III SA/Lu 624/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdwawca),, Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2009 oddala skargę. Decyzją z dnia [...], Kierownik [...] przyznał [...] pomoc finansową z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (płatność ONW) na rok 2009 w łącznej wysokości 1.242,26 zł. Od powyższej decyzji strona nie wnosiła odwołania. Decyzją [...], Dyrektor [...] stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] w sprawie płatności ONW wobec rażącego naruszenie przepisów prawa unijnego (art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r., art. 12 ust. 4 i art. 24 ust. 1` lit. c/ rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 20004 r.) regulujących zasady przyznawania pomocy finansowej. W przypadku działki ewidencyjnej nr [...] organ ustalił kwalifikującą się do płatności powierzchnię różniącą się od powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG), stanowiącą maksymalną kwalifikowaną powierzchnię na działce ewidencyjnej objętą płatnością, o którą może ubiegać się rolnik. W wyniku ustalenia niewłaściwej powierzchni kwalifikującej się do płatności przyznano tę płatność w wysokości niezgodnej z przepisami prawa. Decyzją [...], Kierownik [...] płatność ONW w wysokości [...] zł. W wyniku odwołania [...] powyższą decyzję uchylił Dyrektor [...], decyzją [...], z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości w zakresie ustalania powierzchni kwalifikującej się do przyznania płatności w zakresie powierzchni działki C (położonej na działce ewidencyjnej nr [...]). Decyzją [...], Kierownik [...] przyznał [...] płatność ONW w wysokości 825,19 zł, zmniejszając należną płatność z powodu różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. Dla działki ewidencyjnej nr [...], na której zadeklarowano do płatności ONW działkę rolną C ustalono, że powierzchnia zadeklarowana wynosi 4,67 ha, zaś stwierdzona w wyniku kontroli administracyjnej powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza (PEG), kwalifikująca się do płatności wynosi 3,89 ha. W odwołaniu od powyższej decyzji [...] zakwestionował ustalenia organu dotyczące działki rolnej C, podnosząc, że weryfikacji dokonano na podstawie stanu istniejącego w 2012 r., gdy tymczasem wniosek o płatność dotyczył roku 2009 i to stan faktyczny działki z tego roku powinien być brany pod uwagę. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją [...], Dyrektor [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ obszernie przedstawił podstawy prawne przyznawania płatności ONW za rok 2009 oraz kontroli wniosków. Wskazał m.in., że podstawą identyfikacji działek rolnych dla celów płatności i kontroli wniosków o płatność jest System Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS). Podstawowym elementem oceny kwalifikowalności deklarowanych powierzchni działek rolnych są ortofotomapy, stanowiące element systemu LPIS. Ortofotomapy gwarantują dokładność pomiaru nawet 2-krotnie wyższą niż pomiary wykonywane podczas kontroli na miejscu. Wszystkie prace wykonywane na potrzeby systemu LPIS są wykonywane przez osoby posiadające uprawnienia geodezyjne. Rolnicy we wszystkich państwach UE podlegają tym samym zasadom weryfikacji zadeklarowanych powierzchni działek. Organ wskazał także, że wraz z wstępnie wydrukowanym wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2009 rolnikowi została przekazana informacja zawierająca dane o maksymalnej powierzchni kwalifikowanej do celów płatności. Odnosząc się do złożonego przez [...] wniosku o płatność organ wskazał, że w wyniku kontroli administracyjnej przeprowadzonej w oparciu o bazę referencyjna w systemie LPIS oraz na podstawie bezpośredniego pomiaru wykonanego przez pracownika ARiMR na aktualnym obrazie ortofotomapty stwierdzono w stosunku do działki rolnej C (działka ewid. Nr [...]) różnicę – pow. zadeklarowana we wniosku – 4,47 ha, powierzchnia stwierdzona w wyniku kontroli – 3,89 ha. Różnica pomiędzy łączną powierzchnią działek zadeklarowanych do płatności ONW (6,95 ha) a powierzchnią stwierdzoną (6,17 ha) wyniosła 0,78 ha, co stanowi 12,64% powierzchni stwierdzonej w stosunku do powierzchni deklarowanej. Zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE, seria L, nr 368, s. 74, ze zm.) w takiej sytuacji płatność zostaje przyznana do powierzchni stwierdzonej, pomniejszonej o dwukrotność stwierdzonej różnicy. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów nieprawidłowości ustaleń poczynionych na podstawie ortofotomap, organ powołał się na orzecznictwo wskazujące na obowiązek ustalania powierzchni kwalifikującej w oparciu o system LPIS, a także że uzyskane w drodze kontroli na miejscu lub kontroli administracyjnej wyniki mają równoprawne znaczenie, co oznacza, że skontrolowanie i ustalenie powierzchni rzeczywistej przy użyciu systemu komputerowej identyfikacji jest wystarczające i nie ma potrzeby weryfikowania otrzymanego wyniku poprzez kontrolę na miejscu lub zestawiania go z danymi z ewidencji gruntów. Organ zwrócił też uwagę, że w sprawach o przyznanie płatności to na osobie, która wywodzi skutki prawne z pewnych faktów ciąży obowiązek ich udowodnienia. [...] nie przedstawił żadnego dowodu, na podstawie którego można byłoby podważyć ustalenia faktyczne organu I instancji. W skardze do sądu administracyjnego [...] podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego oraz krajowych i unijnych przepisów dotyczących przyznawania płatności i kontroli wniosków. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ dokonał weryfikacji powierzchni kwalifikującej się do płatności w oparciu o aktualnie obowiązującą ortofotomapę ze zdjęć wykonanych [...] oraz wyników kontroli na miejscu w dniu [...] Skoro płatności objęte decyzją dotyczą roku 2009, powinny być określone według stanu faktycznego istniejącego w tym roku. Ze względu na znaczny upływ czasu mogły nastąpić zmiany w zakresie powierzchni użytkowania. Stanowisko to potwierdza fakt, że wcześniej wydane w sprawie decyzje sukcesywnie zmniejszały powierzchnię działki użytkowanej rolniczo od 0,01 ha, przez 0,46 ha do 0,78 ha. Istotnym jest też fakt, że skarżący na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] r. przeniósł własność przedmiotowej działki na rzecz innych osób, a tym samym nie miał wpływu na powierzchnię użytkowanej rolniczo działki, która została ustalona na podstawie zdjęć wykonanych w [...] r. Poddano również w wątpliwość fakt przeprowadzenia kontroli, skoro nie była o niej zawiadomiona strona. W aktach sprawy brak jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie kontroli. Użyte w sprawie ortofotomapy z 2009 i 2012 r. są złej jakości ze względu na ich czytelność i powinny być uzupełnione innymi dowodami pozwalającymi ustalić stan faktyczny. Działka nr [...] ma nieregularny kształt i otoczona jest starorzeczem a brzegi porośnięte drzewostanem zniekształcają i wypaczają wiarygodność zdjęć, co w efekcie może prowadzić do powstania błędu. Powinno to być skorygowane przez kontrole na miejscu, których nie przeprowadzono. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 363/13 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora [...]. Zdaniem WSA w Lublinie, rozstrzygnięcie organu zostało oparte na ustaleniach dotyczących powierzchni kwalifikowanej w oparciu o dane i stan użytkowania działki z roku 2012 r., a więc po upływie 3 lat od daty złożenia wniosku o przyznanie płatności. Ponadto organ nie wyjaśnił kluczowej kwestii przyczyn rozbieżności pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku i powierzchnią stwierdzoną w trakcie kontroli. W tych okolicznościach rzeczą organu było zbadać możliwość weryfikacji powierzchni kwalifikowanej w oparciu o dane obrazujące stan działki z roku 2009 r. oraz przeanalizować kwestie czynników, które mogły mieć wpływ na zmianę powierzchni kwalifikowanej. Poza tym do obowiązków organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy należeć będzie to, że nie można dokonywać ustaleń na podstawie danych z roku 2012 r. chyba że organ bezsprzecznie wykaże, że nie doszło do zmian powierzchni kwalifikowanej w okresie 2009-2012. Jeśli organ nie może ustalić stanu działki z roku 2009 r. w oparciu o posiadane dane to nie może z tego faktu wyciągać organ dla skarżącego negatywnych konsekwencji. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Dyrektor [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika [...] w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił między innymi, że wizytacja w terenie i kontrola na miejscu działki ewidencyjnej nr [...] została przeprowadzona w celu zweryfikowania poprawności interpretacji danych na ortofotomapie. W trakcie wizytacji ustalono w sposób bezspornych, iż na działce ewidencyjnej nr [...] występują zadrzewienia i zakrzaczenia (ich istnienie strona zanegowała) widoczne również na ortofotomapie wykonanej ze zdjęć z dnia [...]. Zatem cześć działki nr [...] nie była użytkowana rolniczo. Wykluczeniu z płatności podlegał obszar zadrzewiony i zakrzaczony. Powyższą decyzję zaskarżył [...] zarzucając organowi nieuwzględnienie zaleceń WSA w Lublinie zawartych w wyroku z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 364/13 a ponadto naruszenie: – art. 7 oraz art. 8 k.p.a. (zasady prawdy obiektywnej i zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa); - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i wydanie rozstrzygnięcia na podstawie niekompletnego materiału dowodowego; - art. 21 ust. 2 ustawy z 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich poprzez niezastosowanie tego przepisu; - art. 48 ust. 2 oraz art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004; - art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 W uzasadnieniu skarżący argumentował między innymi, że raport z wizytacji terenowej przesłano mu dopiero w lutym 2014 r. z naruszeniem zasady, że rolnik otrzymuje informację o stwierdzonych nieprawidłowościach w terminie 3 miesięcy od dnia przeprowadzenia kontroli. Skarżący zarzucił, że wyniki kontroli dokonanej w 2012 r. nie mogą stanowić podstawy do ustalenia powierzchni użytkowanej rolniczo w 2009 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 15 października 2014 r. skarżący podniósł, że zastosowana przez organ technika pomiaru i określania powierzchni kwalifikowanej do płatności nie daje żadnej możliwości uzyskania wyniku ścisłego. Przy ustalaniu powierzchni na podstawie interpretacji punktów na ortofotomapie w miejscach zacienionych lub przysłoniętych przez wysoki drzewostan istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia pomyłki i to zapewne miało wpływ na wyniki uzyskane przez ARiMR. Poza tym organ nie uwzględnił w sposób właściwy uwag WSA w Lublinie zawartych w wyroku z dnia 26 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Z uwagi na charakter obecnie prowadzonego sporu trzeba stwierdzić, że zalecenia zawarte w prawomocnym wyroku WSA w Lublinie z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 363/13 zostały przez Dyrektora [...] wykonane zgodnie z wytycznymi Sądu. Organ odwoławczy dał temu wyraz w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wydanej po uprzednim uzupełnieniu materiału dowodowego. Do akt sprawy dołączono raport z weryfikacji terenowej (k. 263 akt adm.). Z raportu tego wynika, że kontrolny pomiar działki nr [...] (działka rolna C i C 1) przeprowadzony w dniu [...] wskazywał, że powierzchnia tejże działki wynosi 3, 89 ha, a nie 4,47 ha jak to deklarował skarżący we wniosku o przyznanie płatności. Analiza przedmiotowego raportu, materiału fotograficznego ilustrującego stan działki nr [...] (k.261-262 akt adm.) oraz załączników graficznych w postaci rysunków numer 1,2,3,4,5 i 6 (k. 254, 253, 252, 251, 248 i 247 akt adm.) prowadzi do wniosku, że na części spornej działki nr [...] występowały zadrzewienia (zakrzaczenia) i teren ten prawidłowo został wykluczony z płatności w świetle obowiązujących uregulowań krajowych (ustawy z 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego) i unijnych, zawartych między innymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. oraz rozporządzeniu Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. Zebrany materiał dowodowy, w tym omawiane rysunki oraz dokumentacja fotograficzna (fotografie nr [...]) świadczy, że na działce nr [...] (działki rolnej C i C1) występują zadrzewienia i zakrzewienia na obrzeżach tej działki. Potwierdza to rysunek nr 5 oraz rysunek nr 6 (k. 247 akt administracyjnych). Ten ostatni dotyczy kopii ortofotomapy wykonanej ze zdjęć z dnia 20 czerwca 2012 r., gdzie linią