III SA/Lu 613/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Dorota Winiarczyk - Ożóg, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. III SA/Lu 613/16 UZASADNIENIE Decyzją z [...] lutego 2016 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "organ I instancji") z [...] września 2015 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia na A. K. kary pieniężnej w kwocie 10 000 złotych. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco: W dniu [...] marca 2014 r. miała miejsce przeprowadzona przez inspektora Inspekcji Transportu Drogowego kontrola drogowa pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z przyczepką o numerze rejestracyjnym [...]. Pojazdem kierował Ł. W., który wykonywał przewóz osób na rzecz A. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" – A. K. (dalej: "skarżący"). W wyniku kontroli ustalono, że pojazdem przewożeni są na trasie P. – R. – S. pasażerowie linii regularnej P. – R., obsługiwanej przez firmę [...]. Jeden z pasażerów okazał bilet na trasę P. - R. W S. pasażerowie przesiadają się do autobusu firmy [...]. W trakcie czynności kontrolnych kierowca nie okazał zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego osób. W toku kontroli stwierdzono, że autobus nie został wyposażony w tablice kierunkowe: czołową i boczną. Mając na uwadze powyższe, organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne, zaś decyzją z [...] października 2014 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 10 000 złotych, z uwagi na wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia oraz wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu. W wyniku wniesionego przez skarżącego odwołania, organ II instancji decyzją z [...] marca 2015 r. uchylił decyzję organu i instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Organ II instancji stwierdził, że z akt sprawy nie wynika w sposób niebudzący wątpliwości, kto powinien być stroną postępowania. Organ zwrócił uwagę, że według danych z biletu jednego z pasażerów wykonawcą przewozu było przedsiębiorstwo [...] Spółka z o.o., natomiast umowa zawarta przez skarżącego z tą spółka dotyczy wynajmu autobusu, nie określa jednak warunków przewozu. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji decyzją z [...] września 2015 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za naruszenia przepisów o transporcie drogowym polegające na wykonywaniu przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia oraz wykonywaniu przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 i 87 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1414, z późn. zm.), dalej: "ustawa o transporcie drogowym" lub w skrócie: "u.t.d", wykonywanie przewozu regularnego wymaga zezwolenia, którego oryginał lub wypis kierowca pojazdu jest obowiązany mieć przy sobie podczas wykonywania przewozu drogowego i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli. Z kolei stosownie do załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym, za naruszenie polegające na wykonywaniu regularnego przewozu bez wymaganego zezwolenia, zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym, grozi kara pieniężna w kwocie 8000 zł. W cenie organu skarżący wykonywał przewóz regularny, o czym świadczy stałość trasy (P. – S.) oraz cykliczność wykonywanego przewozu. Organ ustalił, że skarżący wykonywał przewozy na tej trasie codziennie. Organ ustalił również, że autobus, którym wykonywany był przewóz regularny nie posiadał odpowiedniego oznakowania, wymaganego zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2013 r., poz. 951 z późn. zm.), nie był mianowicie wyposażony w tablice kierunkowe. Za naruszenie to grozi kara pieniężna w wysokości 5000 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 92 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym poprzez błędną wykładnię przepisu i w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, że przewóz wykonywany w dniu kontroli był przewozem regularnym oraz naruszenie przepisów postępowania: art. 7, 77 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na błędnym ustaleniu, że skarżący wykonuje przewozy regularne na linii P. – S., podczas gdy przewozy te wykonuje [...] Spółka z o.o., a skarżący sporadycznie, wynajmuje tej spółce autobus i nie wykonuje przewozów we własnym imieniu. Skarżący podniósł, że wykonywane przez niego przewozy miały charakter okazjonalny, były wynikiem udostępniania autobusu firmie [...], terminy kursów nie były podawane do publicznej wiadomości, lecz jedynie do wiadomości osób, które zakupiły bilety na trasę P. – R., a ponadto kierowca nie sprzedawał biletów na trasę P. - S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania ani prawa materialnego. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Organ przeprowadził niezbędne w sprawie dowody i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy oceniony został zgodnie z art. 80 k.p.a. Dokonane przez organ ustalenia faktyczne są prawidłowe i znajdują potwierdzenie w przeprowadzonych dowodach. Jest poza sporem, że w dniu kontroli kierowca, zatrudniony przez skarżącego, posiadającego licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego, wykonywał przewóz pasażerów na trasie P. - S. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy zatrzymanym do kontroli drogowej pojazdem wykonywano przewóz regularny w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz czy podmiotem wykonującym przewóz był skarżący. Sąd podziela stanowisko organu, że przewóz osób na wskazanej wyżej trasie był przewozem regularnym. W myśl art. 4 pkt 7 u.t.d., w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli, przewozem regularnym jest publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie o transporcie drogowym i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz.U. z 2012 r., poz. 1173 z późn. zm.). Cechą charakterystyczną przewozu regularnego jest jego publiczny charakter, a ponadto cykliczność, regularność (przewóz wykonywany jest w stałych, określonych odstępach czasu) oraz oznaczenie trasy przewozu (przewóz odbywa się po ustalonej trasie, zaś wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się na z góry wyznaczonych przystankach). Zgodnie z art. 18 ust. 1 u.t.d., wykonywanie przewozów regularnych wymaga zezwolenia. Warunki przewozu regularnego określone zostały w art. 18b ust. 1 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących zasad: 1) do przewozu używane są wyłącznie autobusy odpowiadające wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym; 2) rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach autobusowych; 3) wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy; 4) należność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat, a pasażer otrzymuje potwierdzenie wniesienia opłaty w postaci biletu wydanego zgodnie z przepisami o kasach rejestrujących; 5) w kasach dworcowych oraz w autobusie znajduje się dostępny do wglądu pasażerów opracowany przez przewoźnika lub grupę przewoźników regulamin określający warunki obsługi podróżnych, odprawy oraz przewozu osób, bagażu i rzeczy; 6) cennik opłat został podany do publicznej wiadomości przy kasach dworcowych oraz w każdym autobusie wykonującym regularne przewozy osób, przy czym cennik opłat musi także zawierać ceny biletów ulgowych: a) określone na podstawie odrębnych ustaw, a w szczególności ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1138), b) wynikających z uprawnień pasażerów do innych ulgowych przejazdów, jeżeli podmiot, który ustanowił te ulgi, ustalił z przewoźnikiem w drodze umowy warunki zwrotu kosztów stosowania tych ulg; 7) zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. Przepis ten określa obowiązki podmiotu wykonującego przewozy regularne. Okoliczność, że przewoźnik nie wykonuje przewozów zgodnie z tymi zasadami, nie zmienia jednak charakteru przewozu. Zmiany warunków wykonywanego przewozu nie mają bowiem wpływu na regularny charakter przewozu. O uznaniu określonego przewozu za regularny przesądza fakt, że jest to przewóz publiczny osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, przy czym pasażerowie są zabierani z określonych z góry przystanków i dowożeni na z góry określone przystanki. Podanie przez przewoźnika rozkładu jazdy do publicznej wiadomości może odbyć się także poprzez ogłoszenie na stronie internetowej, gdzie wyszczególnione będą godziny odjazdów oraz miejsca przeznaczone do wysiadania i zabierania pasażerów. Dla uznania danego przewozu