III SA/Lu 634/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.S. na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w L. w przedmiocie korekty rozliczenia za centralne ogrzewanie postanawia: odrzucić skargę. Skargą z dnia 9 sierpnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, K. S.i wniósł o nakazanie Dyrektorowi Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w L. dokonania korekty błędnie wykonanego rozliczenia za centralne ogrzewanie w bloku przy ulicy S.w L. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w L., w odpowiedzi na skargę, wnosił o odrzucenie skargi albo o jej oddalenie. Organ wskazał, że kwestie rozliczenia kosztów centralnego ogrzewania nie podlegają kontroli sądu administracyjnego. Zarządzeniem z dnia 16 października 2013 r. wezwano skarżącego do wyjaśnienia, jaki konkretnie akt lub czynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w L. (z jakiej daty, ewentualnie oznaczenie numeru sprawy), zawierający odmowę wprowadzenia korekty do rozliczenia za centralne ogrzewanie, jest przedmiotem skargi z dnia 9 sierpnia 2013 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżący w piśmie z dnia 24 października 2013 r. podniósł, że przedmiotem skargi jest bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w L. oraz podległych mu pracowników w sprawie wyjaśnień dotyczących błędnego rozliczenia za centralne ogrzewanie i wykonanie niezgodnie z obowiązującym Regulaminem rozliczania kosztów energii cieplnej dostarczonej do celów centralnego ogrzewania i dostawy cieplnej wody użytkowej w zasobach Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny w L. Budynek przy ul. S. [...] w L.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., powoływanej dalej jako P.p.s.a.) sądy administracyjne w ramach kontroli działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wniesienie skargi na pismo, które nie stanowi aktu lub czynności nie mieszczących się w zakresie kompetencji sądu, musi skutkować jej odrzuceniem. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie jest żołnierzem, jest bowiem emerytem wojskowym. Skarga natomiast dotyczy sprawy rozliczenia kosztów centralnego ogrzewania w lokalu zajmowanym przez skarżącego w budynku należącym do zasobu mieszkaniowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Opłaty za energię cieplną (w tym dostarczaną przez system centralnego ogrzewania) należą do opłat pośrednich w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 13 ustawy dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.). Sprawa o rozliczenie kosztów centralnego ogrzewania w lokalu zajmowanym przez osobę nie będącą żołnierzem w budynku należącym do zasobu mieszkaniowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej ze względu na naturę stosunku prawnego łączącego strony zalicza się do spraw cywilnych, które rozpoznawane są co do zasady przez sądy powszechne. Zgodnie z art. 2 § 3 Kodeksu postępowania cywilnego sprawa taka podlegałaby rozpatrzeniu przez organ administracji i w konsekwencji przez sąd administracyjny, tylko gdyby przepisy szczególne przekazywały tego rodzaju sprawy do właściwości organów administracji. Takich przepisów w systemie prawa nie ma, a przeciwnie - analiza przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej przekonuje, że sprawy o rozliczenie kosztów centralnego ogrzewania w lokalu zajmowanym w zasobach mieszkaniowych Wojskowej Agencji Mieszkaniowej przez osobę nie będącą żołnierzem nie są rozpatrywane przez organy administracji i nie są rozstrzygane przez wydanie decyzji lub innego aktu administracyjnego. Rozstrzyganie sporów w takich sprawach należy do sądów powszechnych. W myśl przepisu art. 13 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, w ramach wykonywania zadań z zakresu administracji rządowej Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej i dyrektorzy oddziałów regionalnych Agencji wydają decyzje administracyjne w sprawach określonych w przepisach tej ustawy, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267). Stwierdzenie w art. 13 ust. 6 wymienionej ustawy, że chodzi o sprawy "określone w przepisach tej ustawy" oznacza, że rozstrzyganie indywidualnych spraw następuje w drodze decyzji administracyjnej tylko wówczas gdy taką kompetencję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej oraz dyrektorów oddziałów regionalnych Agencji przewiduje konkretny przepis ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd podziela i uznaje za aktualne takie stanowisko wyrażone na tle ówczesnego art. 13 ust. 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2001 r. w sprawie IV CKN 1621/00, SIP Lex nr 52404. Stanowisko takie wzmacnia brzmienie art. 29a oraz art. 37 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Według pierwszego z wymienionych przepisów do osób innych niż żołnierze zawodowi, które zajmują lokale mieszkalne będące w zasobie mieszkaniowym i internatowym Agencji, w zakresie nieuregulowanym w ustawie mają zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego oraz Kodeksu postępowania cywilnego. Natomiast zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy, opłaty i opłaty pośrednie za używanie lokalu mieszkalnego zajmowanego przez żołnierza zawodowego nieuiszczone w ustalonym terminie płatności, podlegają przymusowemu ściągnięciu na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.). Z przytoczonych przepisów wynika, że rozstrzyganie spraw dotyczących opłat i opłat pośrednich za używanie lokalu mieszkalnego należącego do zasobu mieszkaniowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej następuje w drodze administracyjnej lub przed sądem powszechnym w zależności od tego czy lokal zajmuje żołnierz zawodowy, czy osoba nie będąca żołnierzem zawodowym. Podsumowując należy stwierdzić, że skarga wniesiona przez skarżącego nie będącego żołnierzem zawodowym dotyczy materii nie mieszczącej się w określonej w art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a. właściwości sądu administracyjnego. W związku z tym skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. Dodać można, że nawet gdyby skarga została złożona w sprawie należącej do drogi postępowania administracyjnego, to w tej konkretnej sprawie i tak podlegałaby odrzuceniu. Skarga wniesiona przez stronę nie dotyczyła konkretnego aktu Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w L., lecz ostatecznie została sformułowana jako skarga na bezczynność organu. Wniesienie takiej skargi do sądu administracyjnego powinno być poprzedzone zażaleniem do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 K.p.a.). Niewyczerpanie tego trybu postępowania, co miało miejsce w badanej sprawie, powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.