III SA/Lu 621/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Sędziowie: WSA Grzegorz Grymuza,, WSA Ewa Kowalczyk (sprawozdawca), Protokolant: Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 listopada 2016 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia praktycznego egzaminu państwowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. po rozpatrzeniu odwołania [...] (skarżąca), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie unieważnienia praktycznego egzaminu państwowego w zakresie kategorii A2 prawa jazdy [...] (uczestniczka), przeprowadzonego w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w [...]. Postępowanie administracyjne zainicjowała uczestniczka wnosząc pismem z dnia 20 listopada 2015 r. skargę na negatywny wynik praktycznego egzaminu państwowego w zakresie kategorii A2 prawa jazdy. W uzasadnieniu swojej skargi podniosła, że nie zgadza się z negatywnym wynikiem tego egzaminu z powodu dwukrotnie nieprawidłowo wykonanego zadania egzaminacyjnego polegającego na przygotowaniu do jazdy. Opisując przebieg egzaminu zakwestionowała negatywną ocenę tego zadania w pierwszej próbie z powodu nie ustawienia lusterek wskazując, że lusterka pojazdu były ustawione prawidłowo. Następnie podniosła, że zanim zdążyła ruszyć z miejsca w celu wykonania slalomu w ramach drugiego zadania egzaminacyjnego, egzaminatorka oznajmiła o negatywnym wyniku egzaminu z powodu wykonania niezgodnej z przepisami czynności, tj. włączenia biegu przed schowaniem podnóżka motocykla. Marszałek Województwa, jako organ sprawujący nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych wszczął postępowanie administracyjne, zakończone wydaniem decyzji o unieważnieniu praktycznego egzaminu państwowego uczestniczki w zakresie kategorii A2 prawa jazdy. W uzasadnieniu wskazał, że brak ustawienia lusterek prawidłowo został zakwalifikowany przez egzaminatora jako błąd w pierwszej próbie wykonania pierwszego zadania egzaminacyjnego, wobec czego prawidłowe wykonanie tej czynności w drugiej próbie oznaczało, iż zadanie pierwsze, tj. przygotowanie do jazdy uczestniczka wykonała prawidłowo. W odniesieniu natomiast do czynności niezłożenia podpórki motocykla stwierdził, że została ona błędnie zakwalifikowana do pierwszego zadania egzaminacyjnego. Zdaniem organu przyporządkowanie tej czynności do katalogu elementów składających się na przygotowanie do jazdy nie miało podstaw w pozycji 1 Tabeli nr 4 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 13 lipca 2012 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz. U. 2012, poz. 995, dalej jako "rozporządzenie"). Zdaniem organu, czynność ta powinna być poddana ocenie w ramach zadania drugiego (slalom wolny) w ramach kryterium "upewnienia się o możliwości jazdy". Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia [...] marca 2016 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że egzamin praktyczny uczestniczki był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami obowiązującymi w zakresie egzaminowania a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik. Przy czym organ odwoławczy podzielił ocenę organu pierwszej instancji co do kwalifikacji ustawienia lusterek jako czynności wykonanej nieprawidłowo w pierwszej próbie wykonywania zadania pierwszego ( przygotowanie do jazdy) i uznał, że wykonując na polecenie egzaminatora tę czynność w drugiej próbie w sposób prawidłowy, egzaminowana spełniła kryteria pozytywnej oceny pierwszego zadania egzaminacyjnego, określone w poz. 1 Tabeli nr 4 Załącznika nr 2 do rozporządzenia. Organ odwoławczy podzielił też stanowisko organu pierwszej instancji, że niezłożenie przez egzaminowaną podpórki motocykla przed ruszeniem z miejsca a po wykonaniu wszystkich czynności w ramach