III SA/Lu 632/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Zalewski po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.P. na decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2001 r. znak [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych postanawia: odrzucić skargę. Strona skarżąca w dniu 22 września 2004 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę w sprawie decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2001 r. znak [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych. Treść skargi wskazuje, iż skarżący kwestionuje skuteczność doręczenia wskazanej decyzji, co zdaniem organu miało nastąpić w trybie art. 44 kpa (pozostawienie pisma w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia), na skutek nieodebrania prawidłowo awizowanego listu poleconego w dniach 23 października 2001 r. oraz 31 października 2001 r. Skarżący zwracał się wobec organu I instancji z interwencją w sprawie doręczenia decyzji, gdyż konsekwentnie kwestionował prawidłowość doręczenia. Organ stał zaś na stanowisku, że wobec pieczęci pocztowych na przesyłce o dwukrotnym awizowaniu listu, podjęta próba doręczenia daje podstawę do przyjęcia fikcji prawnej doręczenia. W dniu 3 stycznia 2002 r. skarżący skierował skargę do Prezydenta Miasta w przedmiotowej sprawie, jednak organ ten uznał doręczenie wydanej z jego upoważnienia decyzji za prawidłowe. Skarżący nie złożył zażalenia na bezczynność organu I instancji w trybie art. 37 § 1 kpa do organu nadrzędnego (w tym wypadku Wojewody ), również organ I instancji nie rozpoznał w stanowisku skarżącego woli wniesienia środka odwoławczego na bezczynność w załatwianiu sprawy w powyższym trybie, nie poinformował również skarżącego o takiej możliwości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej z uchybieniem 30 – dniowego terminu na jej wniesienie przewidzianego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 cyt. ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Jednak warunkiem rozpoznania skargi, zgodnie z art. 52 § 1 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak m. in. zażalenie. O ile skarżący jest przekonany, że decyzja nie została mu prawidłowo doręczona i z tego wywodzi skargę, oznacza to, że powinien wcześniej dążyć do załatwienia sprawy poprzez wymuszenie doręczenia mu decyzji (załatwienia sprawy). Zgodnie z art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego na nie załatwienie sprawy w terminie określonym właściwymi przepisami stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Dopiero negatywne stanowisko tego organu upoważniałoby skarżącego do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy, Sąd orzekł jak w postanowieniu.