III SA/Lu 612/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Referent Paulina Nagajek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 24 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Rektora Wyższej Szkoły z dnia [..] Nr [..] w przedmiocie wznowienia studiów wojskowych oddala skargę. Zaskarżoną do sądu decyzją z dnia [...] marca 2014 r., Nr [...], Rektor Wyższej Szkoły [...] (dalej: [Szkoły]) w D. utrzymał w mocy decyzję Dziekana Wydziału [...][Szkoły] z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zgody na wznowienie studiów. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Decyzją Dziekana Wydziału [...] [Szkoły] z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], M. P. został skreślony z listy studentów II roku studiów stacjonarnych na kierunku [...] (rok akademicki 2012/13). Po rozpatrzeniu odwołania M. P., Rektor [Szkoły] decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Skarga M. P. na powyższą decyzję została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 683/13. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Rektor – Komendant [Szkoły] zwolnił M. P. ze służby kandydackiej wskutek niespełnienia wymogów określonych w regulaminie studiów. Po rozpatrzeniu odwołania M. P., decyzją nr [...] z dnia [...] września 2013 r., Minister Obrony Narodowej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy i ustalił datę zwolnienia na dzień 30 września 2013 r. W dniu 14 sierpnia 2013 r. M. P. złożył wniosek o wznowienie studiów na kierunku [...]. Na wezwanie organu M. P. wyjaśnił, że wnioskuje o wznowienie na studiach dla kandydatów na żołnierzy zawodowych. Decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...], Dziekan Wydziału [...] [Szkoły] odmówił wznowienia studiów M. P. na studiach dla kandydatów na żołnierzy zawodowych na kierunku [...]. W wyniku odwołania strony Rektor [Szkoły] decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. uchylił decyzję Dziekana i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, ze względu na uchybienia procesowe. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Dziekan Wydziału [...] orzekł o nie wyrażeniu zgody na wznowienie studiów dla kandydatów na żołnierzy zawodowych na kierunku [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że warunkiem odbywania studiów dla kandydatów na żołnierzy zawodowych jest uzyskanie statusu kandydata na żołnierza zawodowego (powołanie do służby), a to może mieć miejsce wyłącznie w wyniku postępowania rekrutacyjnego. Wnioskodawca nie posiada statusu kandydata na żołnierza zawodowego, a w związku z tym nie mógł być wznowiony na studiach dla kandydatów na żołnierzy. Od powyższej decyzji M. P. wniósł odwołanie, zarzucając naruszenie postanowień Regulaminu studiów [Szkoły] wskazując, że Regulamin nie ogranicza zgody na wznowienie studiów tylko do studentów wojskowych. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Rektor [Szkoły] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Rektor powołał treść § 60 ust. 2 Regulaminu studiów [Szkoły], w myśl którego osoba, która została skreślona z listy studentów na drugim lub wyższym roku studiów pierwszego stopnia i na drugim lub wyższym semestrze studiów drugiego stopnia, może za zgodą dziekana wznowić studia na roku lub semestrze następującym po roku lub semestrze, który zaliczyła przed skreśleniem. Z przytoczonego przepisu wynika, że dziekan w ramach uznania administracyjnego podejmuje świadomą decyzję zezwalając lub nie na wznowienie studiów, kierując się oceną faktycznych i prawnych możliwości w tym zakresie. W ramach oceny merytorycznej może przykładowo uznać, że dotychczasowy przebieg studiów nie pozwala na wznowienie studiów, gdyż nie daje wystarczającej rękojmi ich kontynuowania i ukończenia. W ramach oceny prawnej analizuje natomiast, czy wydanie decyzji nie jest uwarunkowane innymi okolicznościami prawnymi, w szczególności wynikającymi z aktów prawnych wyższego rzędu. Rektor zauważył, że zgodnie z definicją zawartą w § 2 pkt 4 Regulaminu studiami wojskowymi są "studia prowadzone dla studentów będących kandydatami na żołnierzy zawodowych lub żołnierzami zawodowymi skierowanymi na studia w trybie określonym odrębnymi przepisami". Tymczasem wnioskodawca wnosił o wznowienie studiów wojskowych, czyli przeznaczonych dla osób będących żołnierzami (kandydatami na żołnierzy zawodowych lub żołnierzami zawodowymi), nie będąc w chwili składania wniosku i wydawania decyzji ani żołnierzem zawodowym ani kandydatem na żołnierza zawodowego (nie posiada tego statusu do chwili obecnej). Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, że studia dla kandydatów na żołnierzy zawodowych odbywać może wyłącznie osoba, która w chwili ich rozpoczęcia (a w omawianym przypadku w chwili wznowienia) posiada status kandydata na żołnierza zawodowego (czyli powołana do służby w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego i pozostająca w tej służbie). Skarżący, na podstawie art. 134 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.; dalej jako: u.sł.woj.żoł.zaw.), decyzją Rektora-Komendanta [Szkoły] z dnia [...] sierpnia 2013 r. został zwolniony ze służby kandydackiej, a decyzję tę utrzymał następnie w mocy Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] września 2013 r., ustalając dzień zwolnienia ze służby na 30 września 2013 r. Decyzja ta była już decyzją ostateczną. Oznacza to, że począwszy od dnia 1 października 2013 r. skarżący nie ma już statusu kandydata na żołnierza zawodowego i nie nabył go też do chwili rozpatrywania odwołania w niniejszym postępowaniu. Brak statusu kandydata na żołnierza zawodowego eliminuje możliwość wyrażenia przez dziekana zgody na wznowienie kształcenia na studiach dla kandydatów na żołnierzy zawodowych, studia te są bowiem przeznaczone tylko dla osób posiadających taki status (pełniących służbę w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego). Rektor wyjaśnił, że status kandydata na żołnierza zawodowego nabyć można natomiast tylko w trybie określonym w art. 124 (postępowanie rekrutacyjne) w zw. z art. 126 (egzaminy wstępne) u.sł.woj.żoł.zaw. oraz w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 137 u.sł.woj.żoł.zaw., a więc w trybie postępowania rekrutacyjnego. Nie ma możliwości uzyskania statusu kandydata na żołnierza zawodowego w wyniku decyzji o wznowieniu studiów podjętej w oparciu o akt wewnątrzzakładowy jakim jest regulamin studiów, stałoby to bowiem w jawnej sprzeczności z regulacjami rangi ustawowej. Organ zauważył na marginesie, że skarżący przystępował do postępowania rekrutacyjnego na studia dla kandydatów na żołnierzy zawodowych również na rok akademicki 2013/2014 uzyskując wyniki tego postępowania znacznie poniżej koniecznych do powołania do służby kandydackiej i przyjęcia na studia wojskowe. Również w stanie prawnym obowiązującym przed 5 grudnia 2013 r. (wejście w życie nowelizacji u.sł.woj.żoł.zaw.) status kandydata na żołnierza zawodowego można było nabyć wyłącznie w trybie postępowania rekrutacyjnego - zgodnie z obowiązującym wówczas i nadal rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 marca 2010 r. w sprawie służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych. Rektor przypomniał, że wznowienie studiów w skutkach jest w istocie zbliżone do przyjęcia na studia - powoduje bowiem nawiązanie stosunku zakładowego z wnioskodawcą, ale tylko stosunku łączącego studenta z uczelnią, a nie jest i nie może być formą nabycia statusu kandydata na żołnierza zawodowego (powołania do służby kandydackiej), gdyż ten nabywany jest w trybie rekrutacji. Najpierw konieczne jest spełnienie warunków przyjęcia do służby kandydackiej, a dopiero w wyniku uzyskania tego statusu można przyjąć wnioskodawcę na studia przeznaczone dla kandydatów na żołnierzy zawodowych. Decyzję o wznowieniu studiów wojskowych (a o to skarżący wnosi) podjąć można byłoby wyłącznie w stosunku do osoby posiadającej status kandydata na żołnierza zawodowego, którego skarżący nie posiada. Organ wskazał ubocznie, że nawet gdyby nie przeszkody prawne opisane powyżej, niemożliwe byłoby pozytywne odniesienie się do wniosku skarżącego. Zgodnie bowiem z ustawą – Prawo o szkolnictwie wyższym limit miejsc na kierunki studiów dla kandydatów na żołnierzy zawodowych w poszczególnych uczelniach wojskowych, uwzględniając możliwości dydaktyczne uczelni oraz zapotrzebowanie na absolwentów tych kierunków określa Minister Obrony Narodowej w drodze rozporządzenia. Na roku, na który miałoby nastąpić wznowienie (III semestr, czyli II rok studiów) w [Szkole] liczba osób odbywających studia dla kandydatów na żołnierzy zawodowych równa jest limitowi ustalonemu w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej, a jego zmiana może nastąpić tylko w drodze rozporządzenia, a nie decyzji organów uczelni. Rektor wskazał, że również ocena merytorycznej zasadności wznowienia studiów prowadzi do wniosku o braku przesłanek do wznowienia. Skarżący w toku wcześniejszych studiów (których dotyczy wniosek o wznowienie) wielokrotnie wykazywał się brakiem postępów w nauce, już na II semestrze studiów nie wywiązał się z obowiązków dydaktycznych i korzystać musiał z warunkowego wpisu na III semestr studiów, a z zaległych z II semestru (letniego) rygorów dydaktycznych wywiązał się dopiero po przedłużeniu terminu zaliczenia warunku aż do 30 listopada 2012 r.; przebieg studiów w semestrze III również wskazywał na poważne trudności w wywiązywaniu się z obowiązków dydaktycznych - skarżący nie uzyskał zaliczenia dwóch przedmiotów nawet w siódmym terminie, w wyniku przeprowadzonych egzaminów komisyjnych uzyskując ostatecznie oceny niedostateczne. Dotychczasowy przebieg studiów nie daje wystarczającej rękojmi kontynuowania i ukończenia studiów, co również może stanowić przesłankę do odmowy wznowienia studiów. Decyzja podejmowana w ramach uznania administracyjnego (a taką jest decyzja o wznowieniu studiów) wymaga od organu, poza analizą możliwości prawnych, wyważenia słusznego interesu strony i interesu społecznego oraz oceny tego, czy słuszny interes strony nie stoi w jawnej sprzeczności z interesem społecznym. Wznowienie studiów oznaczałoby przecież dalsze pokrywanie kosztów kształcenia przez społeczeństwo, a w przypadku kontynuacji studiów w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego także pokrywanie przez podatników kosztów uposażenia, zakwaterowania, wyżywienia i umundurowania bez wystarczającej gwarancji uzyskania celu społecznego, zgodnego z interesem Sił Zbrojnych, jakim jest wykształcenie wysoko wykwalifikowanego oficera Wojska Polskiego. W skardze do sądu administracyjnego na decyzję Rektora [Szkoły] z [...] marca 2014 r. M. P. zarzucił naruszenie przepisów postępowania oraz § 60 ust. 2 i 3 Regulaminu studiów [Szkoły]. Uzasadniając zarzuty skarżący stwierdził, że z analizy § 60 ust. 2 i § 2 pkt 6 Regulaminu (definicja studenta) wynika brak przeszkód, aby przyjąć, że instytucja wznowienia studiów dotyczy również studenta wojskowego. Tym samym dywagacje organu wydającego decyzję w II instancji, w przedmiocie, że "osoba" składająca wniosek o wznowienie studiów, nie była już studentem, określonym § 2 pkt 7 Regulaminu, jest w sprawie bezprzedmiotowa. Organ nie zauważył, że skarżący w dacie składania wniosku o wyrażenie zgody na wznowienie studiów (14 sierpnia 2014 r.) pozostawał w służbie kandydackiej i spełniał wszelkie kryteria określone Regulaminem do wznowienia studiów. Nie można wymagać, aby skarżący ponownie stawał do postępowania rekrutacyjnego, nie może bowiem ponosić negatywnych skutków przedłużającego się postępowania odwoławczego w przedmiocie skreślenia z listy studentów. Skarżący nie zgodził się również z argumentem organu dotyczącym wyczerpania limitów miejsc na kierunku, gdyż organ nie wykazał, czy limit ten, na dzień rozpatrywania wniosku skarżącego o wyrażenie zgody na wznowienie studiów, był zgodny z określonym w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej, czy może były miejsca na danym kierunku, wobec wykruszeń, które według wiedzy skarżącego miały miejsce. Odnosząc się do merytorycznych przesłanek odmowy wyrażenia zgody na wznowienie studiów przez skarżącego Dziekan nie uwzględnił znanej mu trudnej sytuacji skarżącego, w tym pobytu w szpitalu i nie zdecydował się dać skarżącemu drugiej szansy, na kontynuowanie studiów. W odpowiedzi na skargę Rektor [Szkoły] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z konstytucyjnym i ustawowym określeniem funkcji sądownictwa administracyjnego w Polsce, wymiar sprawiedliwości sprawowany przez sądy administracyjne polega na kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kryterium tej kontroli jest legalność, czyli zgodność z prawem (art. 184 ust. 1 Konstytucji RP; art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. z 2014, poz. 