pierwszego zadania, powinno być oceniane jako nieprawidłowe wykonanie w pierwszej próbie następnego zadania egzaminacyjnego pod nazwą "slalom wolny (jazda po łukach w kształcie cyfry 8 i pomiędzy 5 pachołkami ustawionymi na wyznaczonym pasie ruchu)", określonego w poz. 8 w Tabeli nr 2 Załącznika nr 2 do rozporządzenia. Przyporządkowanie przez skarżącą tej czynności do pierwszego zadania egzaminacyjnego, ocenione zostało przez organ jako nieprawidłowe, gdy jego zdaniem oznaczało zastosowanie kryterium nieokreślonego w poz. 1 w Tabeli nr 4 Załącznika nr 2 do rozporządzenia. Tym samym, zdaniem organu doszło do naruszenia przez egzaminatora przepisów prawa dotyczących egzaminowania, polegającego na niepoinformowaniu egzaminowanej o nieprawidłowym wykonaniu w pierwszej próbie drugiego zadania egzaminacyjnego, co miało wpływ na wynik egzaminu, ponieważ zamknęło egzaminowanej możliwość jego wykonania w drugiej próbie i stanowiło naruszenie przepisu § 27 pkt 6 w związku z § 28 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia. Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając organom naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i kwestionując tym samym rzetelność oceny materiału dowodowego sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ odwoławczy nie wziął pod uwagę dołączonej do odwołania opinii Krajowego Stowarzyszenia Egzaminatorów oraz opinii Rzeczoznawcy z dziedziny techniki ruchu drogowego, które w jej ocenie potwierdzają słuszność negatywnego wyniku przedmiotowego egzaminu. Wskazuje dodatkowo, że wbrew twierdzeniu organu odwoławczego, przebieg egzaminu na kategorie motocyklowe nie jest utrwalany na podstawie materiału filmowego, wobec czego nie jest możliwa jego weryfikacja w oparciu o taki materiał. W dalszej kolejności skarżąca przedstawia własną ocenę stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, dlatego podlega oddaleniu. Rolą sądu administracyjnego jest kontrola legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli zaś sąd nie stwierdzi tego rodzaju naruszeń prawa, skarga podlega oddaleniu. Kontrola sądowa przeprowadzona z uwzględnieniem wskazanych przepisów doprowadziła do uznania, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, co powoduje, że skarga nie mogła zostać uwzględniona. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 627, dalej zamiennie jako "ustawa") wraz z przepisami wskazanego wyżej rozporządzenia wykonawczego, określającymi między innymi zadania egzaminacyjne i kryteria ich oceny. Zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy, marszałek województwa sprawuje nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych, o których mowa w art. 51, w ramach którego między innymi kontroluje działalność wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego w zakresie przeprowadzania egzaminów (pkt 2) oraz unieważnia egzamin (pkt 4). Stosownie do przepisu art. 72 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, unieważnienie egzaminu państwowego następuje w drodze decyzji administracyjnej, wydawanej z urzędu lub na wniosek dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego wówczas jeżeli był on przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik. Oznacza to, że wydanie decyzji o unieważnieniu egzaminu uzależnione jest od spełnienia łącznie dwóch przesłanek: po pierwsze, stwierdzenia, że egzamin na prawo jazdy prowadzony był niezgodnie z przepisami, a po drugie, wykazania, że ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik. Warto przy tym zauważyć, iż użyty przez ustawodawcę zwrot "niezgodny z przepisami ustawy", nie oznacza tylko niezgodności z przepisami ustawy o kierujących pojazdami, lecz przede wszystkim z przepisami wykonawczymi do tej ustawy, tj. rozporządzeniem