III SA/Lu 610/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak,, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Starszy inspektor Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 1 lipca 2008r. sprawy ze skargi K.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia o przekazaniu sprawy do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego 1/ oddala skargę; 2/ przyznaje radcy prawnemu M.F. wynagrodzenie w kwocie [...] – w tym VAT) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz zwrot wydatków w kwocie [...] złotych, które wypłacić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. postanowieniem z dnia [...] nr [...] po rozpatrzeniu wniosku K.B. z dnia [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydanym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. postanowieniem z dnia [...], znak: [...] stwierdzającym nieważność ostatecznego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie przekazania sprawy K.B. do organu właściwego, którym jest Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 157 § 1, art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) utrzymało w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], znak: [...]. W uzasadnieniu postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. podniosło, że własnym postanowieniem z dnia [...], znak: [...] błędnie przekazało wniesione przez K. B. odwołanie z dnia [...] od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty z dnia [...], znak: [...] umarzającej postępowanie w sprawie przywrócenia do obiegu prawnego aktu własności ziemi znak: [...] z dnia [...] do organu właściwego, którym jest Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. Przekazanie sprawy nastąpiło zgodnie z mylnym pouczeniem zawartym w decyzji pierwszoinstancyjnej wydanej z upoważnienia Starosty. W odwołaniu K.B. wnosi, jak wskazuje organ odwoławczy, m.in. o wydanie wypisu z rejestru gruntów i mapy wg stanu istniejącego na podstawie uchylonego w dniu [...] przez Wojewódzką Komisję ds. uwłaszczeń przy Wojewodzie w L. aktu własności ziemi znak [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. błędnie uznało kierując się pouczeniem zawartym w decyzji organu I instancji, że na podstawie art. 65 § 1 Kpa w zw. z art. 76 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) należało przekazać sprawę K.B. wraz z aktami sprawy do rozpatrzenia Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. Jak dodał organ odwoławczy, w tej sytuacji wszczęto z urzędu postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego postanowienia SKO w L. z dnia [...], znak: [...], które zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa), bowiem w myśl przepisu art. 17 pkt 1 Kpa organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego - Samorządowe Kolegia Odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej. Tak więc organem właściwym do rozpatrzenia odwołania K.B. jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., a nie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. Organ administracji podniósł, że postanowieniem z dnia [...] wydane zostało z rażącym naruszeniem art. 65 § 1 Kpa, co też SKO w L. stwierdziło postanowieniem z dnia [...]., znak: [...]. Ponownie rozpatrując sprawę zakończoną postanowieniem, SKO w L. nie znalazło podstaw prawnych do jego zmiany. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła K.B. Zwróciła w niej uwagę na nieprawidłowości w dokumentacji dotyczącej ewidencji gruntów. Dodatkowo wskazała na naruszenie prawa w toku postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, jak również podtrzymało swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, a zatem podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270 ze zm.) ustawa ta normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jej przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 1-3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje badanie zgodności z prawem indywidualnych aktów administracyjnych. W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa. Rozpatrywana sprawa koncentruje się wokół określenia organu administracji, który jest kompetentny do wydania wypisu z rejestru gruntów. Organ orzekający w pierwszej instancji –SKO w L. – stwierdził, że jest niewłaściwe do orzekania, jako organ II instancji w sprawie, gdzie została wydana decyzja przez Starostę. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] wydano postanowienie którym przekazano sprawę do organu właściwego - Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Niewątpliwym jest, że starosta jest organem właściwym do prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz gleboznawczej klasyfikacji gruntów (art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, Dz. U z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Jego zadania określa przepis art. 7d tej ustawy. Natomiast organem wyższego stopnia w stosunki do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej (do którym należy zaliczyć również starostę, zgodnie z przepisem art., 6a ustawy) jest wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego, co wynika z przepisu art. 7b ust. 2. organy powyższe orzekają w sprawach dotyczących ewidencji gruntów, geodezji i kartografii i innych określonych w przepisach powołanej ustawy. Jednak przedmiotem rozpatrywanej sprawy nie są kwestie określone w powołanej ustawie prawo geodezyjne i kartograficzne, a jak wynika z decyzji Starosty z dnia [...] nr [...] kwestie dotyczące własności ziemi. Takie sprawy rzeczywiście należą do kompetencji samorządowych kolegiów odwoławczych, a w przypadku odwołania od orzeczeń wydawanych przez te organy w takich sprawach, organy wyższego stopnia określane są w przepisach kpa. W takiej więc sytuacji ustalenie organu odwoławczego nie wynika z przepisów prawa geodezyjnego i kartograficznego, a przepisów kpa. Zgodnie więc z przepisem art. 17 pkt 1 kpa organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego (w tym starosty) - samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej. Należy więc, biorąc powyższe stwierdzić, że pouczenie zawarte w powoływanej wyżej decyzji Starosty z dnia [...] zgodnie z którym organem odwoławczym w sprawie jest Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. było nieprawidłowe. W związku z tym należy stwierdzić, że również błędnie zachowało się SKO w L. wydając postanowienie, w którym przekazano sprawę do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L.. Biorąc to wszystko pod uwagę należy stwierdzić, że SKO w L. w swoim postanowieniu z dnia [...]., które jest przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, a zostało wszczęte z urzędu, jest prawidłowe. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że postanowienie organu II instancji nie naruszało prawa. Mając na uwadze przytoczone wyżej okoliczności, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.