III SA/Lu 660/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 31 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A. Z." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2016 - w zakresie sprzeciwu "A. Z." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na postanowienie z dnia 18 września 2018 r. o odmowie przyznania prawa pomocy postanawia: utrzymać w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 18 września 2018 r. Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. W świetle art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., do czynności referendarza sądowego w zakresie prawa pomocy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy. W niniejszej sprawie "A. " Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w L. (dalej jako "skarżąca") wniosła na urzędowym formularzu o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że kapitał zakładowy spółki wynosi [...] zł, a strata za ostatni rok obrotowy [...] zł. Skarżąca podniosła również, że rachunek bankowy został zlikwidowany z powodu braku wpływów. Referendarz sądowy wezwał skarżącą do złożenia dodatkowych dokumentów źródłowych. Skarżąca w zakreślonym terminie nie nadesłała dodatkowych dokumentów źródłowych. Postanowieniem z dnia 18 września 2018 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa z uwagi na niewykazanie istnienia przesłanek przyznania prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia referendarza sądowego. W uzasadnieniu wskazała na dalszy wzrost zadłużenia oraz egzekucje. Rozstrzygnięcie referendarza sądowego jest prawidłowe i brak jest podstaw do jego zmiany. Stosownie do art. 260 p.p.s.a., wniesienie sprzeciwu przez stronę powoduje, że zaskarżone postanowienie traci moc, a sąd na nowo rozpoznaje wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 246 § 2 p.p.s.a., osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1) lub w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania (pkt 2). W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że zostały spełnione przesłanki przyznania prawa pomocy, o których mowa w powołanym wyżej przepisie. Skarżąca nie złożyła dodatkowych dokumentów źródłowych, które pozwoliłyby ustalić, jaka jest aktualna sytuacja finansowa i majątkowa spółki oraz ocenić możliwości płatnicze spółki. Oświadczenia zawarte w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy są ogólnikowe i niewystarczające do oceny rzeczywistej sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej. W świetle powyższego brak jest podstaw do uznania, że skarżąca wykazała przesłanki z art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a, co uzasadniało odmowę przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a.