III SA/Lu 638/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Asystent sędziego Dorota Winiarczyk - Ożóg, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi P. O. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe i przyznania uposażenia oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej [...] mianował z dniem [...] młodszego brygadiera [...] na stanowisko starszego specjalisty Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w [...] w służbie stałej oraz określił wysokość miesięcznego uposażenia. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji Komendant Miejski wskazał art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1340), dalej jako P.S.P., rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2009 r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. Nr 54, poz.448) oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 37, poz. 212). W uzasadnieniu decyzji Komendant Miejski wskazał, że mianowanie [...] na stanowisko starszego specjalisty Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego było związane z koniecznością zapewnienia wyższej jakości obsady osobowej Komendy i wzmocnienia wymienionego wydziału. Organ podkreślił, że [...] spełnia wymagania dla tego stanowiska służbowego, bowiem posiada, wymagany staż służby, wykształcenie ogólne oraz odpowiednie wyszkolenie, ponadto jest ambitny, a powierzone zadania służbowe wykonuje poprawnie. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie zarzucając naruszenie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 3 i art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r., poz. 167), dalej jako u.z.z., przez niezastosowanie tych przepisów oraz jednostronną zmianę warunków pracy i płacy na niekorzyść strażaka, reprezentanta zakładowej organizacji związkowej, bez zgody zarządu tej organizacji związkowej. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 7 i 8 w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, zasady słusznego interesu strażaka i zasady zaufania, bez uprzedniego wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w zakresie rzeczywistej potrzeby służby i skutków zmiany warunków pracy i płacy dla strażaka i jego rodziny. Odwołujący podniósł, że pracując w systemie zmianowym dojeżdżał do pracy średnio 7 razy w miesiącu, natomiast aktualne stanowisko służbowe powoduje konieczność dojazdu średnio 22 razy w miesiącu, co jest dolegliwe ze względu na odległość miejsca zamieszkania odwołującego do miejsca pełnienia służby (ok. 25 km). Ponadto zwiększone uposażenie tylko w znikomym stopniu pokryje koszty dojazdów odwołującego. Odwołujący wskazał również na fakt, że mianowanie go na wymienione stanowisko służbowe koliduje z prowadzoną przez jego żonę działalnością gospodarczą, w ramach której wykonuje i opiniuje projekty instalacji przeciwpożarowych, dokumentację pożarowo-techniczną, a także wykonuje instalacje przeciwpożarowe i dostarcza urządzenia i sprzęt przeciwpożarowy. W ocenie odwołującego działania Komendanta Miejskiego PSP są nieuprawnione, oprócz zaskarżonej decyzji, przejawiają się w bezzasadnym wszczynaniu postępowań dyscyplinarnych, inicjowaniu postępowania karnego, nieudzielaniu zgody na podjęcie dodatkowego zajęcia zarobkowego poza służbą. Rozpatrując odwołanie [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w [...] decyzją z dnia [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 11a ust. 2 pkt 1 P.S.P., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wskazał, że nie znajdują potwierdzenia zarzuty odwołującego o pogorszeniu warunków płacowych. Przyznane skarżącemu uposażenie, tak jak poprzednio, kiedy zajmował stanowisko dowódcy zmiany, zostało zaszeregowane do 10-tej grupy uposażenia, natomiast został zwiększony o 100 zł dodatek służbowy odwołującego. Komendant Wojewódzki nie zgodził się również z zarzutami odwołującego, że służba pełniona w codziennym rozkładzie czasu służby stanowi pogorszenie warunków pracy w stosunku do służby pełnionej w systemie zmianowym. Podniósł, że art. 35 P.S.P. wprowadził dwa rozkłady czasu służby strażaków: codzienny i zmianowy, czego wymaga złożoność i różnorodność zadań wykonywanych przez Państwową Straż Pożarną. Są to systemy równorzędne, w których obowiązują jednakowe normy czasu pracy w przyjętych okresach rozliczeniowych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 2 u.z.z., Komendant Wojewódzki podkreślił, że uprawnienia zakładowej organizacji związkowej przysługują organizacji zrzeszającej co najmniej 10 członków będących funkcjonariuszami, o których mowa w art. 2 ust. 6 u.z.z., pełniącymi służbę w jednostce objętej działaniem tej organizacji. Tymczasem w świetle informacji Zastępcy Przewodniczącego Oddziału Terenowego ZZS "FLORIAN" z dnia [...] wynika, że do organizacji związkowej na dzień [...] należało 9 strażaków będących w służbie, wobec czego nie posiadała ona uprawnień zakładowej organizacji związkowej w rozumieniu art. 251 ust. 1 pkt 2 u.z.z. Odnośnie kolizji między wykonywaniem przez odwołującego obowiązków na powierzonym stanowisku a prowadzoną przez małżonkę działalnością gospodarczą Komendant Wojewódzki wyjaśnił, że brak jest unormowań ograniczających prawo przełożonego do mianowania strażaka na określone stanowisko służbowe ze względu na prowadzoną przez małżonka strażaka działalność gospodarczą czy zawodową. Jednakże gdyby taka kolizja zachodziła, to przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przewidują możliwość wyłączenia strażaka z prowadzenia przedmiotowych spraw, zaś liczba funkcjonariuszy pełniących służbę w Wydziale Operacyjno-Rozpoznawczym Komendy Miejskiej w [...] takie rozwiązanie umożliwia. Skargę na powyższą decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP w [...] złożył [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego - art. 110 K.p.a. przez wydanie nowej decyzji o mianowaniu strażaka na nowe stanowisko służbowe bez uchylenia, bądź zmiany wcześniejszej ostatecznej decyzji administracyjnej, - art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. przez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i jego ocenę z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów w zakresie okoliczności przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji; 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 2, ust. 3 i ust. 7 u.z.z. przez niezastosowanie tych przepisów i uznanie, że skarżący nie podlegał szczególnej trwałości stosunku pracy. Wskazując na naruszenie przepisów postępowania - art. 77 § 1 w związku z art. 80 K.p.a. skarżący podniósł, że w zaskarżonej decyzji błędnie przyjęto, że mianowanie go na stanowisko starszego specjalisty nie stanowi jednostronnej zmiany warunków pracy na jego niekorzyść, w sytuacji kiedy zmieniony rozkład czasu pracy powoduje konieczność ponoszenia zwiększonych kosztów dojazdów do miejsca służby i utratę pracy w godzinach nadliczbowych, czego nie rekompensuje podwyżka wynagrodzenia. Zdaniem skarżącego błędnie również przyjęto, że mianowanie go na stanowisko starszego specjalisty było uzasadnione prawem i obowiązkiem przełożonego kształtowania polityki kadrowej. W jego ocenie wyłączną przyczyną zmiany stanowiska służbowego była dalsza szykana ze strony przełożonego spowodowana zainicjowaniem przez niego bezzasadnych postępowań dyscyplinarnych przeciwko skarżącemu i udziałem skarżącego w utworzeniu zakładowej organizacji związkowej. Skarżący zarzucił również, że w zaskarżonej decyzji pominięto fakt, iż podlegał on szczególnej ochronie trwałości stosunku pracy przewidzianej w przepisach u.z.z., jako, że był członkiem komitetu założycielskiego zakładowej organizacji związkowej, która w dacie zawiązania liczyła 10 strażaków w służbie i 2 emerytów. Uzasadniając naruszenie prawa materialnego – art. 32 ust. 2, ust. 3 i ust. 7 u.z.z., skarżący podkreślił, że zakładowa organizacja związkowa Związku Zawodowego Strażaków [...] przy Komendzie Miejskiej PSP w [...] jest jednostką organizacyjną w rozumieniu art. 24125a Kodeksu Pracy, a zatem przysługuje mu jako członkowi zarządu tej organizacji ochrona przewidziana w art. 32 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 32 ust. 3 u.z.z. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, a także przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w jego aktach osobowych, w aktach postępowań dyscyplinarnych, a także wykazu strażaków pełniących służbę w Komendzie Miejskiej PSP w [...]. W odpowiedzi na skargę Lubelski Komendant Wojewódzki PSP w [...] podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., kontrola sądów administracyjnych polega na badaniu zgodności z prawem aktów administracyjnych. Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu, a więc czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym, stosownie do unormowania art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] nie dopatrzył się naruszenia przez organy prawa materialnego, ani przepisów postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym uchylenie, bądź stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kontroli sądu w przedmiotowej sprawie jest decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP w [...] z dnia [...]., utrzymująca mocy decyzję Komendanta Miejskiego PSP w [...] w sprawie mianowania [...] na stanowisko służbowe i przyznania uposażenia. Materialnoprawną podstawę wydanych w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej oraz wydanych na jej podstawie rozporządzeń – rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2009 r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej. Zgodnie z art. 31 P.S.P. stosunek służbowy strażaka powstaje z dniem mianowania na stanowisko służbowe, a w przypadku stanowisk, dla których przepisy ustawy przewidują powołanie – z dniem powołania na stanowisko. Do mianowania strażaka na stanowisko służbowe, przenoszenia na inne, powierzania pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, zawieszania w czynnościach służbowych albo zwalniania ze służby w komendzie powiatowej (miejskiej) właściwy jest komendant powiatowy (miejski) – art. 32 ust. 1 pkt 3 P.S.P. Akt mianowania strażaka na stanowisko służbowe powinien w szczególności określić: stanowisko i miejsce służby, termin rozpoczęcia służby, rodzaj mianowania, uposażenie lub zasady jego ustalania (art. 33 P.S.P.). Zauważyć należy, że art. 32 ust. 1 P.S.P. ma charakter mieszany, określający uprawnienia przełożonych w sprawach osobowych oraz ich właściwość. Może on być traktowany jako przepis materialny prawa administracyjnego, stanowiący podstawę wydania decyzji administracyjnej. Nie określa on jednak przesłanek, którymi powinien kierować się organ podejmujący decyzję w przedmiocie mianowania (przeniesienia, zawieszania, itd.) strażaka na stanowisko służbowe. Powyższe oznacza, że kwestia ta została pozostawiona uznaniu organu administracyjnego, jednakże decyzja w tym przedmiocie nie może nosić cech dowolności. Organ administracyjny wydając decyzję o mianowaniu winien bowiem kierować się kryteriami służby i jej interesu oraz koniecznością sprawnego, optymalnego wykonania zadań Państwowej Służby Pożarnej. Przyjąć należy, że w ramach stosunku służbowego strażaka, który cechuje się podporządkowaniem i dyspozycyjnością, przełożony może, w granicach obowiązującego prawa, władczo kształtować sytuację prawną strażaka, czemu służy powołany wyżej art. 32 ust. 1 P.S.P. Mając na względzie, że decyzja w przedmiocie mianowania strażaka na stanowisko służbowe ma charakter uznaniowy, wskazać należy, że sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest co do zasady ograniczona do badania czy nie nosi ona cech dowolności, tj. czy organ zebrał cały materiał dowodowy, czy w sposób wszechstronny rozważył wszystkie okoliczności sprawy, czy dokonał właściwej subsumpcji stanu faktycznego pod określoną normę prawną, a także właściwie uzasadnił decyzję. Na gruncie przedmiotowej sprawy uznać należy, że zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności i zawiera wystarczające uzasadnienie prawne i faktyczne. Podnieść przede wszystkim należy, że w sprawie prawidłowo zastosowano przepis art. 32 ust. 1 pkt 3 P.S.P., który daje komendantowi miejskiemu prawo do mianowania strażaka na określone stanowisko służbowe. Decyzja mianująca skarżącego na stanowisko starszego specjalisty w Wydziale Operacyjno-Rozpoznawczym Komendy Miejskiej PSP w [...] została wydana przez kompetentny organ - Komendanta Miejskiego PSP w [...]