1647). Sąd nie bada zatem celowości, czy słuszności zaskarżonego aktu, jego rola ogranicza się wyłącznie do zbadania zgodności aktu z prawem. Ocena legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji doprowadziła sąd do wniosku, że jest ona zgodna z prawem, co musi skutkować oddaleniem skargi. Odmawiając udzielenia zgody na wznowienie przez skarżącego studiów organ przywołał trzy zasadnicze argumenty. Po pierwsze, że skarżący nie posiada statusu żołnierza zawodowego, co wyklucza możliwość odbywania studiów wojskowych (również wznowionych). Po drugie, wyczerpany został limit miejsc na kierunku, a wznowienie studiów skarżącego oznaczałoby, że limit ten zostałby przekroczony. Po trzecie, dotychczasowy przebieg studiów skarżącego nie daje rękojmi kontynuowania i ukończenia studiów. Wywody organu w zakresie pierwszego, z powyższych argumentów, głównego w sprawie, są zasadniczo prawidłowe. Organ nie ustrzegł się pewnego błędu w rozumowaniu, tym niemniej nie miało to konsekwencji dla rozstrzygnięcia. Zgodnie z kluczowym dla sprawy § 60 ust. 2 Regulaminu studiów w [Szkoły] osoba, która została skreślona z listy studentów na drugim lub wyższym roku studiów pierwszego stopnia i na drugim lub wyższym semestrze studiów drugiego stopnia, może za zgodą dziekana wznowić studia na roku lub semestrze następującym po roku lub semestrze, który zaliczyła przed skreśleniem. Regulamin studiów został zatwierdzony decyzją nr 248/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 sierpnia 2012 r., zgodnie z procedurą określoną w art. 161 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r., poz. 572, ze zm.), nie ma więc podstaw do kwestionowana jego mocy obowiązującej. Skarżący ma rację wskazując, że przepis ten nie ogranicza możliwości wznowienia studiów tylko do studiów cywilnych, argumenty takie nie padają jednak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Istnieje zatem możliwość wznowienia również wojskowych, z zachowaniem jednak warunków studiowania na tych studiach. Nie można skutecznie zakwestionować prawidłowości stanowiska organu co do tego, że studia wojskowe w [Szkoły] mogą odbywać wyłącznie osoby będące kandydatami na żołnierzy zawodowych lub żołnierzami zawodowymi. Tak jednoznacznie stanowi treść § 2 pkt 4 Regulaminu studiów, zawierający definicję legalną studiów wojskowych. Łącząc obydwie regulacje dochodzi się do wniosku, że również osoba wznawiająca studia wojskowe musi być kandydatem na żołnierza zawodowego lub żołnierzem zawodowym. Nie ulega wątpliwości, że skarżący ubiegał się o wznowienie studiów wojskowych na kierunku [...]. Kluczowe jest zatem ustalenie, czy spełniał wspomniane kryterium podmiotowe - czy był kandydatem na żołnierza zawodowego. Sytuacja zaistniała w sprawie w tym względzie jest skomplikowana. Wniosek skarżącego o wznowienie studiów nosi datę 14 sierpnia 2013 r. Wedle twierdzeń organu, w tej też dacie został złożony. W związku z zaistniałymi wątpliwościami co do rodzaju studiów skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku, co uczynił pismem z dnia 24 września 2013 r., wskazując, że chodzi o studia wojskowe. Uzupełnienie nie zmienia daty wszczęcia postępowania, którą jest w tym przypadku 14 sierpnia 2103 r. W tej dacie w obrocie prawnym była już wydana w pierwszej instancji decyzja Rektora-Komendanta [Szkoły] z dnia [...] sierpnia 2013 r. w sprawie zwolnienia ze służby kandydackiej (doręczona tego samego dnia). Decyzja nie miała jednak waloru ostateczności. Ostatecznym, rozstrzygnięciem w kwestii zwolnienia ze służby kandydackiej była dopiero decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2013 r. W decyzji tej ustalono datę zwolnienia na 30 września 2013 r. Doszło zatem do sytuacji, w której skarżący w dacie składania wniosku o wznowienie studiów wojskowych był jeszcze kandydatem na żołnierza zawodowego, jednakże utracił ten status w toku postępowania. Chybione jest stwierdzenie organu (s. 3 uzasadnienia zaskarżonej decyzji), że skarżący nie był kandydatem na żołnierza w chwili składania wniosku – przeczy temu pkt 2 rozstrzygnięcia zwartego w decyzji Ministra. W ocenie sądu jedynym racjonalnym kierunkiem wykładni § 60 ust. 2 w zw. z § 2 pkt 4 Regulaminu studiów w [Szkoły] jest przyjęcie, że warunek pozostawania kandydatem