w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (...), albowiem to ten akt prawny – wydany na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1-5, 7 i 8 ustawy o kierujących pojazdami, w Rozdziale 5 określa warunki i tryb przeprowadzania części praktycznej egzaminu państwowego (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 16 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Go 1010/15; wyrok WSA w Kielcach z dnia 6 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Ke 37/16, orzeczenia dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Zdaniem sądu, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że w niniejszej sprawie wystąpiły obie wymienione przesłanki unieważnienia praktycznego egzaminu na kategorię A2 prawa jazdy. W rozpoznawanej sprawie spór sprowadza się do przyporządkowania czynności wykonywanych w ramach poszczególnych zadań egzaminacyjnych do kryteriów ich oceny określonych w Tabeli nr 4 załącznika nr 2 do rozporządzenia, a ściślej rzecz ujmując chodzi o czynność niezłożenia podpórki motocykla. Zdaniem skarżącej, stanowi ona element pierwszego zadania egzaminacyjnego (przygotowanie do jazdy), natomiast organy zakwalifikowały ją do zadania pod nazwą: slalom wolny, które miało być wykonywane przez uczestniczkę jako drugie w kolejności. Rozstrzygając ten spór, należało kierować się aktualnymi na dzień przeprowadzania egzaminu przepisami przywołanego wyżej rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach, mając również na względzie ustalone w toku postępowania okoliczności faktyczne co do przebiegu praktycznego egzaminu na prawo jazdy kategorii A2. Dla porządku należy bowiem zauważyć, że powołany akt prawny został uchylony z art. z dniem 25 lutego 2016 r. przez art. 1 pkt 42 pkt 42 i art. 14 ustawy z dnia 26 czerwca 2014 o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r., por. 970) i zastąpiony nowym rozporządzeniem (rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 4 marca 2016 r. w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców Dz. U. Dz.U.2016, poz.280). Stosownie zatem do przepisu § 23 ust. 1 pkt 1 obowiązującego w dniu egzaminu rozporządzenia, część praktyczna egzaminu państwowego dla prawa jazdy, między innymi kategorii A2, polega na wykonaniu na placu manewrowym zadań określonych w Tabeli nr 2 załącznika nr 2 do rozporządzenia - zgodnie z techniką kierowania pojazdem i kryteriami określonymi w Tabeli nr 4 tego załącznika. Załącznik nr 2 tego rozporządzenia określa więc zarówno zadania egzaminacyjne (Tabela nr 2) jak i kryteria oceny wykonania poszczególnych zadań egzaminacyjnych (Tabela nr 4). Warto też dodać, że w przypadku egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy kategorii A2, kolejność zadań egzaminacyjnych wynika wprost z przepisu § 27 pkt 5 rozporządzenia, który określa ją w sposób następujący: poz. 1, poz. 8, poz. 9, poz. 10, poz. 7, co oznacza, że pierwszym zadaniem egzaminacyjnym jest zawsze przygotowanie do jazdy a następnymi w kolejności: slalom wolny, slalom szybki, ominięcie przeszkody i ruszanie z miejsca do przodu na wzniesieniu. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, za prawidłowe należy uznać ustalenia organów co do kolejności wykonywanych przez uczestniczkę zadań egzaminacyjnych. Pierwszym zadaniem było wykonanie przygotowania do jazdy (poz. 1 Tabeli nr 2), natomiast drugim w kolejności było zadanie określone w poz. 8 tej Tabeli jako: slalom wolny (jazda po łukach w kształcie cyfry 8 i pomiędzy pachołkami ustawionymi na wyznaczonym pasie ruchu). W kontekście zaistniałego sporu, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy są przede wszystkim kryteria oceny wykonania tych zadań, które jak wspomniano wyżej, określone są w Tabeli nr 4 omawianego