. Zawierała wszystkie niezbędne elementy określone art. 33 P.S.P., tj. stanowisko (starszy specjalista), miejsce służby (Komenda Miejska PSP w [...]), termin rozpoczęcia służby (1 marca 2014 r.), rodzaj mianowania (służba stała) oraz wysokość uposażenia miesięcznego. Utrzymując decyzję organu I instancji w mocy, Lubelski Komendant Wojewódzki PSP w [...] w decyzji z dnia 16 kwietnia 2014 r. prawidłowo powołał się na art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 11a ust. 2 pkt 1 P.S.P., które to przepisy odwołują się do jego uprawnień jako organu wyższego stopnia w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Państwowej Straży Pożarnej. Zdaniem sądu nie można podzielić zarzutów skargi, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przez organ art. 77 § 1 w związku z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przede wszystkim niezasadny jest zarzut, że organ II instancji błędnie przyjął, iż mianowanie skarżącego na stanowisko starszego specjalisty nie stanowi jednostronnej zmiany warunków pracy na niekorzyść pracownika. Uzasadniając decyzję organ II instancji wyjaśnił, że art. 35 ust. 3 P.S.P. wprowadza dwa systemy rozkładu czasu pracy strażaka – zmianowy i codzienny. W obu systemach, zgodnie z art. 35 ust. 1 P.S.P. czas służby strażaka nie może przekraczać 40 godzin tygodniowo w przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 6 miesięcy. Są to więc systemy równorzędne, w których obowiązują jednakowe normy czasu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym, wobec czego służba pełniona przez strażaka w systemie codziennym, nie stanowi pogorszenia warunków pracy w stosunku do służby pełnionej w systemie zmianowym. Podkreślana przez skarżącego konieczność codziennych dojazdów do pracy, nie należy do zakresu warunków pracy, które są ustalane w decyzji o mianowaniu. Okoliczność ta nie może zatem w jakikolwiek sposób stanowić o pogorszeniu warunków pracy. Należy również zwrócić uwagę, że stanowisko starszego specjalisty jest równorzędne ze stanowiskiem poprzednio przez skarżącego zajmowanym (dowódca zmiany) pod względem grupy uposażenia zasadniczego. Oba te stanowiska znajdują się w 10-tej grupie uposażenia zasadniczego (wg. tabeli nr 4 /poz. 20, 21/ określającej zaszeregowanie stanowisk służbowych w komendach powiatowych (miejskich) PSP do grup uposażenia zasadniczego, stanowiącej część załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej). Skarżący otrzymał również odpowiedni dodatek za posiadany stopień (młodszy brygadier), dodatek z tytułu wysługi lat, a także dodatek służbowy, który w związku z obecnie zajmowanym stanowiskiem został zwiększony o 100 zł. Z tego względu nie można również podzielić stanowiska skarżącego o pogorszeniu warunków jego uposażenia. Za bezpodstawny należy również uznać zarzut, że mianowanie skarżącego na stanowisko starszego specjalisty było szykaną ze strony przełożonego, spowodowaną działalnością związkową skarżącego, a także niekorzystnymi rozstrzygnięciami w zainicjowanych przez przełożonego przeciwko niemu postępowaniach dyscyplinarnych. Samo subiektywne przekonanie skarżącego, że zmiana stanowiska pogorszyła jego warunki pracy, nie świadczy, że organy administracji wydając zaskarżone decyzje kierowały się nieracjonalnymi przesłankami. Organy obu instancji wyjaśniły, że mianowanie skarżącego na stanowisko starszego specjalisty miało związek z koniecznością wzmocnienia Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego Komendy Miejskiej PSP w [...], tak aby zapewnić wyższą jakość obsady osobowej. Komendant Miejski jest odpowiedzialny za pracę podległej mu jednostki, w związku z czym ma prawo i obowiązek kształtować politykę kadrową w taki sposób by służyło to skutecznej i właściwej realizacji zadań wykonywanych przez Państwową Straż Pożarną. Decyzja o mianowaniu skarżącego na stanowisko starszego