na żołnierza zawodowego (żołnierzem zawodowym) musi być spełniony w momencie wydawania decyzji o wznowieniu studiów, a nie składania wniosku. W przeciwnym razie doszłoby do sytuacji, w której w wyniku wznowienia studiów studia wojskowe odbywa osoba nie będąca kandydatem na żołnierza zawodowego (żołnierzem zawodowym), to byłoby zaś sprzeczne z treścią § 2 pkt 4 Regulaminu. Taki też tok rozumowania przyjął organ w zaskarżonej decyzji, nie można więc podważać prawidłowości argumentacji w tym zakresie. Skarżący nie podważa argumentacji organu co do tego, że podjął bezskuteczne starania o przyjęcie do służby kandydackiej poprzez postępowanie rekrutacyjne prowadzone w trybie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i aktów wykonawczych. Konkludując: organ prawidłowo przyjął, że skarżący w dacie wydawania decyzji o odmowie wznowienia studiów nie spełniał kluczowego warunku pozostawania kandydatem na żołnierza zawodowego. Sama ta przesłanka musiała skutkować wydaniem decyzji odmownej. Odnosząc się do drugiego z powołanych, już ubocznie, argumentów – wyczerpania limitu ilości miejsc należy wskazać, że organ nie przytoczył żadnych konkretnych danych, które potwierdzałyby zasadność tego argumentu. Nie ulega wątpliwości, że limit miejsc na kierunku studiów, określony przez Ministra Obrony Narodowej (art. 8 ust. 10 Prawa o szkolnictwie wyższym) nie może być przekroczony, również w następstwie wznowienia studiów. Jednakże obowiązkiem organu było podanie konkretnych faktów i danych na poparcie tej argumentacji. Tego obowiązku organ nie dopełnił, jednakże wadliwość ta nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia, z uwagi na fakt, że wydanie decyzji odmownej uzasadniał już fakt braku statusu kandydata na żołnierza zawodowego, o czym byłą mowa wyżej. Z kolei analizując trzeci z powołanych przez organ argumentów – brak rękojmi kontynuowania i ukończenia studiów – należy na wstępie wyraźnie podkreślić, że decyzja Rektora o wznowieniu studiów ma charakter uznaniowy. Regulamin studiów nie precyzuje w żaden sposób kryteriów, jakimi ma kierować się Rektor wyrażając zgodę lub odmawiając jej wyrażenia. Z uznaniowego charakteru rozstrzygnięcia wynika jednak obowiązek należytego umotywowania decyzji organu. Rozstrzygnięcie Rektora jest decyzją administracyjną, do której stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 207 Prawa o szkolnictwie wyższym), a zatem również art. 7, podstawowy przepis ograniczający uznanie organu administracyjnego poprzez nakaz należytego wyważenia interesu publicznego i słusznego interesu strony. Zasada ta obliguje organ do podjęcia decyzji w sprawie po dokładnym wyważeniu wchodzących w grę konkurujących ze sobą wartości ogólnospołecznych i indywidualnych. Ponadto, organ mając do wyboru różne możliwe sposoby rozstrzygnięcia sprawy, powinien wybrać rozwiązanie zgodne ze słusznym interesem strony, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes publiczny. Wybór rozstrzygnięcia dokonany przez organ w ramach uznania administracyjnego może być zaakceptowany jako zgodny z prawem tylko wówczas, gdy będzie się opierał na w pełni wyjaśnionych okolicznościach faktycznych sprawy oraz gdy będzie zgodny z nakazem należytego wyważenia interesu publicznego i indywidualnego w konkretnie rozpatrywanym przypadku. Odnosząc te uwagi do badanej sprawy, w ocenie sądu nie ma podstaw do zakwestionowania prawidłowości argumentacji organu w tym zakresie. Organ dokonał wszechstronnej analizy zasadności wznowienia studiów przez skarżącego, biorąc pod uwagę argumenty zarówno w zakresie interesu publicznego, jak i słusznego interesu strony. Biorąc pod uwagę charakter decyzji i kryteria oceny, trzeba zastrzec, że to władze uczelni mają zdecydowanie lepszą pozycję wyjściową do dokonywania oceny zdolności osoby ubiegającej się o wznowienie studiów, aniżeli sąd, działający całkowicie z zewnątrz. Sąd nie ma wiedzy o poziomie wiedzy, sytuacji rodzinnej i innych szczegółowych kwestiach, które powinny być uwzględnione w tej ocenie. Sąd może zakwestionować ocenę organu tylko w razie wykazania poważnych uchybień w argumentacji w tym zakresie. Taka sytuacja nie ma miejsca w badanej sprawie. Mając powyższe na uwadze sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.).