białą wyznaczono granice odniesienia, zaś linią żółtą określono obszar kwalifikowany (PEG aktualny 2009 -2013). .Rysunek nr 1 oparty jest na ortofotomapie wykonanej na podstawie zdjęć sporządzonych w dniu 30 kwietnia 2004 r. i dotyczy sprawy objętej płatnością z 2008 r. Z rysunku nr 2 wynika, że ortofotomapę wykonano na podstawie zdjęć sporządzonych w dniu [...] r. i linią czerwoną oznaczono wyniki pomiaru, linią białą zaś granice odniesienia, natomiast linią żółtą wyznaczono obszar PEG kwalifikujący się do płatności. Zgodnie z rysunkiem nr 3 będącym załącznikiem graficznym do wniosku o przyznanie płatności na rok 2009 r. działka nr [...] jest działką użytkowaną rolniczą w całości – stosownie do pisemnego oświadczenia wnioskodawcy [...]. Oświadczenie to datowane jest na dzień 6 kwietnia 2009 r. Z rysunku nr 4 wynika, że szkic z pomiaru działki rolnej C przez weryfikację terenową (WT) został wykonany w ten sposób, że na ortofotomapę wykonaną ze zdjęć z [...] r. "nałożono" wektor pomiaru z weryfikacji terenowej wykonanej w dniu [...] Raport z kontroli terenowej przeprowadzony w dniu [...] znany jest skarżącemu. Zgłosił on pisemne i umotywowane zastrzeżenia do omawianego raportu. Swoje zastrzeżenia skarżący zawarł w piśmie z dnia 7 marca 2014 r. (k. 268 i 270 akt adm.), z którego wynika, że skarżący nie wyraża zgody na włączenie do akt sprawy raportu z przedmiotowej weryfikacji powierzchni PEG. W ocenie skarżącego, raport nie ma nic wspólnego ze stanem działki w roku 2009 r., a zamieszczone fotografie bez opisu nie mają znaczenia dla kwestii ustalenia powierzchni PEG. Weryfikacja została przeprowadzona bez udziału skarżącego i w związku z tym nie miał on wpływu "na poziom zakrzaczeń otaczających działkę". Z powodu braku dokumentów stwierdzających jednoznacznie różnicę w powierzchni zadeklarowanej we wniosku, a stanem działki z roku 2009 r. rzeczą organu (tu – Dyrektora [...]) było umorzenie sprawy i zakończenie w ten sposób ostatecznie postępowania. Z akt sprawy wynika, że organ odwoławczy ustosunkował się do zastrzeżeń i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił jednoznacznie, że w trakcie weryfikacji terenowej wektor pomiaru powierzchni kwalifikowanej do płatności na działce ewidencyjnej numer [...] nałożono na ortofotomapę wykonaną ze zdjęć z dnia 21 sierpnia 2009 r., a zatem obrazującą stan działki w roku 2009 r. Organ stwierdził również, że przebieg wektora pomiaru jest zgodny z granicami maksymalnego obszaru kwalifikowanego (PEG) na podstawie zdjęć wykonanych w dniu [...] 2009 r. oraz zdjęć wykonanych w roku 2012 r. Organ przyznał, że poprzednio błędnie ustalono powierzchnię działki i w rezultacie jej część zadrzewioną (zakrzaczoną) bezpodstawnie uznano za obszar kwalifikujący się do płatności. Tym samym organ wyjaśnił przyczynę zmniejszenia powierzchni spornej działki i zastosował się do wskazań zamieszczonych w prawomocnym wyroku WSA w Lublinie z dnia 26 września 2013 r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nawiązującego do dołączonych do akt sprawy rysunków nr 1-6 oraz dokumentacji fotograficznej wynika wprost, że na spornej działce w okresie 2009 r.-2012 r. występowały zadrzewienia i zakrzaczenia, co pozostawało w ewidentnej sprzeczności z oświadczeniem skarżącego z dnia [...] 2009 r., że cała działka rolna C jest użytkowana rolniczo. Omawiany wyżej materiał dowodowy potwierdza tezę organu, że w okresie 2009 r. - 2012 r. nie doszło do zmian w sposobie użytkowania i powierzchni działki ewidencyjnej nr [...]. Organ stosując się do wytycznych zawartych we wspomnianym wyroku wyjaśnił jednoznacznie, że różnica między powierzchnią deklarowaną, a kwalifikowaną do płatności wynika z wykluczenia powierzchni, na której znajdują się zadrzewienia i zakrzaczenia. Bezpodstawne jest twierdzenie skarżącego zawarte w treści zastrzeżenia, że raport z dnia [...] r. nie może mieć nic wspólnego ze stanem działki z roku 2009. Raport z 2012 r. wyjaśnia kwestię stanu użytkowania rolniczego działki w roku 2009 r. Sama treść raportu oraz dołączone do niego załączniki nie mogą być odczytywane tylko i wyłącznie jako dowód przeprowadzony w sprawie po upływie ponad trzech lat od daty złożenia wniosku z dnia [...] r. o przyznanie płatności na 2009 r. Raport ten w istocie w powiązaniu z rysunkami 1-6 oraz dokumentacją fotograficzną odzwierciedla stan działki, jaki zaistniał w roku 2009. Wyjaśnia też, że na spornej działce zarówno w 2009 r. jak i 2012 r. były zadrzewienia i zakrzaczenia. Jak wyżej wskazano skarżący w swoim wniosku (oświadczeniu z dnia [...]) podał, że cała działka jest użytkowana rolniczo, co oczywiście nie odpowiadało rzeczywistemu stanowi użytkowania działki. Prawidłowa interpretacja raportu z dnia [...] 