III SA/Lu 638/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 23 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry - w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W piśmie procesowym z dnia 29 lipca 2015 r. pełnomocnik skarżącego wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano na zawieszenie przez sąd postępowania z uwagi na toczące się postepowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie o sygn. akt P 32/12. Oczekiwanie na rozstrzygnięcie Trybunału przedłuża czas rozpoznania skargi w niniejszej sprawie, co rodzi stan niepewności prawnej, narażający skarżącego na trudne do odwrócenia skutki. Wynika to z faktu, że decyzja jest ostateczna i podlega wykonaniu, a wobec skarżącego wszczęto już postępowanie egzekucyjne. W ramach tego postępowania zostały zajęte automaty do gier należące do skarżącego, który poza tymi ruchomościami nie posiada majątku. Skarżący nie osiąga także dochodów pozwalających na zapłatę tak wysokiej należności z tytułu nałożonej kary. W ocenie pełnomocnika skarżącego, sprzedaż w postępowaniu egzekucyjnym zajętych urządzeń do gier, w sytuacji gdyby sąd podzielił zarzuty skargi, spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w której akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. [...] przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący upatruje podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w nieodwracalnych skutkach prawnych, jakie może wywołać sprzedaż automatów do gier zajętych w postępowaniu egzekucyjnym, w którym egzekwowane są należności z tytułu kar pieniężnych nałożonych na skarżącego. Analizując dokumenty załączone do wniosku skarżącego sąd zauważa, że nie mają one żadnego związku z przedmiotem niniejszej sprawy. Przedmiotem skargi w badanej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2015 r., nr [...]. Załączone dokumenty postępowania egzekucyjnego (tytuły wykonawcze) dotyczą zupełnie innych decyzji: z [...] maja 2015 r. i z [...] czerwca 2015 r. Podobnie – protokół z zajęcia i odbioru ruchomości z dnia [...] lipca 2015 r. dotyczy zupełnie innych automatów do gier. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że karę nałożono w związku z urządzaniem gier na automacie marki "S. ", a zajęte zostały automaty marki "Ve. M. ". Nie da się wykazać żadnego związku pomiędzy toczącym się wobec skarżącego postępowaniem egzekucyjnym dotyczącym wykonania zupełnie innych decyzji, a orzeczeniem o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Nie da się logicznie uzasadnić, jaki byłby wpływ wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na postępowania egzekucyjne dotyczące zupełnie innych decyzji. Jedyny związek między nimi wynika z faktu, że wszystkie dotyczą kar pieniężnych nałożonych na skarżącego. W tej sytuacji nie można żadną miarą przyjąć, aby skarżący wykazał spełnienie ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Poza całkowicie chybionym i nielogicznym wręcz powoływaniem się na skutki postępowań egzekucyjnych toczących się wobec skarżącego w zupełnie innych sprawach, we wniosku nie przedstawiono żadnych innych argumentów, które mogłyby wskazywać, że wykonanie zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji może prowadzić do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oceny tej nie zmienia przedłożona przez skarżącego dokumentacja księgowa w postaci wydruków z księgi podatkowej. Na podstawie samych tylko wydruków nie da się ustalić sytuacji majątkowej i finansowej skarżącego pod kątem tego, czy ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby mu grozić znaczną szkodą czy trudnymi do odwrócenia skutkami. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.