III SA/Lu 631/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi F. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego oraz podatek od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2024 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, po rozpatrzeniu odwołania F. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji (dalej jako "skarżąca" lub "spółka") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej (dalej jako "organ I instancji") z [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego . Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy. W dniu 28 czerwca 2021 r. według zgłoszenia uproszczonego nr [...] zgłoszono do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzony z Rosji towar zadeklarowany jako wyroby walcowane płaskie z żeliwa lub stali niestopowej, nieobrobione więcej niż walcowane na gorąco o grubości 3 mm lub większej, ale mniejszej niż 4,75 mm - blacha stalowa. Towar zaklasyfikowano do kodu Taric 7208 53 90 00 ze stawką celną 0% w ramach kontyngentu taryfowego nr 0985714 i stawką cła antydumpingowego w wysokości 17,6 EUR za tonę (dla kodu dodatkowego C218). W dniu 30 czerwca 2021 r. złożono zgłoszenie celne uzupełniające nr [...] W okresie od 18 maja 2022 r. do 2 października 2023 r. funkcjonariusze Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku przeprowadzili kontrolę w [...] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji. Zakresem kontroli celno-skarbowej objęto kontrolę zgłoszeń celnych po zwolnieniu towaru do procedury celnej w zakresie klasyfikacji taryfowej towaru deklarowanego do kodu CN 7306 30 80, pochodzenia towarów importowanych z Rosji oraz sprawdzenie prawidłowości stosowania obniżonych stawek cła antydumpingowego za okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. W wyniku kontroli stwierdzono, że w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2017/1795 z 5 października 2017 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych wyrobów płaskich walcowanych na gorąco z żeliwa, stali niestopowej i pozostałej stali stopowej, pochodzących z Brazylii, Iranu, Rosji i Ukrainy oraz kończące dochodzenie dotyczące przywozu niektórych wyrobów płaskich walcowanych na gorąco z żeliwa, stali niestopowej i pozostałej stali stopowej, pochodzących z Serbii (Dz. Urz. UE z 6 października 2017 r. Nr 258, str. 24), dalej jako "rozporządzenie wykonawcze nr [...]", nie został wymieniony podmiot rosyjski Spółka Akcyjna "S. D.", który jest producentem towarów objętych wyżej wymienionym zgłoszeniem celnym z 28 czerwca 2021 r. (zgłoszenie uzupełniające z 30 czerwca 2021 r.). Właściwą stawką cła antydumpingowego zgodnie z wymogami powołanego rozporządzenia dla sprowadzonego towaru winna być stawka cła ostatecznego dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw rosyjskich, w wysokości 96,5 EUR za tonę netto (kod dodatkowy Taric C999), a nie stawka celna w wysokości 17,6 EUR za tonę (kod dodatkowy C218) dla przedsiębiorstwa P. . Pismem z 19 grudnia 2023 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej powiadomił stronę, że zamierza wydać decyzję, w której powiadomi o kwocie długu celnego oraz określi różnicę między kwotą podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już wykazaną w zgłoszeniu celnym Decyzją z [...] marca 2024 r. organ I instancji powiadomił o kwocie długu celnego powstałego w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru według zgłoszenia celnego z 28 czerwca 2021 r. (zgłoszenie uzupełniające z 30 czerwca 2021 r.) w wysokości 7744 zł, stanowiącą różnicę między należną kwotą długu celnego a kwotą długu celnego wykazaną w wyżej wymienionym zgłoszeniu celnym oraz określił różnicę w wysokości 1781 zł między kwotą podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już wykazaną w zgłoszeniu celnym. Decyzja została skierowana do importera – skarżącej spółki [...] oraz agencji celnej - [...] S.A. jako dłużników solidarnych, ponieważ agencja celna występuje w wyżej wymienionym zgłoszeniu celnym jako przedstawiciel pośredni. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła skarżąca oraz [...] S.A. Decyzją z 24 lipca 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na wstępie, że na dzień przyjęcia zgłoszenia celnego importowany z Rosji towar o kodzie Taric 7208 53 90 00 objęty był cłem antydumpingowym. Organ przywołał przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L z dnia 30 czerwca 2016 r. Nr 176, str. 21), z których wynika, że cło antydumpingowe może zostać nałożone na każdy produkt przywieziony po cenach dumpingowych, którego wprowadzenie do wolnego obrotu w Unii powoduje szkodę. Tymczasowe lub ostateczne cła antydumpingowe nakłada się w drodze rozporządzenia, a pobiera je państwo członkowskie w formie i wysokości, a także zgodnie z innymi kryteriami ustanowionymi w rozporządzeniu nakładającym te cła. Cła te pobiera się niezależnie od ceł, podatków i innych opłat zwykle nakładanych na przywóz. Rozporządzenie wykonawcze nr 2017/1795 stanowi zaś, że nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych wyrobów walcowanych płaskich z żelaza, stali niestopowej lub pozostałej stali stopowej, w zwojach lub nie (w tym wyrobów ciętych na wymiar i taśmy), nieobrobionych więcej niż walcowane na gorąco, nieplaterowanych, niepowleczonych ani niepokrytych, pochodzących z Brazylii, Iranu, Rosji i Ukrainy. Odnosząc się do sprawy organ wskazał, że z faktury nr [...] z 23 czerwca 2021 r., dołączonej do zgłoszenia celnego, wynika, że sprzedawcą i eksporterem wyrobów zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] jest podmiot: L. , ul. [...],[...], Region Moskwa, Federacja Rosyjska. Do zgłoszenia celnego został załączony certyfikat jakości wystawiony przez wytwórcę/producenta wyrobów, tj. Spółkę Akcyjną "S. D." [...], adres: [...] Sankt-Petersburg, ul. [...], stacja załadunkowa [...] ż/d (kolejowa). Organ II instancji stwierdził, że Spółka Akcyjna "S. D.", która jest producentem zaimportowanych wyrobów, nie jest wymieniona w rozporządzeniu wykonawczym nr 2017/1795. Mając powyższe na względzie, organ odwoławczy uznał, że właściwą stawką cła antydumpingowego zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym nr 2017/1795 dla zaimportowanego na podstawie wyżej wymienionego zgłoszenia celnego towaru winna być stawka cła ostatecznego dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw rosyjskich, w wysokości 96,5 EUR za tonę netto (kod dodatkowy Taric C999). Organ podkreślił, że załączenie odpowiednich dokumentów do zgłoszenia celnego jest obowiązkiem importera. Obowiązek ten wynika z art. 15 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L z 10 października 2013 r., Nr 269, str. 1), dalej jako "UKC". Z certyfikatu jakości wynika, że producentem towaru jest Spółka Akcyjna "S. D.". Jeżeli skarżąca wiedziała, że producentem towaru jest firma P. , powinna przedłożyć do zgłoszenia celnego lub w toku prowadzonego postępowania stosowane dokumenty w celu zastosowania niższej stawki cła antydumpingowego. Organ odwoławczy stwierdził, że skoro takich dowodów nie przedłożono, to organ I instancji prawidłowo zastosował stawkę cła antydumpingowego dla pozostałych przedsiębiorstw rosyjskich w wysokości 96,5 EUR za 1000 kg zgodnie z art. 1 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego nr 2017/1795. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji zaskarżyła w całości decyzję organu II instancji. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 z późn. zm.), dalej jako "Ordynacja podatkowa", w związku z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. z 2024 r., poz. 1373), dalej jako "Prawo celne", polegające na nieprawidłowej i fragmentarycznej analizie materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji uznaniu, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności skarżącej na gruncie art. 84 UKC; 2) art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, odznaczającej się uproszczonym wnioskowaniem oraz preferencyjnym selekcjonowaniem danych wspierających hipotezę organu odo0wławczego przy jednoczesnym pomijaniu lub deprecjonowaniu materiału dowodowego korzystnego dla spółki; skarżąca wskazała, że: - organ nie uwzględniając specyfiki i natury współpracy między [...] a agencję celną [...] S.A. niesłusznie przypisuje skarżącej odpowiedzialność za powstałe nieprawidłowości, pomijając kluczową rolę agencji celnej jako podmiotu w całości odpowiedzialnego m.in. za prawidłowe ustalenie stawki cła antydumpingowego oraz prawidłowe przygotowanie i wypełnienie wymaganej dokumentacji; - organ pominął w całości kluczowe dowody w postaci dokumentów będących podstawą zgłoszenia celnego, z których jednoznacznie wynika, że to agencja celna dokonała niewłaściwego zgłoszenia celnego, dysponując przy tym prawidłową dokumentacją, w tym certyfikatem jakości towaru, z którego wprost wynika, że producentem towaru jest "S. D.", tj. przedsiębiorstwo, do którego zastosowana winna być stawka cła w wysokości 96,5 EUR za tonę; - organ zdaje się nie dostrzegać istoty sprawy, wskazując wielokrotnie, że skarżąca nie przedłożyła dokumentów potwierdzających, że producentem towaru jest "P. ", podczas gdy skarżąca nigdy nie kwestionowała ustaleń w tym zakresie, a wręcz przeciwnie – uznawała je za prawidłowe, podkreślając jedynie, że to Agencja Celna zajmowała się całością procesu zgłoszeniowego; - organ zaniechał podjęcia jakichkolwiek działań mających na celu doprowadzenie do przedłożenia przez agencję celną wyjaśnień zmierzających do ustalenia, że skarżąca, na rzecz której dokonała zgłoszenia celnego, w żadnym stopniu nie przyczyniła się do nieprawidłowości w określeniu wysokości stawki cła, wykazując brak inicjatywy w dokładnym zbadaniu sprawy i aktywnym dążeniu do uzyskania wszystkich kluczowych informacji; - organ zaniechał przeprowadzenia analizy kontekstu handlowego i logistycznego, w jakim realizowane były transakcje, a co mogłoby zdaniem skarżącej dostarczyć szerszego obrazu działalności spółki, organ nie uwzględniając specyfiki i natury współpracy między [...] a [...] nieprawidłowo przypisuje skarżącej odpowiedzialność za powstałe nieprawidłowości, pomijając fakt, że spółka nie uczestniczyła w procesie dokonywania zgłoszeń celnych; - analiza treści decyzji doprowadza do wniosku, że organ dokonał nieuprawnionego założenia, że spółka wiedziała lub powinna była wiedzieć o niewłaściwym ustaleniu stawki cła antydumpingowego oraz uczestniczyła w działaniu, które do tego doprowadziło, przypisując spółce odpowiedzialność, w sytuacji gdy to [...] w całości zajmowała się i była podmiotem odpowiedzialnym za dokonywanie prawidłowych ustaleń w powyższym zakresie; 3) art. 10 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy; 4) art. 12 ustawy – Prawo przedsiębiorców, poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób rażąco podważający zaufanie przedsiębiorcy do władzy publicznej, a także naruszenie zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; 5) art. 120 UKC, poprzez z brak jego zastosowania, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie doszło do dokonania niewłaściwego zgłoszenia celnego na skutek działania przedstawiciela skarżącej – [...], zaś spółce nie można przypisać ani działania w zamiarze oszustwa, ani oczywistego niedbalstwa; 6) art. 210 §1 pkt 6 w związku z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 pkt 2 Prawa celnego, poprzez: - zaniechanie przedstawienia przez organ wyczerpującego uzasadnienia, które umożliwiłoby pełne zrozumienie i ocenę przeprowadzonej analizy, która doprowadziła do nieuprawnionego stwierdzenia, że skarżąca odpowiedzialność za zaniechania i nieprawidłowości, których dopuściła się agencja celna; - wydanie decyzji, w której organ II instancji jedynie powielił stanowisko organu I instancji, nie przedstawiając własnej, niezależnej argumentacji, co świadczy o braku wystarczającego uzasadnienia decyzji i uniemożliwia pełne zrozumienie jej podstaw oraz ocenę jej zasadności; - brak odniesienia się do zarzutów skarżącej przedstawionych w odwołaniu oraz ograniczenie się wyłącznie do przytoczenia artykułu 18 UKC oraz lakonicznego stwierdzenia, że "działania przedstawiciela celnego obciążają zarówno importera jak i przedstawiciela celnego", bez przedstawienia jakichkolwiek podstaw merytorycznych uzasadniających takie stanowisko, 7) art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 pkt 2 Prawa celnego, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy była ona wadliwa. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreślała, że stwierdzona nieprawidłowość nie wynikała z działania zawinionego przez skarżącą spółkę. Zdaniem skarżącej odpowiedzialność za zaistniałą sytuację ponosi wyłącznie agencja celna, która działała jako przedstawiciel skarżącej. Skarżąca nie miała wpływu na działania agencji celnej, nie dawała jakichkolwiek instrukcji dotyczących klasyfikacji zgłoszeń celnych i czynności z tym związanych. Skarżąca podniosła, że działała w dobrej wierze i powierzyła realizację procedur celnych agencji celnej, oczekując rzetelnego i profesjonalnego wykonania usług. Zaufanie do specjalistycznej agencji celnej nie może być uznane za działanie z rażącym zaniedbaniem ze strony skarżącej. Obciążenie strony odpowiedzialnością byłoby niezgodne z zasadą słuszności. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 210 Ordynacji podatkowej, skarżąca podniosła, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest jakiejkolwiek szczegółowej analizy zarzutów podniesionych przez skarżącą, co budzi wątpliwości co do rzetelności i obiektywizmu postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja w przedmiocie określenia kwoty długu celnego w związku z zastosowaniem stawki cła antydumpingowego, określonego w przepisach rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/1795 z dnia 5 października 2017 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych wyrobów płaskich walcowanych na gorąco z żeliwa, stali niestopowej i pozostałej stali stopowej, pochodzących z Brazylii, Iranu, Rosji i Ukrainy oraz kończące dochodzenie dotyczące przywozu niektórych wyrobów płaskich walcowanych na gorąco z żeliwa, stali niestopowej i pozostałej stali stopowej, pochodzących z Serbii (Dz. Urz. UE z 6 października 2017 r., L 258, str. 24). Zgodnie z art. 1 ust. 1 powołanego rozporządzenia, nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych wyrobów walcowanych płaskich z żelaza, stali niestopowej lub pozostałej stali stopowej, w zwojach lub nie (w tym wyrobów ciętych na wymiar i taśmy), nieobrobionych więcej niż walcowane na gorąco, nieplaterowanych, niepowleczonych ani niepokrytych, pochodzących z Brazylii, Iranu, Rosji i Ukrainy. Stawki ostatecznego cła antydumpingowego stosowane dla produktu opisanego w ust. 1 ustalone zostały w art. 1 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2017/1795 dla imiennie określonych przedsiębiorstw, będących wytwórcami produktów, a dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw – w ust. 4 rozporządzenia. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem importu był towar sprowadzony z Rosji, zadeklarowany jako wyroby walcowane płaskie z żeliwa lub stali niestopowej, nieobrobione więcej niż walcowane na gorąco o grubości 3 mm lub większej, ale mniejszej niż 4,75 mm – blacha stalowa. W zgłoszeniu celnym wyżej wymieniony towar zaklasyfikowano do kodu TARIC 7208 53 90 00. Importer zadeklarował stawkę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 17,6 EUR za tonę, stosowaną dla produktu wytworzonego przez przedsiębiorstwo "P." z dodatkowym kodem TARIC C218 – stosownie do art. 1 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego nr 2017/1795. Z protokołu kontroli celno-skarbowej wynika tymczasem, że sprzedawcą i eksporterem spornych wyrobów jest rosyjski podmiot L. . Załączone do zgłoszeń certyfikaty jakości wystawione zostały przez producenta towaru – Spółkę Akcyjną "S. D.". W art. 1 