załącznika, odpowiednio - dla zadania pierwszego (przygotowanie do jazdy) w poz. 1, natomiast dla zadania ósmego (slalom wolny) w poz. 7. Zwraca uwagę fakt, że kryteria oceny poszczególnych zadań określone są w sposób enumeratywny, a niektóre z nich wzbogacone zostały o opis sposobu wykonania danej czynności. Stosownie zatem do treści zawartej w pozycji 1 Tabeli nr 4, o prawidłowości wykonania zadania pierwszego, czyli przygotowania do jazdy decydują następujące kryteria: sprawdzenie stanu technicznego podstawowych elementów pojazdów odpowiedzialnych za bezpieczeństwo ruchu drogowego, szczegółowo opisanych w tym punkcie (pkt 1 poz. 1 Tab. 4), właściwe ustawienie lusterek, zagłówków i zapięcia pasów bezpieczeństwa jeżeli pojazd jest w nie wyposażony, upewnienie się czy drzwi pojazdu są zamknięte, włączenie świateł (pkt 2 poz. 1 Tab. 4). Następnie zaś, dla kategorii A2 dodatkowo przewidziano: wykorzystanie stroju ochronnego, sprawdzenie łańcucha (gdy jest on elementem wyposażenia pojazdu), zdjęcie pojazdu z podpórki i przemieszczenie go przy unieruchomionym silniku, podparcie pojazdu na podpórce (pkt 2 lit. a – d poz. 1 Tab. 4). Wymienione kryteria wzbogacone zostały o opis sposobu wykonania niektórych czynności. I tak dla czynności zdjęcia pojazdu z podpórki, wskazano następujący opis: zdjęcie z podpórki i przemieszczenie pojazdu z poz. 1 do poz. 2 w wyznaczonym stanowisku przy unieruchomionym silniku. Przytoczenie powyższych regulacji jest o tyle istotne, że zakwalifikowanie niezłożenia podpórki motocykla jako czynności przewidzianej do wykonania w ramach zadania pierwszego, powoduje w realiach rozpoznawanej sprawy nieprawidłowe dwukrotne jego wykonanie, z uwagi na odnotowaną już nieprawidłowość w postaci braku ustawienia lusterek w pierwszej próbie. W przypadku zaś dokonania oceny tej czynności w ramach kryterium upewnienia się o możliwości jazdy, będącego elementem przewidzianym już dla zadania drugiego w kolejności (slalomu wolnego), w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy mamy do czynienia z brakiem poinformowania uczestniczki jako osoby egzaminowanej przez skarżącą o nieprawidłowym wykonaniu zadania egzaminacyjnego w pierwszej próbie, co stanowi naruszenie przepisu § 27 pkt 6 rozporządzenia. Przepis ten przewiduje bowiem możliwość dwukrotnego wykonania tego samego zadania w przypadku gdy nie zostanie ono prawidłowo wykonane w pierwszej próbie o czym informuje osobę egzaminowaną - egzaminator. Negatywny wynik części praktycznej egzaminu państwowego osoba egzaminowana uzyskuje dopiero wówczas jeżeli dwukrotnie nieprawidłowo wykonała to samo zadanie egzaminacyjne (§ 28 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia). Prawidłowe odczytanie i przyporządkowanie elementów stanowiących kryteria oceny dla poszczególnych zadań egzaminacyjnych ma zatem w praktyce doniosłe znaczenie, gdyż jakiekolwiek błędy w tym zakresie mogą przekładać się na wynik egzaminu. Należy jednak zaznaczyć, że rozstrzygnięcie w tym przedmiocie podejmowane jest nie in abstracto, lecz w odniesieniu do okoliczności konkretnego stanu faktycznego, albowiem z istoty swojej decyzja administracyjna nie dotyczy stanów hipotetycznych lecz jest aktem administracyjnym kształtującym sytuację adresata w indywidualnej sprawie, to znaczy z uwzględnieniem ustalonych zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego okoliczności faktycznych sprawy. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji oceniły jako nieprawidłowe, zakwalifikowanie przez skarżącą do pierwszego zadania egzaminacyjnego – czynności polegającej na niezłożeniu przez uczestniczkę podpórki motocykla, w sytuacji gdy zgłosiła ona gotowość do wykonania drugiego zadania i uruchomiła silnik pojazdu. Zdaniem organów administracji nie doszło w tej sytuacji do dwukrotnego nieprawidłowego wykonania tego samego zadania, w rozumieniu § 28 ust. 1 pkt 2a rozporządzenia i taką oceną sąd podziela. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że płaszczyznę odniesienia dla oceny, czy egzamin praktyczny na prawo jazdy został przeprowadzony w sposób prawidłowy, stanowią wyłącznie przepisy przywoływanego wyżej rozporządzenia w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (...), a ściślej wskazane w nim kryteria oceny poszczególnych zadań. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem analizy są w szczególności kryteria oceny zadania pierwszego (przygotowanie do jazdy), albowiem wykonanie właśnie tego zadania zostało ocenione przez skarżącą negatywnie i zadecydowało o negatywnym wyniku egzaminu praktycznego. Jak wynika z treści omawianego przepisu, zadanie to ma charakter wieloelementowy, składający się szeregu różnych wymienionych w poz. 1 Tabeli nr 4 obligatoryjnych czynności stanowiących kryteria oceny wykonania tego zadania, mających charakter nałożonych na osobę egzaminowaną obowiązków, przy czym jego wykładnia językowa prowadzi do wniosku, że zawarte w tej pozycji wyliczenie ma charakter wyczerpujący. Nie bez znaczenia w tej sprawie jest również to, że jak wspomniano wyżej, niektóre z tych czynności wzbogacone zostały opisem sposobu ich wykonania. Przechodząc zatem do oceny kwalifikacji przez skarżącą niezdjęcia motocykla z podpórki, należy wskazać, że nawiązuje do niej postanowienie zawarte w pkt 3 poz. 1 Tabeli nr 4 załącznika 2, dotyczące zadania pierwszego, czyli "przygotowania do jazdy". Z analizy opisu sposobu wykonania tej czynności wynika jednoznacznie, że zdjęcie pojazdu z podpórki jest czynnością wykonywaną w związku z przemieszczeniem motocykla z pozycji do pozycji przy unieruchomionym silniku. Stanowi o tym jednoznacznie treść pkt 3 lit. c oraz uszczegóławiający ten punkt opis czynności. Przy czym zwraca szczególną uwagę zawarty w tym opisie kontekst sytuacyjny, tj. przemieszczenie motocykla z jednego punktu do drugiego przy unieruchomionym silniku. Prowadzi on bowiem do wniosku, że złożenie podpórki stanowi kryterium oceny wykonania zadania pierwszego, ale na etapie przemieszczania pojazdu na wyznaczone stanowisko przy unieruchomionym silniku. W rozpoznawanej sprawie żaden z tych elementów nie występuje. Oceniane zadanie nie dotyczyło bowiem etapu przemieszczenia pojazdu na stanowisko, które co do zasady odbywa się przy unieruchomionym silniku. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika natomiast, że uczestniczka zgłosiła zakończenie wykonywania zadania pierwszego i dopiero po uruchomieniu silnika pojazdu i zapytaniu o możliwość wykonywania slalomu wolnego, czyli drugiego w kolejności zadania, została poinformowana przez skarżącą o nieprawidłowym wykonaniu zadania pierwszego w drugiej próbie. W świetle tych okoliczności faktycznych, które nie były przez skarżącą w toku postępowania kwestionowane, słusznie organy przyjęły, że niezłożenie podpórki motocykla mogło być ocenione jako czynność wykonana nieprawidłowo, ale w ramach pierwszego kryterium oceny drugiego zadania egzaminacyjnego, czyli upewnienia się o możliwości jazdy slalomem. To z kolei oznaczałoby możliwość podjęcia przez uczestniczkę wykonania tego samego zadania w drugiej próbie, jako że z mocy § 27 pkt 6 rozporządzenia, egzaminator informuje osobę egzaminowaną o nieprawidłowym wykonaniu zadania egzaminacyjnego a dopiero w przypadku dwukrotnego nieprawidłowego wykonania tego samego zadania, informuje o negatywnym wyniku części praktycznej egzaminu państwowego. Nieprawidłowa kwalifikacja błędu uczestniczki wyłączyła więc możliwość podjęcia przez nią drugiej próby wykonania drugiego