakterze świadka bezpośrednio po stwierdzeniu naruszenia. Twierdzenia, z których skarżąca wywodzi brak wpływu na powstanie naruszenia, nie zostały zatem w całości udowodnione. Nie można również odmówić trafności stanowisku organu, że strona mogła uniknąć naruszenia także wybierając inny sposób dostarczenia pojazdu do stacji kontroli. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. II GSK 1189/18, przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Natomiast w niniejszej sprawie skarżąca nie dołożyła należytej staranności przy planowaniu transportu. Mając świadomość, że ważność okresowego badania technicznego samochodu ciężarowego kończy się w dniu 19 maja 2021 r., według twierdzeń skarżącej zaplanowała trasę przejazdu tak, aby pojazd przekroczył granicę w dniu utraty ważności badań technicznych. Planując długą trasę prowadzącą przez Rosję i Białoruś do Polski profesjonalny przewoźnik powinien natomiast wziąć pod uwagę takie powszechnie zdarzające się okoliczności, jak na przykład kolejki do kontroli granicznej oraz te mniej powszechne, ale przewidywalne, jak na przykład możliwa usterka. Zatem, zdaniem Sądu, zachowanie skarżącej, która nie uwzględniła możliwych trudności planując przewóz w okresie, na który przypadał upływ terminu ważności badania technicznego pojazdu, nie nosiło cech wymaganej od profesjonalnego przewoźnika staranności. Zaznaczyć należy, że przepis 92c u.t.d. nie może być interpretowany w taki sposób, który dopuszczałby zwolnienie z obowiązków określonych prawem, nawet w przypadku niedbalstwa. Trudno bowiem w innych kategoriach rozpatrywać uchybienie terminowi przeprowadzenia przewidzianych prawem okresowych, corocznych badań technicznych pojazdu należącego do zawodowego przewoźnika, który nie przeprowadza ich w terminie nie z powodu zdarzenia o charakterze nadzwyczajnym, ale z powodu nienależytego zaplanowania przewozu. W świetle powyższego, w wydanych w sprawie decyzjach organy prawidłowo nie dopatrzyły się podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., a w konsekwencji umorzenia postępowania na tej podstawie. Podnoszona w skardze okoliczność, że ciągnik samochodowy był sprawny, nie miał żadnych usterek i przeszedł okresowe badanie techniczne nie ma znaczenia dla wydania decyzji w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 1 p.r.d. dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Stosownie zaś do art. 84 ust. 1 p.r.d., badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli pojazdów diagnosta potwierdzając tym samym stan techniczny pojazdu. Skoro przedsiębiorca w dniu kontroli nie posiadał w dowodzie rejestracyjnym pojazdu stosownego wpisu potwierdzającego ważność badania technicznego, nie może skutecznie powoływać się na fakt, że kontrolowany pojazd był sprawny. Jak wynika bowiem z powołanych przepisów, fakt ten winien być potwierdzony wpisem w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, dokonanym przez uprawnionego diagnostę. W konsekwencji, w ocenie Sądu stan faktyczny niniejszej sprawy stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji nie budzi wątpliwości. Z analizy całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie bowiem wynika, że skarżąca w chwili kontroli wykonywała międzynarodowy transport drogowy pojazdem, który nie posiadał aktualnych badań technicznych, o których mowa w art. 81 ust. 1 p.r.d. Organy należycie rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a organ odwoławczy odniósł się do podniesionych przez stronę w odwołaniu zarzutów. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie zarówno w zakresie podstawy faktycznej, jak i prawnej. Zapewniono również skarżącej czynny udział w sprawie w toku całego postępowania. Końcowo należy podnieść, że decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenia przepisów regulujących transport drogowy mają szczególny charakter. Odpowiedzialność administracyjna za dopuszczenie do konkretnego naruszenia, określonego czy to w ustawie o transporcie drogowym, czy w innych przepisach krajowych, bądź unijnych, jest niezależna od kwestii zaistnienia winy po stronie dokonującej naruszenia, a tym bardziej nie bada się stopnia zawinienia. Stwierdzenie naruszenia prawa powoduje odpowiednią, zgodną z przepisami kwalifikację tego naruszenia, a w konsekwencji nałożenie kary w przewidzianej ustawą wysokości, bez możliwości miarkowania ary czy odstąpienia od jej nałożenia, poza omówionym wyżej art. 92c u.t.d. oraz art. 92b u.t.d., który nie odnosi się do okoliczności niniejszej sprawy. Zasada praworządności wymagała więc od organu administracji, aby stwierdzając naruszenie określone lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., nałożył przewidzianą w tym przepisie karę, określoną w stałej wysokości na kwotę 2000 zł. W konsekwencji okoliczność, że przekroczenie terminu przeprowadzenia okresowego badania technicznego miało nieznaczny wymiar (4 dni), nie ma znaczenia dla odpowiedzialności skarżącej za naruszenie przepisów ustawy ani nie wpływa na wysokość wymierzonej kary. Wobec bezzasadności zarzutów, jakie podniesione zostały w skardze oraz wobec niestwierdzenia przez Sąd innego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, skargę należało oddalić. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.") orzekł jak w sentencji wyroku. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. W świetle art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy W sprawie zachodziła wymieniona wyżej przesłanka. Skarżąca w skardze zgłosiła wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Tożsamy wniosek organ zgłosił w odpowiedzi na skargę.