2012 r. nawiązującego do ortofotomapy wykonanej w dniu [...] prowadzi do logicznego wniosku, że Dyrektor [...] wykonał zalecenia zawarte w orzeczeniu Sądu i dokonał ustalenia powierzchni kwalifikowanej poprzez analizę dostępnych mu materiałów źródłowych i w oparciu o dokonane ustalenia wyłączył z części działki nr [...] obszar, który nie kwalifikował się do płatności w roku 2009 r. Zatem skarżący nie może skutecznie podnosić, że organ z naruszeniem przepisów proceduralnych (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) regulujących postępowanie dowodowe nie wyjaśnił stanu faktycznego, nie zebrał wyczerpująco materiału dowodowego w sprawie oraz wydał swoje rozstrzygnięcie na podstawie niekompletnego materiału dowodowego naruszając tym samym zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.). Skarżący niezasadnie zarzuca naruszenie art. 21 ust 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, poprzez niezastosowanie tego przepisu w związku z zarzutami formułowanymi na tle naruszenia przez organ zasad dotyczących prowadzenia postępowania dowodowego. Ten ostatni przepis stanowi, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. W ocenie Sądu, organ odwoławczy uczynił zadość w/w wymaganiom. Faktem jest, że w wyniku kontroli sądowoadministracyjnej decyzji Dyrektora [...] (decyzji uchylonej prawomocnym wyrokiem WSA w Lublinie z dnia 26 września 2013 r.),. raport z wizytacji terenowej z dnia [...] r. dołączono do akt sprawy, a następnie - w lutym 2014 r. - doręczono skarżącemu. Formułowane przez skarżącego zarzuty w tym zakresie nie podważają legalności zaskarżonej decyzji bowiem uchybienie organu polegające na zbyt późnym dołączeniu do akt sprawy raportu z kontroli z dnia [...] oraz doręczenia skarżącemu raportu dopiero w lutym 2014 r. nie miało wpływu na wynik sprawy. To, że skarżący nie był wcześniej zapoznany z treścią raportu nie zmienia postaci rzeczy, że stan użytkowania rolniczego działki nr [...] w 2009 r. został początkowo błędnie przez organ oceniony. Dopiero wyniki ponownej weryfikacji dostępnych organowi danych pozwoliły na prawidłowe ustalenie powierzchni PEG (3,89 ha) w roku 2009. Skarżący twierdzi, że tego rodzaju postępowanie organu stanowi rażące naruszenie art. 48 ust. 2 rozporządzenia Komisji nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008. Przepis ten stanowi, że rolnicy otrzymują informację o wszelkich stwierdzonych niezgodnościach w terminie do trzech miesięcy od dnia przeprowadzenia kontroli na miejscu. Ma rację skarżący, że raport z kontroli z dnia [...] r. doręczono mu zbyt późno, lecz jak wyżej wyjaśniono uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Zastrzeżenia skarżącego z dnia [...] r. nie stanowią dostatecznego dowodu, że wadliwe są ustalenia organu w przedmiocie powierzchni spornej działki rolnej. Stosownie do art. 21 ust. 3 cyt. ustawy, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Samo oświadczenie rolnika o powierzchni działki oraz zgłoszone przez niego zastrzeżenia co ustaleń wynikających z wizytacji terenowej (kontroli na miejscu) nie stanowią dowodu, że organ błędnie wyliczył obszar kwalifikujący się do płatności. W tym miejscu należy wyjaśnić, że organ nie miał obowiązku zawiadomienia skarżącego o terminie wizytacji terenowej. Przepis art. [...]a ust. 1 zd.. 1 w/w rozporządzenia przewiduje, że kontrole na miejscu mogą być zapowiadane, jeżeli nie zagraża to celowi kontroli. Zatem organ mógł, ale nie musiał zawiadomić skarżącego o terminie kontroli (wizytacji terenowej). Z akt sprawy wynika, że skarżący aktem notarialnym z dnia [...] przeniósł własność spornej działki na rzecz [...]