zadania egzaminacyjnego, stanowiąc jednocześnie o przeprowadzeniu egzaminu z naruszeniem przytoczonego wyżej przepisu § 27 pkt 6 rozporządzenia, a w dalszej kolejności również z naruszeniem § 28 ust. 1 pkt 2 tego aktu prawnego. Konsekwencją takiej oceny było unieważnienie praktycznego egzaminu państwowego, albowiem stwierdzona przez organ nadzoru nieprawidłowość miała ewidentny wpływ na jego wynik. Podsumowując te rozważania, należy podzielić stanowisko organów w zakresie oceny, iż w kontekście tak opisanego kryterium oceny pierwszego zadania egzaminacyjnego, oraz w świetle ustalonych okoliczności faktycznych dotyczących przebiegu egzaminu praktycznego uczestniczki, egzamin ten przeprowadzony był niezgodnie z przepisami ustawy, przez co należy rozumieć także wymienione wyżej przepisy rozporządzenia. Kwalifikując bowiem niezłożenie podpórki podczas próby ruszania motocyklem jako błędne wykonanie przygotowania do jazdy, skarżąca zastosowała w istocie kryterium nieokreślone w opisie tego zadania egzaminacyjnego. Nie bez racji natomiast organy przyjęły za właściwe do oceny tej czynności – kryterium upewnienia się o możliwości jazdy, skoro jak wynika również ze znajdującej się w aktach sprawy instrukcji obsługi motocykla [...], elementy konstrukcyjne tego pojazdu wyłączają możliwość jazdy bez uprzedniego złożenia podpórki. Wskazać przy tym należy, że z uwagi na wyczerpujący katalog czynności wchodzących w zakres pierwszego zadania egzaminacyjnego, normy stanowiące kryteria oceny ich wykonania nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. W ocenie sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do uznania, że spełnione zostały obie przesłanki wydania zaskarżonej decyzji, wymienione art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. Podkreślić też należy, że materiał dowodowy sprawy jest kompletny i nie pomija żadnego z aspektów mogących przyczynić się do jej wyjaśnienia. Oceny tej nie podważa zamieszczone w zaskarżonej decyzji stwierdzenie dotyczące oceny egzaminu w oparciu o materiał filmowy. Nie budzi wątpliwości, że przebieg egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii A2 nie jest utrwalany w tej formie, dlatego słuszna jest uwaga skarżącej o nieadekwatności tego spostrzeżenia organu do stanu faktycznego sprawy. Nie mniej jednak z treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie wynika aby jakiekolwiek ustalenie przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia czynione było w oparciu o materiał filmowy. Stąd też zamieszczenie jednozdaniowego stanowiska na ten temat należy poczytywać wyłącznie w kategoriach omyłki pisarskiej nie naruszającej wymogów uzasadnienia decyzji administracyjnej, określonych w art. 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a. Pozbawiony słuszności jest natomiast argument o nie uwzględnieniu przez organy dokonujące oceny przeprowadzenia egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii A2 – zasad techniki kierowania tym pojazdem, określonych w przepisach Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa I Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców (Dz. U. z 2012 r., poz. 1019). Zakres przedmiotowy tego aktu prawnego obejmuje między innymi także szczegółowy program szkolenia osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem (§ 1 pkt 2 a). Nie mniej jednak należy wskazać, że w załączniku nr 1 zatytułowanym "Szczegółowy program szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem", w punkcie 2.3. Technika kierowania motorowerem lub motocyklem, wyodrębniono jedynie tematy nauczania, wśród których w pozycji nr 1 znajduje się temat określony jako "Przygotowanie do jazdy. Uruchamianie silnika. Ruszanie i zatrzymanie". Wymienione rozporządzenie nie zawiera jednak