osób za przewóz regularny konieczna zatem jest jego cykliczność i dostępność dla każdego potencjalnego klienta, który dowiedział się o przewozie z ogłoszenia o powszechnym charakterze. Jak wynika z akt sprawy, kierowca zatrudniony przez skarżącego, wykonywał w dniu kontroli przewóz osób na trasie P. – S. przez R. Z zeznań kierowcy przesłuchanego w charakterze świadka (k. 9 akt adm.) wynika, że przewozy pasażerskie na tej trasie wykonywane są codziennie, zgodnie z umownym rozkładem jazdy, który kierowca otrzymał od skarżącego. Pasażerowie wsiadają w P. i w R., a następnie dowożeni są do S. Wyjazd z P. odbywa się o godzinie 12.00. Po dowiezieniu pasażerów do S. kierowca wraca z kolejnymi pasażerami do P. tą samą trasą. W aktach sprawy znajduje się także wydruk korespondencji mailowej między skarżącym a przedstawicielem spółki [...] z [...] lutego 2014 r., w której określono częstotliwość kursów (codziennie), miejsca, w których znajdują się przystanki oraz godziny odjazdów z poszczególnych przystanków (k. 5 - 7 akt adm.). Regularny charakter przewozów nie budzi w tym stanie faktycznym wątpliwości. Skarżący nie podważył ustalenia, że przewozy odbywają się na opisanej wyżej trasie codziennie oraz że na trasie tej wyznaczone są stałe przystanki, na których pasażerowie wsiadają i wysiadają o określonych, z góry ustalonych godzinach. Zarzuty skarżącego zmierzają natomiast do wykazania, że podmiotem wykonującym przewozy była firma [...] Spółka z o.o, z którą zawarł umowę najmu autobusu. Skarżący twierdzi, że spółka [...] wykonuje przewozy międzynarodowe na trasie P. – R., a częścią tej trasy jest trasa P. – S. Zarzut ten jest całkowicie bezpodstawny. Skarżący przedstawił wprawdzie umowę z dnia [...] lutego 2014 r., nazwaną umową najmu, z treści której wynika, że skarżący jako wynajmujący zobowiązuje się do udostępniania najemcy, czyli spółce [...] autobusu w miarę potrzeb najemcy, przy czym najemca będzie informował wynajmującego o potrzebie korzystania z autobusu na dowolnie wybranej przez siebie trasie w określonych godzinach najpóźniej dzień przed planowanym korzystaniem z autobusu, jednak umowa ta nie daje podstaw do uznania, że podmiotem wykonującym przewozy na trasie P. – S. była spółka [...]. Z prawidłowych ustaleń organu wynika, że w dniu kontroli autobus nie był udostępniony spółce [...]. Autobusem kierował kierowca zatrudniony przez skarżącego, który przesłuchany dwukrotnie w charakterze świadka zeznał, że przewóz wykonywał na rzecz przedsiębiorstwa skarżącego i od skarżącego otrzymał wynagrodzenie za ten przewóz (k. 9 i 154-155). Do istoty umowy najmu należy oddanie rzeczy najemcy do używania. Zgodnie z przepisem art. 659 § 1 Kodeksu cywilnego przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący nie oddał najemcy autobusu do używania w dniu [...] marca 2014 r., lecz sam wykonał przewóz na trasie P. - S. Co więcej, z treści powołanej wyżej korespondencji między skarżącym a przedstawicielem spółki [...] (wydruk korespondencji mailowej - k. 5-7 akt adm.) wynika, że już w dniu [...] lutego 2014 r. uzgodniono, że to skarżący będzie wykonywał codziennie, mikrobusem na 20 osób, przewozy na trasie P. – S. o określonych godzinach. Powyższe wskazuje, że wbrew treści pisemnej umowy, nazwanej umową najmu autobusu, skarżący nie oddawał firmie [...] autobusu do używania, co jest istotą umowy najmu, lecz sam wykonywał przewozy na trasie P. - S. Słusznie zwraca również uwagę organ na fakt, że w umowie określone zostało wynagrodzenie dla skarżącego w kwocie 2 zł za kilometr, na podstawie faktury wystawianej raz w miesiącu przez skarżącego, co potwierdza ustalenie, że przewozy miały być wykonywane przez skarżącego na własny rachunek. Nie sposób również nie zauważyć, że spółka [...] nie potwierdziła faktu wykonywania przez nią przewozu. Przeciwnie, w piśmie z [...] czerwca 2014 r. wyjaśniła, że w dniu [...] marca 2014 r. przewóz realizowany był na jej zlecenie przez skarżącego, ponieważ spółka miała problemy techniczne z jednym z autobusów (k. 78 akt adm.). Trudno wprawdzie uznać za wiarygodne takie wyjaśnienie przyczyny wykonywania przewozu przez skarżącego, skoro strony uzgodniły, że skarżący wykonywać będzie usługę przewozu codziennie, okoliczność ta nie ma jednak znaczenia dla oceny, kto wykonywał przewóz. Zebrane w sprawie dowody, omówione wyżej, jednoznacznie wskazują, że przewóz wykonywany był przez skarżącego własnym pojazdem na zlecenie spółki [...], za ustalonym przez strony wynagrodzeniem. Okoliczność, że skarżący wykonywał przewozy na podstawie umowy ze spółką [...] oraz że przewozy te miały na celu dowiezienie pasażerów do przystanków, z których dalszą podróż zapewniała spółka [...] nie oznacza, że za podmiot wykonujący przewóz uznana być powinna spółka [...]