. Stanowisko skarżącego, że w tej sytuacji nie miał on wpływu na sposób użytkowania rolniczego działki jest nieusprawiedliwione skoro stan tej działki dla potrzeb niniejszej sprawy został ustalony przez organ w sposób prawidłowy w oparciu o zebrany materiał dowodowy wskazujący, że w roku 2009 r. powierzchnia uprawniająca do płatności powinna wynosić 3,89 ha. W świetle powyższych rozważań bezpodstawne jest stwierdzenie skarżącego, że stan użytkowania rolniczego działki w roku 2009 r. został ustalony na podstawie zdjęć z 2012 r. Sposób ustalenia powierzchni działki został w zaskarżonej decyzji dokładnie wyjaśniony i nie ma potrzeby powtarzania argumentacji organu odwoławczego. . Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, wyjaśnić należy, że z treści tego przepisu wynika, że jeśli obszar zadeklarowany w pojedynczym wniosku przekracza obszar ustalony dla danej grupy upraw, do obliczania pomocy zostanie zastosowany obszar ustalony dla tej grupy upraw. Przepis ten oznacza, że obszar zadeklarowany przez rolnika we wniosku nie jest wiążący dla organu. Organ oblicza wysokość pomocy finansowej w oparciu o obszar ustalony (stwierdzony) na podstawie dostępnych mu danych. Dalsza treść tego przepisu określa, że w przypadku kiedy obszar zatwierdzony w porównaniu do obszaru zadeklarowanego do objęcia pomocą nie przekracza powierzchni 0,1 ha to obszar zatwierdzony uznaje się za równy zadeklarowanemu. W realiach rozpoznawanej sprawy obszar zadeklarowany znacznie przekraczał limit 0,1 ha. Skarżący niezasadnie zarzuca, że działania organu związane z ustaleniem obszaru kwalifikowanego były niezgodne z treścią art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów wiejskich. Pamiętać należy, że zgodnie z art. 16 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, podstawę obliczania pomocy w odniesieniu do środków związanych z obszarem określa się zgodnie z art. 50 ust. 1,3,7 rozporządzenia WE 796/2004. W świetle art. 16 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, jeśli obszar zadeklarowany do płatności w ramach danej grupy upraw przewyższa obszar stwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 rozporządzenia 796/2004, pomoc oblicza się w oparciu o stwierdzony obszar pomniejszony o dwukrotną różnicę, jeśli stwierdzona różnica wynosi więcej niż 3 % lub 2 ha, ale nie więcej niż 20% stwierdzonego obszaru. W przypadku płatności ONW stawka do 1 ha uprawy została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013".. Stawka ta w rozpoznawanej sprawie wynosi 179 zł na 1 ha – na obszarze ONW typu nizinnego strefy nizinnej I. Skarżący deklarował powierzchnię całkowitą 6,95 ha (dla swoich działek rolnych). Stwierdzono 6,17 ha (i różnicę wynoszącą 0,78 ha – 12, 64 %). Płatność ONW przyznano do powierzchni stwierdzonej pomniejszonej o dwukrotność stwierdzonej różnicy. Ubocznie należy zauważyć, że niezasadne są dodatkowe zarzuty sformułowane w piśmie procesowym z dnia [...] r. (k. 37-38 akt sądowych), w którym skarżący podnosi, że technologia fotointerpretacji może służyć jedynie do oceny, nie zaś do ścisłego wyliczenia powierzchni kwalifikowanej. Odnosząc się do zarzutu, że przy ustalaniu powierzchni na podstawie interpretacji punktów na ortofotomapie w miejscach zacienionych lub przysłoniętych przez wysoki drzewostan istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia pomyłki i to zapewne miało wpływ na wyniki uzyskane przez ARiMR, trzeba wyjaśnić, że zgodnie z art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73 z dnia 19 stycznia 2009 r., ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003, system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych (zdanie pierwsze). W zdaniu drugim przepis ten określa, że korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000. W w/w piśmie skarżący podnosi, że nowy właściciel nie dba należycie o stan działki i deklaruje w celu uzyskania płatności za rok 2012 powierzchnię. 4,21 ha (niezgodną z raportem z [...] r., który wykazuje tylko 3,89 ha). Sprawa płatności za 2012 r. jest odrębnym zagadnieniem wykraczającym poza zakres tematyczny skargi odnoszącej się do płatności z roku 2009 r. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a.