III SA/Lu 609/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 2 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Ś. na pismo Starosty R. z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. pełnomocnik R. Ś. wystąpił do Starosty R. z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty kwoty 425 zł tytułem opłaty za wydanie karty pojazdu nr [...] wraz z oprocentowaniem od dnia powstania nadpłaty, tj. od 31 sierpnia 2004 do dnia określonego zgodnie z art. 78 § 5 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.). Pismem z dnia 1 lipca 2013 r., znak: K.5410.13.2.2013, Starosta R. odmówił zwrotu opłaty. Pismem z dnia 16 lipca 2013 r. pełnomocnik R. Ś. wezwał Starostę R. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na odmowie stwierdzenia uprawnienia do otrzymania zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu. W odpowiedzi na wezwanie, udzielonej pismem z dnia [...] lipca 2013 r., znak [...], Starosta R. ponownie odmówił zwrotu opłaty. Niezgadzając się z powyższym, pismem z dnia[...] sierpnia 2013 r., pełnomocnik R. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na pismo (akt) Starosty R. z dnia [...] lipca 2013 r. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżania, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżania należy rozumieć taką sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżania, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie. Z kolei § 3 cytowanego artykułu stanowi, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu, w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności, do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, jednoznacznie przedmiotem swojej skargi uczynił pismo Starosty R. z dnia [...] lipca 2013 r., stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa polegającego, zdaniem skarżącego, na odmowie stwierdzenia uprawnienia do zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu. Pismo stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi warunek formalny dopuszczalności skargi do sądu i nie jest wyrazem stanowiska organu w sprawie. Odpowiedź organu nie rozstrzyga o żadnych uprawnieniach lub obowiązkach osoby, która wystąpiła z wezwaniem. Nie może być zatem potraktowane ani jako decyzja, ani postanowienie, ani inna czynność (lub akt) z zakresu administracji publicznej, dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Właściwym przedmiotem skargi do sądu w badanej sprawie powinno być pismo Starosty R. z dnia [...] lipca 2013 r., którym odmówiono zwrotu żądanej kwoty części opłaty za wydanie karty pojazdu. To pismo stanowi tzw. inną czynność (inny akt) z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd nie może jednak dokonać korekty skargi w zakresie określenia przedmiotu zaskarżenia, tym bardziej, że skarżący jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Należy przypomnieć, że wynikający z art. 6 p.p.s.a. obowiązek sądu udzielania stronom potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczania ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań, dotyczy tylko sytuacji, gdy strona nie jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Skargę R. Ś. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na pismo z dnia 22 lipca 2013 r. Starosty R. uznać zatem należało za niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a, należało orzec jak we wstępie