specjalisty miała zatem związek z analizą potrzeb kadrowych, właściwym doborem kadr poprzez odpowiednią obsadę etatową na stanowiskach służbowych i interesem służby. Skarżący posiadał również, co podkreślono w uzasadnieniach decyzji, odpowiednie kwalifikacje i doświadczenie zawodowe do pełnienia służby na wymienionym stanowisku. Natomiast skarżący nie wyjaśnił, dlaczego nie uznał zasadności argumentów przedstawionych w decyzjach organów obu instancji. W świetle powyższego, nie negując wyników postępowań dyscyplinarnych prowadzonych wobec skarżącego, jak również faktu jego uczestnictwa w założeniu zakładowej organizacji związkowej, brak jest podstaw do uznania argumentów skarżącego, że decyzja o mianowaniu była szykaną przełożonego w stosunku do jego osoby. Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 110 Kodeksu postępowania administracyjnego (zasada trwałości decyzji administracyjnej). W ocenie sądu wydanie nowej decyzji o mianowaniu skarżącego na stanowisko starszego specjalisty nie musiało być poprzedzone zmianą bądź uchyleniem poprzedniej decyzji, na podstawie której pełnił służbę na stanowisku dowódcy zmiany. Stosunek służby strażaka reguluje w sposób całościowy ustawa o Państwowej Straży Pożarnej. Decyzja o mianowaniu skarżącego na stanowisko starszego specjalisty pozostaje w zgodzie z przepisami tej ustawy, zwłaszcza z art. 32 ust. 1 pkt 3 i art. 33 określającymi podstawy prawne mianowania i kompetencje organów do podjęcia takiego aktu. Decyzja ta kształtuje nową sytuację prawną skarżącego, dotyczy innego okresu czasu, wobec czego nie pozostaje w kolizji z poprzednią decyzją o mianowaniu. Nie zachodzą zatem podstawy do usunięcia poprzedniej decyzji z obrotu prawnego. Niezasadny jest zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 2, ust. 3 i ust. 7 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych. Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 2 u.z.z., pracodawca bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej nie może zmienić jednostronnie warunków pracy lub płacy na niekorzyść pracownika - członka zarządu zakładowej organizacji związkowej. Zdaniem sądu powyższy przepis nie ma w sprawie zastosowania, ponieważ warunki pracy i płacy skarżącego, jak wynika z wcześniejszych rozważań, nie zostały zmienione na jego niekorzyść. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że uprawnienia zakładowej organizacji związkowej przysługują organizacji zrzeszającej co najmniej 10 członków będących funkcjonariuszami, pełniącymi służbę w jednostce objętej działaniem tej organizacji (art. 251 ust. 1 pkt 2 u.z.z.). Zakładowa organizacja związkowa przedstawia co kwartał – według stanu na ostatni dzień kwartału – w terminie do 10 dnia miesiąca następującego po tym kwartale, dowódcy jednostki, informacje o łącznej liczbie członków tej organizacji, w tym o liczbie członków, o których mowa w ust. 1 (251 ust. 2 u.z.z.). Skarżący, prawa do ochrony jaką daje art. 32 ust. 1 pkt 2 u.z.z., upatruje w tym, że jest członkiem Zarządu Terenowego Związku Zawodowego Strażaków [...] przy Komendzie Miejskiej w [...] (art. 32 ust. 1 pkt 2 u.z.z.), jak też w tym, że był członkiem komitetu założycielskiego tej organizacji (art. 32 ust. 7 u.z.z.). Ochrona wynikająca z powołanych przepisów nie jest wszakże bezwzględna, bowiem musi wynikać z pozostałych warunków określonych w u.z.z., w tym dotyczących uczestnictwa osoby podlegającej ochronie w zakładowej organizacji związkowej, która liczy co najmniej 10 funkcjonariuszy pełniących służbę w jednostce objętej działaniem tej organizacji (art. 251 ust. 1 pkt 2 u.z.z.). Z akt sprawy wynika, że zakładowej organizacji zakładowej, której członkiem był skarżący, nie przysługiwały takie uprawnienia, bowiem zarówno na dzień wydania decyzji o mianowaniu ([...]), jak również na koniec kwartału ([...]), w skład organizacji wchodziło 9 strażaków w służbie czynnej (notatka służbowa z zebrania z dnia [...], pismo Komendanta Miejskiego PSP w [...] z dnia [...]). Z powyższych względów oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.