III SA/Lu 636/24

Dnia 27 listopada 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Agnieszka Kosowska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2024 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 17 lipca 2024 roku w przedmiocie wpisu do ewidencji kierujących pojazdami punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącemu J. K. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Sygn. III SA/Lu 636/24 UZASADNIENIE W dniu 17 lipca 2024 r. J. K. (dalej jako "skarżący") został zatrzymany do kontroli w związku z przekroczeniem dozwolonej prędkości. Skarżącego ukarano mandatem karnym w wysokości 1600 zł. Skarżący przyjął mandat. Następnie w dniu 1 sierpnia 2024 r. doręczono skarżącemu zawiadomienie Starosty Hrubieszowskiego o wszczęciu postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy. W dniu 19 sierpnia 2024 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie wpłynęło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W przedmiotowym wezwaniu pełnomocnik skarżącego wniósł o wykreślenie z ewidencji 2 punktów, bowiem za wykroczenie z dnia 17 lipca 2024 r. skarżący otrzymał nie 9, a 7 punktów karnych. Do wezwania załączone zostało pełnomocnictwo udzielone w Rzeszowie dnia 2 sierpnia 2024 r. Następnie skarżący – reprezentowany przez tego samego pełnomocnika – wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na czynność materialno-techniczną Komendanta Wojewódzkiego Policji w postaci wpisu punktów do ewidencji kierujących pojazdami. Skarga została nadana listem poleconym w dniu 30 sierpnia 2024 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) dalej: "p.p.s.a.", jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Z nadesłanych przez organ akt sprawy wynika, że skarżący dowiedział się o zaskarżonej czynności 17 lipca 2024 r., a więc w momencie doręczenia mu mandatu karnego. Organ bowiem nadesłał poświadczoną za zgodność z oryginałem kolorową kopię mandatu karnego serii Di numer [...], z której wynika, że przypisana liczba punktów za ujawnione naruszenie przepisów wynosi 9. Skarżący natomiast twierdził, że otrzymał jedynie 7 punktów karnych. Na mandacie widnieje również podpis skarżącego. W niniejszej sprawie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 16 sierpnia 2024 r. (piątek) i najpóźniej w tym dniu skarżący mógł skutecznie wnieść skargę. Z akt sprawy wynika natomiast, że skarga została złożona w dniu 30 sierpnia 2024 r. tj. z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Zdaniem sądu – wbrew twierdzeniu skarżącego – o czynności materialno-technicznej wpisu punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego do ewidencji kierujących pojazdami, skarżący dowiedział się już w dniu przyjęcia mandatu karnego. W aktach sprawy znajduje się bowiem przedmiotowy mandat karny (kolorowa kserokopia – k. 36 akt sądowych), w treści którego liczba punktów przypisana skarżącemu za ujawnione wykroczenie wynosi 9, a nie jak twierdzi skarżący 7. Ponadto skarżący poza własnym twierdzeniem, że otrzymał w dniu 17 lipca 2024 r. 7 punktów karnych nie przedstawia na tę okoliczność żadnych dowodów, w szczególności nie załącza odcinka mandatu karnego dla kierującego. Podkreślić należy, że skarżący już w dniu 2 sierpnia 2024 r. udzielił pełnomocnictwa profesjonalnemu pełnomocnikowi, który skierował do organu najpierw wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a następnie skargę do tut. Sądu. Należy zaznaczyć, że wniesienie skargi na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. z uchybieniem terminu nie powoduje bezwzględnego obowiązku jej odrzucenia przez sąd. Ustawodawca w art. 53 § 2 p.p.s.a. przyznał sądowi kompetencję do rozpoznania skargi, jeżeli uchybienie terminu do jej wniesienia nastąpiło bez winy skarżącego. Innymi słowy wystąpić powinny takie okoliczności faktyczne, które uniemożliwiły zachowanie terminu, a przekroczenie terminu nie było zawinione przez stronę. W ocenie sądu nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Po pierwsze skarżący w zasadzie od początku reprezentowany był przez profesjonalnego pełnomocnika, który z racji wykonywanego zawodu zna przepisy, w tym przepisy dotyczące skutków prawnych uchybienia terminom. Po drugie, skarżący był uprawniony do wniesienia skargi na czynność wpisu punktów karnych do ewidencji, bez uprzedniego wzywania organu o usunięcie naruszenia prawa, gdyż przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2024 r., poz. 1210) ani tym bardziej rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 września 2023 r. w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2023 r., poz. 1897) nie przewidują takiego obowiązku. W ocenie sądu nie było żadnych przeszkód, aby profesjonalny pełnomocnik do razu skierował skargę do sądu administracyjnego z zachowaniem terminu, w szczególności, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa datowane jest na dzień 13 sierpnia 2024 r. czyli przed upływem 30 dni od dowiedzenia się o czynności materialno-technicznej. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.