. Skarżący, jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą działał bowiem we własnym imieniu. Zauważyć również należy, że spółka [...] nie posiada zezwolenia na wykonywanie przewozu międzynarodowego na trasie P. – R., której częścią - według twierdzeń skarżącego - miałyby być realizowane przez niego przewozy na trasie P. - S. Wynika to wprost z pisma Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2014 r. (k. 80). Nie można również zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że o wykonywaniu przewozów na trasie P. – S. przez spółkę [...], a nie skarżącego, świadczy fakt, że pasażerowie zabierani byli na hasło "[...]" i podróż odbywali na podstawie biletów do R. sprzedawanych przez tę spółkę. Jak już wyżej była o tym mowa, strony uzgodniły wykonywanie przewozów przez skarżącego własnym środkiem transportu, za określonym ryczałtowym wynagrodzeniem. Sprzedaż biletów przez spółkę [...] nie mogła zatem przesądzić, że to spółka [...] wykonuje przewóz. Ponadto, jak wynika z dołączonych do akt sprawy zezwoleń na wykonywanie międzynarodowego przewozu osób, wydanych dla spółki [...], skarżący w żadnym z zezwoleń nie jest wymieniony jako podwykonawca posiadacza zezwolenia. Regularność przewozów, która w sprawie niniejszej została udowodniona w sposób niebudzący wątpliwości jest cechą przewozów regularnych, określonych w art. 4 pkt 7 u.t.d. oraz przewozów regularnych specjalnych, o których mowa w art. 4 pkt 9 u.t.d. Przewóz regularny specjalny stanowi szczególny rodzaj przewozu regularnego osób. Zgodnie z art. 4 pkt 9 u.t.d., przewóz regularny specjalny to niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. Zasadnicza różnica pomiędzy przewozem regularnym a przewozem regularnym specjalnym polega na tym, że przewóz regularny specjalny nie jest przewozem publicznym - jest skierowany tylko do określonej grupy osób. Wspólną natomiast cechą obu rodzajów przewozu jest regularność ich wykonywania. Przewóz regularny specjalny dotyczy pewnej określonej i zamkniętej grupy osób, przykładowo uczniów dowożonych do szkoły, pracowników dowożonych do i z miejsca pracy, sportowców udających się na zawody lub treningi) i ma charakter regularny (powtarzalny na określonej trasie i w określonych godzinach). Pasażerów korzystających z przewozów wykonywanych przez skarżącego nie można uznać za taka grupę osób. Przede wszystkim nie jest to grupa osób, które można by zaliczyć do określonej kategorii. Pasażerami skarżącego są wszystkie osoby, które zakupiły bilety na trasy międzynarodowe, obsługiwane przez spółkę [...], a zatem osoby, które zakupiły bilety na przewóz regularny o charakterze powszechnie dostępnym. Pasażerów, którzy nabyli bilety w spółce [...] nie można uznać za grupę osób w rozumieniu art. 4 pkt 9 u.t.d. Niczym nieuzasadnione byłoby przyjęcie, że przewóz wykonywany przez skarżącego na podstawie powszechnie dostępnego rozkładu jazdy, umieszczonego na stronie internetowej spółki [...] (k. 28 akt adm.), na który bilety zakupić może każdy chętny pasażer, jest na części trasy przewozem regularnym specjalnym, o niepublicznym charakterze. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że przewóz regularny specjalny również wymaga zezwolenia, co wynika wprost z art. 18 ust. 1 u.t.d. Niezasadny jest podniesiony w skardze zarzut, że wykonywany przez skarżącego przewóz miał charakter okazjonalny. Zgodnie z art. pkt 11 u.t.d., przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Przewóz ten nie wymaga – stosownie do art. 18 ust. 3 - zezwolenia, jeżeli: 1) tym samym pojazdem samochodowym na całej trasie przejazdu przewozi się tę samą grupę osób i dowozi się ją do miejsca początkowego albo 2) polega on na przewozie osób do miejsca docelowego, natomiast jazda powrotna jest jazdą bez osób (podróżnych), albo 3) polega on na jeździe bez osób do miejsca docelowego i odebraniu oraz przewiezieniu do miejsca początkowego grupy osób, która przez tego samego przewoźnika drogowego została przewieziona na zasadzie określonej w pkt 2. Nie ulega wątpliwości, że w świetle powołanych przepisów przewóz pasażerów na trasie P. – S. nie może być uznany za przewóz okazjonalny niewymagający zezwolenia. Skarżący nie przewoził bowiem tej samej grupy osób na całej trasie przejazdu (P. – S.) i nie dowoził tej grupy do miejsca początkowego, czyli do P. Nie wykonywał także przewozu w ten sposób, że przewoził pasażerów do miejsca docelowego (S.), natomiast jazda powrotna była jazdą bez osób (podróżnych). Jak wynika bowiem z zeznań kierowcy przesłuchanego w charakterze świadka (k. 9 akt adm.), w drodze powrotnej zabierał on pasażerów ze S. Również z uzgodnień z firmą [...] (k. 5 - 7 akt adm.) wynika, że w drodze powrotnej przewidziane były przystanki dla pasażerów. Wykonywany przez skarżącego przewóz nie polegał również na jeździe bez osób do miejsca docelowego (S.) i odebraniu oraz przewiezieniu do miejsca początkowego (P.) grupy osób, która przez niego do miejsca docelowego (S.) została przewieziona, a powrót odbywał się bez pasażerów. Z zebranych w sprawie dowodów wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżący regularnie przewoził pasażerów na trasie P. – S. oraz S. – P. przez R., korzystając z przystanków autobusowych linii regularnych. Skarżący przyznał, że do S. przewoził pasażerów udających się do R. autobusem firmy [...], a ze S. zabierał w tym samym dniu pasażerów, którzy z R. wracali. Nie przewoził więc nigdy tej samej grupy osób na całej trasie i nie dowoził jej z powrotem do miejsca początkowego. Nie wykonywał też przewozów bez pasażerów, ani nie wracał po tych samych pasażerów, których wcześniej dowiózł do miejsca docelowego. Wykonywany przez skarżącego przewóz nie spełnia więc przesłanek przewozu okazjonalnego. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozów regularnych wymaga zezwolenia. Stosownie zaś do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6). Zgodnie z tym załącznikiem wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia podlega karze pieniężnej w wysokości 8000 zł (Lp. 2.1 załącznika). W świetle przedstawionych rozważań nie ulega wątpliwości, że skarżący wykonywał przewóz regularny bez wymaganego zezwolenia, czym naruszył obowiązek zawarty w art. 18 ust. 1 u.t.d. Należy podkreślić, że skarżący nie posiadał zezwolenia wykonywanie przewozów krajowych na trasie P. – S., nie posiadała go także spółka [...], która zlecała skarżącemu przewozy. Przedłożone w toku postępowania zezwolenia posiadane przez spółkę [...] zezwolenia dotyczą przewozów międzynarodowych na różnych trasach, brak jednak zezwolenia na trasę P. - R. Ponadto w żadnym z zezwoleń skarżący nie jest wymieniony jako podwykonawca. Zauważyć również należy, że przewozów do R. dotyczy zezwolenie na trasę G. – B., wydane przewoźnikowi W. M., prowadzącemu przedsiębiorstwo W. (k. 74-77). Spółka [...] jest natomiast jednym z podwykonawców na tej trasie. Trasa tego przewozu nie przebiega jednak przez P. Trasa P. – S. ujęta jest w innych zezwoleniach (E. – P. i K. – P.). Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2013 r., poz. 951 z późn. zm.) w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, autobus regularnej komunikacji publicznej powinien być wyposażony w tablice kierunkowe. Stosownie natomiast do § 21 rozporządzenia, autobus regularnej komunikacji publicznej powinien być wyposażony w tablice kierunkowe: czołową i boczną. Jest poza sporem, że pojazd, którym skarżący wykonywał przewóz tablic takich nie posiadał. Wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego podlega karze pieniężnej w wysokości 5000 zł (Lp. 2.5.1 załącznika nr 3). Suma kar przewidzianych za naruszenia, których dopuścił się skarżący wynosi 13 000 zł. Zgodnie jednak z art. 92a ust. 2 u.t.d., suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 złotych. Kara za oba stwierdzone w sprawie naruszenia wynosi zatem 10 000 zł. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.)