III SA/Lu 615/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Ewa Lachowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2006 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] znak [...], wydaną na skutek odwołania M. C. od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego w kwocie 60,16 zł miesięcznie na okres od 1 sierpnia 2005 r. do 31 stycznia 2005 r., na podstawie m. in. art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 3, art. 4, art. 5 ust. 1, 2 i 4, art. 6 ust. 1 - 4, 4a i ust. 6 – 11, art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji zaskarżoną decyzją przyznał M. C. dodatek mieszkaniowy w kwocie 60,16 zł na okres od 1 sierpnia 2005 r. do 31 stycznia 2005 r. Skarżąca zajmuje na podstawie umowy najmu lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 36 m2 i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. W lokalu tym jest instalacja gazu przewodowego, brak jest instalacji centralnego ogrzewania i instalacji ciepłej wody. We wniosku i deklaracji o wysokości dochodów wnioskodawczyni wskazała, iż średni miesięczny dochód jej gospodarstwa domowego to 698,85 zł. Organ wyliczył dodatek mieszkaniowy biorąc pod uwagę, iż zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się: 1) wydatki pokrywane w ramach czynszu, do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla lokalu wchodzącego w skład zasobu mieszkaniowego gminy, 2) opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu. Zgodnie z § 2 zarządzenia Nr [...] Burmistrza Miasta z dnia [...] w sprawie ustalenia stawek czynszu za lokale wchodzące w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miasto, stawka bazowa czynszu za najem lokalu mieszkalnego za 1 m2 powierzchni użytkowej wynosi 2,47 zł. Skarżąca zamieszkuje lokal niewchodzący w skład zasobu mieszkaniowego gminy, położony na parterze budynku, lokal jest wyposażony we wspólną łazienkę z ubikacją. W związku z tym ma zastosowanie § 3 ust. 2 pkt 1, pkt 2, pkt 8 lit. a) i pkt 13 cytowanego zarządzenia, zgodnie z którym czynniki obniżające stawkę bazową czynszu wynoszą: lokal bez wyposażenia w ciepłą wodę - 12,5%, - lokal bez wyposażenia w centralne ogrzewanie - 12,5%, lokal znajdujący się na parterze w budynku podpiwniczonym 2,5 %, lokal wyposażony we wspólną łazienkę 2,5 %. Łączna obniżka stawki bazowej czynszu wynosi 30 %, a stawka bazowa dla lokalu skarżącej wynosi 1,73 zł/m2 . Czynsz za lokal zajmowany przez odwołującą się, gdyby wchodził on do zasobu mieszkaniowego gminy, wynosiłby 1,73 zł/m2 x 36 m2 = 62,28 zł. Inne wydatki wynoszą zgodnie ze złożoną deklaracją - woda zimna i ścieki 30 zł; śmieci 4,91 zł. Wydatki razem wynoszą: 62,28 zł + 30 zł + 4,91 zł = 97,19 zł. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 - dla 1 osoby. W związku z tym, iż powierzchnia lokalu odwołującej przekracza normatywną powierzchnię o 1 m2 (2,85 %), zastosowanie ma art. 5 ust. 4 ustawy, a więc wydatki na normatywną powierzchnię lokalu oblicza się, dzieląc wydatki za ten lokal przez jego powierzchnię użytkową i mnożąc uzyskany w ten sposób wskaźnik przez normatywną powierzchnię - (97,19 zł : 36,00 m2 ) x 35 m2 = 94,49 zł. Stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817), do podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki, o których mowa w ust. 1 tego przepisu w wysokości 90 % naliczonych i ponoszonych kosztów. Kolegium przyjęło następujący sposób wyliczenia: 94,49 zł x 0,90 = 85,04 zł. Wydatki te ulegają zwiększeniu ze względu na brak instalacji centralnego ogrzewania i instalacji ciepłej wody stosownie do § 3 i 4 cytowanego rozporządzenia w sprawie dodatków mieszkaniowych. Kolegium zaakceptowało następujący sposób wyliczenia: - 5 kWh/m2 x 0,41 zł/kWh x 35 m2 = 71,75 zł, (ryczałt na ogrzewanie) - 20 kWh x 0,41 zł/kWh = 8,20 zł (ryczałt na ciepłą wodę) Stąd wydatki wynoszą razem 85,04 zł + 71,75 zł + 8,20 zł = 164,99 zł. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wysokość dodatku mieszkaniowego obliczono jako różnicę między wskazanymi wydatkami, przypadającymi na normatywną powierzchnię lokalu, a kwotą stanowiącą 15% dochodów gospodarstwa - a więc 164,99 zł - (15 % x 698,85 zł) = 60,16 zł. Na powyższą decyzję M. C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając: I. naruszenie przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych i rozporządzenia w sprawie dodatków mieszkaniowych poprzez zastosowanie przepisów zarządzenia, których wykonanie wymagałoby od skarżącej dostarczenia danych, do dostarczenia których nie była zobowiązana i na dostarczenie których nie pozwala obowiązujący wzór wniosku stanowiący załącznik nr 1 do rozporządzenia; II. naruszenie przepisów § 3 rozporządzenia przez przyjęcie stawki za 1 kWh niezgodnej z przedstawionym rachunkiem za ostatni okres rozliczeniowy; III. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, w szczególności art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 kpa. poprzez: - przyjęcie faktów dotyczących standardu lokalu nie mających pokrycia w zebranym materiale (lokal na parterze w budynku podpiwniczonym, lokal wyposażony we wspólną łazienkę z ubikacją), - przyjęcie faktów niezgodnych ze stanem faktycznym (lokal bez wyposażenia w c.w. i c.o.), wbrew twierdzeniom strony i załączonym dowodom (odwołanie skarżącej do Kolegium z dn. [...] lutego 2005 r. z załącznikiem dotyczącym standardu lokalu wystawionym przez zarządcę), - pominięcie, z uwagi na brak danych, kilkunastu czynników podwyższających lub obniżających stawkę czynszu wyszczególnionych w zastosowanym zarządzeniu Nr [...] Burmistrza Miasta z dnia [...] roku w sprawie ustalenia stawek czynszu za lokale wchodzące w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miasto, - przerzucenie na skarżącą skutków błędów popełnionych przez prawodawcę (brak definicji pojęć użytych w zastosowanym zarządzeniu w sprawie ustalania stawek czynszu oraz niemożność zamieszczenia danych, wymaganych tym zarządzeniem, we wzorze wniosku opartym o rozporządzenie w sprawie dodatków mieszkaniowych), - nie ustosunkowanie się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sprawy (rozdzielenie pojęć: lokal wyposażony w instalację c.o. i c.w. a lokal wyposażony w instalację c.o. i c.w. zasilaną z zewnętrznego źródła ciepła), - nie powołanie w decyzji podstawy prawnej - (zarządzenie Nr [...] Burmistrza Miasta z dnia [...] roku w sprawie ustalenia stawek czynszu za lokale wchodzące w skład mieszkaniowego zasobu Gminy), - nie wyjaśnienie przyczyn nie uwzględnienia dowodu z opisu lokalu sporządzonego przez zarządcę, załączonego z pismem z dnia [...] lipca 2005 r. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, a zatem nie może zostać uwzględniona. Skarżąca we wniosku z dnia [...] lipca 2005 r. wskazała, że jej lokal jest wyposażony w instalację gazu przewodowego, natomiast nie jest wyposażony w centralne ogrzewanie (c.o.) ani centralnie ciepłą wodę (c.w.). Dane te zostały poświadczone przez zarządcę domu. Informacja ta została przyjęta do ustalenia stanu faktycznego i nie była następnie kwestionowana przez skarżącą, poza uściśleniem, że brak jest instalacji wodnej i cieplnej o charakterze zewnętrznym. Merytoryczny spór sprowadza się w dużej mierze do tego, czy wyposażenie lokalu w bliżej niesprecyzowane instalacje (grzewcza i zapewniająca ciepłą wodę), chociaż nie są one zaopatrywane ze źródła znajdującego się na zewnątrz lokalu, może być uznane za: 1. centralne ogrzewanie i centralnie ciepłą wodę (wg terminologii użytej w załączniku nr 1 do rozporządzenia) w rozumieniu przepisów o dodatku mieszkaniowym, a więc - instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, oraz w instalację ciepłej wody (§ 3.1 i 3.2 rozporządzenia) 2. wyposażenie w c.w. i c.o. wg zarządzenia nr [...] Burmistrza Miasta z dnia [...]. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że brak instalacji doprowadzającej ciepłą wodę do kaloryferów zamontowanych w lokalu z zewnętrznej w stosunku do lokalu ciepłowni czy kotłowni nie pozwala na przyjęcie, że lokal jest wyposażony w instalację centralnego ogrzewania, bez względu na to, jaki inny system grzewczy zainstalowano w mieszkaniu – a więc np. użycie piecyka gazowego z funkcją podgrzewania wody dostarczanej do kaloryferów w wewnętrznym obiegu, grzejniki elektryczne, olejowe, kominkowe itp. Podobnie też użycie pojęcia "centralnie ciepła woda" (mimo niefortunnego sformułowania) w kontekście instalacji ciepłej wody nie pozostawia wątpliwości, że nie chodzi tu o wodę ogrzewaną już w lokalu np. termą grzewczą, piecykiem gazowym, bojlerem elektrycznym, kotłownią domową, lecz o dostarczanie ciepłej wody stosowną instalacją z zewnętrznej ciepłowni do lokalu. Takie same znaczenie nadać należy pojęciom użytym w zarządzeniu nr [...] Burmistrza Miasta z dnia [...]. Pojęcia użyte w załączniku do rozporządzenia, stanowiącym wzór wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, należy interpretować łącznie z pojęciami zawartymi bezpośrednio w tekście rozporządzenia, tak, by nadać im spójny sens. Uznanie sugestii skarżącej powodowałoby bardzo korzystne dla niej, lecz niezasadne przyjęcie, że najemcy należy się dodatek ryczałtowy za brak instalacji zewnętrznych (c.o. i c.w.), w rozumieniu przepisów o dodatkach mieszkaniowych, a jednocześnie - nie prowadziłoby to do obniżenia bazy obliczania czynszu, skoro lokal jest w pełni wyposażony w instalacje mediów (wewnętrzne). Osiągnięty w ten sposób przelicznik 2,47 zł za 1 m2 podwyższałby pułap refinansowanych kosztów, a więc byłby dla skarżącej, płacącej i tak wyższy czynsz komercyjny - bardziej korzystny niż pomniejszony do 1,73 zł. Niezrozumiały jest zarzut skarżącej, iż chciała dostarczyć jakieś dodatkowe dane czy wyjaśnienia w toku postępowania, lecz wzór wniosku jej to uniemożliwił. Skarżąca musi wiedzieć, że w każdej sprawie może złożyć dodatkowe pismo czy wyjaśnienie w urzędzie, sporządzić załącznik do wniosku, wyjaśnić rzecz do protokołu. Dopiero odmowa przyjęcia takiego wyjaśnienia przez urząd uzasadniałaby treść skargi w tym zakresie. Skarżąca powołuje się na błędne ustalenie stanu faktycznego, ale nie precyzuje, w jakim zakresie ustalenia są błędne, co uniemożliwia głębszą analizę zarzutu. Podniesione zastrzeżenia mają charakter bardzo ogólnikowy. Przyjęty przez organy stan lokalu odpowiada zgłoszonemu przez skarżącą (załącznik nr 1 do uzupełnienia wniosku z dnia [...] lipca 2005 r.) i potwierdzonemu przez zarządcę domu. Uzasadniający w ocenie skarżącej uchylenie decyzji zarzut naruszenia przepisów § 3 rozporządzenia przez przyjęcie przez Kolegium stawki za 1 kWh niezgodnej z przedstawionym rachunkiem za ostatni okres rozliczeniowy i zaokrąglenie obliczeń do pełnego grosza (kwota 0,41 zł/kWh zamiast precyzyjnie obliczonej 0,413336 zł/kWh – co daje w skali miesiąca różnicę rzędu 0,65 zł za lokal) należy ocenić jako niezasadny. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa dającego podstawę do uchylenia decyzji wydanych w ramach badanego postępowania, a zatem w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) skarga została oddalona.