szczegółowego opisu czynności w poszczególnych tematach i nie zawiera regulacji, które byłyby sprzeczne, czy choćby niespójne, z kryteriami oceny zawartymi w Tabeli nr 4 omawianego wyżej rozporządzenia. Podniesiony więc w skardze zarzut braku odniesienia się w zaskarżonej decyzji do techniki kierowania pojazdem jest w istocie zarzutem nietrafionym, gdyż wymieniony akt prawny poza wskazaniem "przygotowania do jazdy" jako tematu nauczania, nie zawiera żadnych wskazówek określających, czy to rodzaj czynności składających się na przygotowanie, czy tym bardziej sposób ich wykonania. Tak więc za podstawę oceny przebiegu spornego egzaminu praktycznego, zasadnie organy przyjęły kryteria określone w powoływanym wyżej rozporządzeniu w sprawie egzaminowania osób ubiegających o uprawnienia do kierowania pojazdami (...). Słuszności tej oceny nie podważa też w większości polemiczny charakter stanowiska skarżącej co do techniki jazdy, oparty na argumentach wywodzonych z załączonych do skargi opinii. Odnosząc się do nich, w pierwszej kolejności należy wskazać, że organ odwoławczy nie mógł wziąć pod uwagę opinii rzeczoznawcy [...] (bez oznaczenia daty) ponieważ z akt sprawy wynika, że została ona dołączona do postępowania dopiero na etapie skargi sądowej. Do odwołania skarżąca załączyła tylko jedną z wymienionych w skardze opinii, tj. wykonaną na jej zlecenie opinię Krajowego Stowarzyszenia Egzaminatorów z 9 lutego 2016 r. Poza tym, żadna z załączonych opinii nie ma charakteru dowodu z opinii biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a., ponieważ nie były one wywołane przez organ w tym trybie, ani też skarżąca w toku postępowania o to nie wnioskowała. W odniesieniu do tych opinii skarżąca nie wnioskowała również o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. W takiej sytuacji należy uznać, iż mają one jedynie walor argumentów mających wzmacniać stanowisko strony wyrażone uprzednio w pismach z 22 listopada i 28 grudnia 2015 r. (k. [...] i k. [...] akt adm.), które jak wynika z decyzji były przedmiotem analizy w toku postępowania przed organem pierwszej instancji. Organy obu instancji wyjaśniły motywy jakimi kierowały się przy ocenie unieważnionego egzaminu, dając temu wyraz w uzasadnieniu swoich decyzji. Stąd też w ocenie sądu, brak bezpośredniego odniesienia się organu odwoławczego do wniosków zawartych w załączonym do odwołania dokumencie Krajowego Stowarzyszenia Egzaminatorów, w świetle przesłanki określonej w art. 145 p.p.s.a., nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zawartych w tych opiniach i przyjmowanych przez skarżącą za własne – wniosków z zakresu techniki jazdy, należy pokreślić, że nie znajdują one odzwierciedlenia w przepisach zawierających kryteria oceny przeprowadzania praktycznego egzaminu na prawo jazdy kategorii A2, a tym samym nie mogą stanowić punktu odniesienia dla oceny wykonania przez uczestniczkę zadań egzaminacyjnych. Stąd też następstwem wszczętego postępowania administracyjnego była weryfikacja przeprowadzonego egzaminu państwowego, która została dokonana przez organy w oparciu o ustawowe kryteria określone w przepisach powołanego wyżej rozporządzenia, a wyniki tej oceny znajdują uzasadnienie we wskazanej w rozstrzygnięciach podstawie prawnej rozstrzygnięcia w postaci unieważnienia praktycznego egzaminu na prawo jazdy kategorii A2. Mając powyższe na uwadze, sąd nie stwierdził naruszenia przez organy prawa materialnego ani zasad postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Organy wydając zaskarżone decyzje dokonały oceny wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów i dały tej ocenie wyraz w uzasadnieniu swoich decyzji. Z tych wszystkich względów, skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.