III SA/Lu 641/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 23 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewódzki Inspektor Sanitarny z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu czynności wykonywanych w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego, w zakresie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Pismem z dnia 8 maja 2015 r. K. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewódzki Inspektor Sanitarny z dnia [...] 2015 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu czynności wykonywanych w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego. Zarządzeniem z dnia 29 maja 2015 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego. Pismo z wezwaniem do uiszczenia wpisu zostało doręczone skarżącemu w dniu 3 czerwca 2015 r. Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżący nie uiścił wpisu, nie złożył również wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. Postanowieniem z dnia 15 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę K. S.. Odpis postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 21 lipca 2015 r. W dniu 22 lipca 2015 r. (data nadania przesyłki na poczcie) skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że przyczyną uchybienia terminu była konieczność sprawowania opieki nad matką w podeszłym wieku, która w tym okresie była hospitalizowana z rozpoznaniem m.in. miażdżycy kończyn dolnych oraz martwicy. Stan zagrażający życiu matki wymagał spędzania przez skarżącego większości czasu w szpitalu. Trudna sytuacja rodzinna spowodowała uchybienie terminu do uiszczenia wpisu, uniemożliwiła trzeźwe myślenie o bieżących sprawach. Do wniosku skarżący dołączył dowód uiszczenia wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunki, które muszą być spełnione aby uchybiony termin mógł zostać przywrócony określa art. 87 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W ocenie sądu, skarżący spełnił trzy z wymienionych czterech przesłanek przywrócenia terminu do uiszczenia skargi. Po pierwsze złożył wniosek do sądu. Po drugie, dochował terminu 7-dniowego. Skarżący podaje jako przyczynę uchybienia terminu konieczność sprawowania opieki nad matką w podeszłym wieku, przebywającą w szpitalu w stanie zagrażającym życiu. Z wyjaśnień skarżącego nie wynika, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu, skarżący wskazuje jedynie, że matka nadal przebywa w szpitalu, ale jej stan uległ poprawie. Jeśli przyjąć, że uchybienie terminu wynikało z zapomnienia o tym obowiązku, stan ten ustąpił najpóźniej w dniu 21 lipca 2015 r., kiedy to skarżący otrzymał odpis postanowienia o odrzuceniu skargi. Kierując się zasadą rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony (in dubio pro actionem), sąd uznał, że wniosek nadany na poczcie w dniu 22 lipca 2015 r. został wniesiony w terminie. Po trzecie wreszcie, skarżący dopełnił czynności, dla której termin był wyznaczony, uiszczając wpis od skargi. W ocenie sądu skarżący nie spełnił jednak podstawowej przesłanki przywrócenia terminu – nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Podana przez skarżącego przyczyna uchybienia terminu polega w istocie na zapomnieniu o obowiązku uiszczenia wpisu. Zapomnienie o obowiązkach związanych z prowadzeniem bieżących spraw nie jest zasadniczo okolicznością, która świadczy o braku winy, a wręcz przeciwnie. Można jednak przychylić się do argumentacji skarżącego, że nagła konieczność roztoczenia opieki nad członkiem rodziny znajdującym się w szpitalu w bardzo poważnym stanie, usprawiedliwia uchybienia w załatwieniu spraw codziennych. Problem sprowadza się jednak to tego, że twierdzenia skarżącego nie są niczym poparte. Ustawa nie wymaga dowodu braku winy, ale jego uprawdopodobnienia. Trzeba więc poprzeć twierdzenia czymś, co je uwiarygodni – np. zaświadczeniem czy innym dokumentem. Skarżący żadnego dokumentu nie przedstawił, jego twierdzenia pozostają niestety gołosłowne. Nie da się ich zweryfikować. Nie wiadomo, od kiedy matka przebywa w szpitalu, nie wiadomo, jak poważny był jej stan, czy przebywa w szpitalu nadal, czy tez została wypisana (w tym kontekście pozostaje tylko stwierdzenie skarżącego, że matka nadal jest hospitalizowana, również nie poparte żadnym dokumentem). W ocenie sądu uzyskanie takiego dokumentu, potwierdzającego prawdziwość okoliczności powoływanych przez skarżącego nie jest nadmiernie utrudnione. Nawet jeśli nie ma wypisu, bo matka nadal przebywa w szpitalu, można uzyskać jakiekolwiek inne zaświadczenie czy podobny dokument. Trzeba pamiętać o tym, że przywrócenie terminu jest wyjątkiem od zasady obowiązku ich przestrzegania. Osoba, która chce skorzystać z tej instytucji prawnej musi dołożyć należytej staranności przy wykazywaniu przesłanek ustawowych. W ocenie sądu, skarżący nie dołożył takiej staranności i nie wykazał spełnienia podstawowej przesłanki przywrócenia terminu, co musi skutkować odmownym rozpatrzeniem jego wniosku. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 87 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.