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego nr 2017/1795 podmiot ten nie został wymieniony. Strona nie przedstawiła organowi dokumentów, wskazujących na wytworzenie importowanego produktu przez P., który wymieniony jest w art. 1 ust. 3 rozporządzenia. Zgodnie z art. 1 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego nr 2017/1795, stawką ostatecznego cła antydumpingowego stosowaną dla produktu opisanego w ust. 1 i wytworzonego przez jakiekolwiek inne przedsiębiorstwo, które nie zostało wyraźnie wymienione w ust. 3, jest stała stawka określona w tabeli. Dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw rosyjskich stawka ta wynosi 96,5 EUR za tonę, a dodatkowy kod Taric to C999. Prawidłowo zatem stawka celna ustalona została przez organ w rozpoznawanej sprawie na 96,5 EUR za tonę. Skarżąca nie kwestionuje wyżej wymienionych ustaleń. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny czy skarżąca jest odpowiedzialna za stwierdzone nieprawidłowości związane z określeniem niższej stawki cła antydumpingowego, a w konsekwencji niższej kwoty należności celnych i podatkowych. W skardze i w toku postępowania skarżąca podkreślała, że działała w dobrej wierze, korzystając z usług profesjonalnej agencji celnej. Skoro zleciła agencji kompleksową obsługę zgłoszenia celnego, wyposażając ją w prawidłowe dokumenty dotyczące importowanego towaru, to właśnie na agencji, a nie na importerze, powinna ciążyć odpowiedzialność za nieprawidłowe ustalenie stawki cła antydumpingowego. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu, wskazać należy, że zgodnie z art. 77 ust. 3 UKC, dłużnikiem jest zgłaszający. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na rzecz której dokonuje się zgłoszenia celnego. "Zgłaszający" oznacza osobę, która składa zgłoszenie celne, deklarację do czasowego składowania, przywozową deklarację skróconą, wywozową deklarację skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu lub powiadomienie o powrotnym wywozie we własnym imieniu, albo osobę, w której imieniu takie zgłoszenie, deklaracja lub powiadomienie są składane (art. 5 ust. 15 UKC). Przepis art. 18 ust. 1 UKC stanowi, że każda osoba może ustanowić przedstawiciela celnego. Przedstawicielstwo może być bezpośrednie – w tym przypadku przedstawiciel celny działa w imieniu i na rzecz innej osoby, lub pośrednie – w tym przypadku przedstawiciel celny działa we własnym imieniu, lecz na rzecz innej osoby. W myśl zaś art. 19 ust. 1 UKC, podczas kontaktu z organami celnymi przedstawiciel celny zgłasza fakt wykonywania czynności na rzecz osoby reprezentowanej i określa, czy jest to przedstawicielstwo pośrednie czy bezpośrednie. W świetle art. 84 UKC, jeżeli do zapłaty kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych odpowiadającej temu samemu długowi celnemu zobowiązanych jest kilku dłużników, odpowiadają oni solidarnie za zapłatę tej kwoty. Bezsporne jest, że zgłoszenie celne importowanego z Rosji towaru zostało dokonane przez agencję celną, działającą na podstawie udzielonego przez skarżącą upoważnienia. Agencja działa w charakterze przedstawiciela pośredniego. W związku z tym dłużnikami solidarnie zobowiązanymi do pokrycia długu celnego z tytułu importu towaru objętego zgłoszeniem celnym jest strona skarżąca oraz agencja celna – przedstawiciel pośredni. Są one również podatnikami solidarnie odpowiedzialnymi za uiszczenie różnicy w podatku od towarów i usług z tytułu wyżej wymienionego importu. Zarzuty skargi zmierzające do podważenia odpowiedzialności solidarnej skarżącej należy zatem uznać za nieuzasadnione. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy organy celne prawidłowo nałożyły na importowany towar cło antydumpingowe według stawki obowiązującej podmioty rosyjskie niewymienione w art. 1 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego nr 2017/1795, uznając skarżącą za dłużnika solidarnego. Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego. W ocenie sądu podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy został wnikliwie oceniony i rozpatrzony, a dokonana ocena nie wykracza poza granice zasady swobodnej oceny dowodów uregulowanej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji zawiera wykazanie faktów, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie, a uzasadnienie prawne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Wbrew zarzutom skarżącej okoliczności sprawy nie przemawiały także za zwrotem lub umorzeniem należności celnych w oparciu o zasadę słuszności wyrażoną w art. 120 UKC. W przypadkach innych niż te, o których mowa w art. 116 ust. 1 akapit drugi oraz w art. 117, 118 i 119, kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych podlega zwrotowi lub umorzeniu na zasadzie słuszności, w przypadku gdy dług celny powstał w szczególnych okolicznościach, w których nie można przypisać dłużnikowi oszustwa ani oczywistego zaniedbania (art. 120 ust. 1 UKC). Występowanie szczególnych okoliczności, o których mowa w ust. 1, stwierdza się, jeżeli z okoliczności sprawy jasno wynika, że dłużnik znajduje się w wyjątkowej sytuacji w porównaniu z innymi podmiotami prowadzącymi ten sam rodzaj działalności oraz że w przypadku niewystępowania takich okoliczności nie wystąpiłyby u niego niedogodności spowodowane pobraniem kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych (art. 120 ust. 2 UKC). Przyjmuje się, że tzw. ogólna klauzula słuszności uregulowana w przepisie art. 120 UKC ma na celu zapewnienie elastyczności systemu prawa celnego oraz ma zapobiegać obciążaniu należnościami celnymi podmiotów, które znalazły się w szczególnej sytuacji, w której obciążenie ich nimi naruszałoby podstawowe zasady sprawiedliwości. Zwrot lub umorzenie należności celnych na podstawie art. 120 UKC dotyczy sytuacji wyjątkowej, w której przedsiębiorca może być porównywany do innych przedsiębiorców realizujących tą samą działalność i nie można mu przypisać żadnego oszustwa ani oczywistego zaniedbania. Z omawianego przepisu wynika, że dłużnik ma prawo do zwrotu lub umorzenia należności celnych przywozowych lub wywozowych, pod warunkiem, że wykaże, że spełnione są łącznie dwa warunki: istnienie szczególnej sytuacji oraz brak oczywistego zaniedbania lub oszustwa z jego strony. Badania zaistnienia obu warunków dokonuje organ w odrębnym postępowaniu. Z akt sprawy nie wynika, aby w rozpoznawanej sprawie takie postępowanie było prowadzone. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 pkt 2 Prawa celnego, sprowadzającego się do wykazania rzekomej wadliwości w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane elementy i odnosiła się do poszczególnych wniosków i dowodów. Organ wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz prawidłowe podstawy wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Nie doszło także do naruszenia art. art. 10 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 12 ustawy – Prawo przedsiębiorców, poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy oraz przeprowadzenia postępowania w sposób rażąco podważający zaufanie przedsiębiorcy do władzy publicznej, a także naruszenie zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Zgodnie z zasadą domniemania uczciwości przedsiębiorcy zawartą w art. 10 ustawy – Prawo przedsiębiorców, organ kieruje się w swoich działaniach zasadą zaufania do przedsiębiorcy, zakładając, że działa on zgodnie z prawem, uczciwie oraz z poszanowaniem dobrych obyczajów. Jeżeli przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, organ rozstrzyga je na korzyść przedsiębiorcy. W rozpoznawanej sprawie nie zaistniały wątpliwości natury faktycznej, które nakazywałyby ich rozstrzygnięcie na korzyść strony. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.". Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie wniosek o jej rozpoznanie w trybie uproszczonym został zgłoszony przez organ w doręczonej skarżącej odpowiedzi na skargę, a skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.