III SA/Lu 662/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca) Sędziowie: WSA Robert Hałabis WSA Iwona Tchórzewska Protokolant: Asystent sędziego Radosław Kot po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi "[...]" M. Ł., J. Ł. Spółki Jawnej z siedzibą w Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2018 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] o wymierzeniu [...] Spółce Jawnej w Ł. kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii VII. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: W dniu 25 kwietnia 2018 r. kontroli poddany został pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego nr rej. [...] i trzyosiowej naczepy nr rej. [...], należący do [...] Spółki Jawnej w Ł. (dalej jako "skarżąca"), którym wykonywano przewóz zboża w ramach międzynarodowego transportu drogowego. Zakres, przebieg i wynik kontroli zostały udokumentowane w protokole nr [...] W trakcie kontroli stwierdzono przekroczenie nacisku na pojedynczej osi napędowej o 1 t (nacisk na pojedynczej osi napędowej 12,5 t, przekroczenie dopuszczalnej wartości o 8,69%), przekroczenie nacisku na potrójnej osi nienapędowej o 0,8 t (nacisk na potrójnej osi nienapędowej 24,8 t, przekroczenie dopuszczalnej wartości o 3,33%), przekroczenie rzeczywistej masy całkowitej pojazdu członowego o 5 t (rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego 45 t, przekroczenie dopuszczalnej wartości o 12,5%). Kierowca nie okazał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "organ I instancji") wymierzył skarżącej karę pieniężną 2000 zł za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii VII, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał na wstępie przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 z późn. zm.), dalej jako "Prawo o ruchu drogowym", oraz ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2222 z późn. zm.), dotyczące ruchu pojazdów nienormatywnych. Organ odwoławczy wskazał, że w świetle art. 41 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Przewóz w niniejszej sprawie odbywał się na drodze krajowej nr 8 w Białymstoku, gdzie dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej wynosi 11,5 t. Następnie organ II instancji podniósł, powołując przepis § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r., poz. 2022 z późn. zm.), dalej jako "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych pojazdów", że dopuszczalna masa całkowita pojazdu nie może przekraczać 40 t w przypadku zespołu pojazdów, złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy. Zgodnie zaś z § 57 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów, dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. może wynosić 42 tony. Odnosząc się do sprawy organ odwoławczy podniósł, że przejazd po drodze krajowej nr 8 wykonywano pojazdem członowym składającym się z dwuosiowego ciągnika samochodowego i trzyosiowej naczepy. Ciągnik samochodowy został po raz pierwszy zarejestrowany w dniu 13 maja 2013 r., a naczepa – 1 sierpnia 2017 r. W związku z powyższym, dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu członowego wynosiła 40 ton. Tymczasem w trakcie kontroli w dniu 25 kwietnia 2018 r. stwierdzono naruszenie dopuszczalnych norm: przekroczenie nacisku na pojedynczej osi napędowej o 1 t (nacisk na pojedynczej osi napędowej 12,5 t, przekroczenie dopuszczalnej wartości o 8,69%), przekroczenie nacisku na potrójnej osi nienapędowej o 0,8 t (nacisk na potrójnej osi nienapędowej 24,8 t, przekroczenie dopuszczalnej wartości o 3,33%), przekroczenie rzeczywistej masy całkowitej pojazdu członowego o 5 t (rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego 45 t, przekroczenie dopuszczalnej wartości o 12,5%). Organ wskazał, że stosownie do lp. 7 załącznika do Prawa o ruchu drogowym, zezwolenie kategorii VII wydawane jest na przejazd pojazdu a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Skarżąca nie posiadała zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym kategorii VII. Powyższe naruszenia uzasadniały w ocenie organu wymierzenie kary pieniężnej na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa o ruchu drogowym, za brak zezwolenia kategorii VII, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%. Organ odwoławczy stwierdził brak podstaw do zastosowania przepisu art. 140aa ust. 4 Prawa o ruchu drogowym i umorzenia postępowania administracyjnego, ponieważ skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia. Nie miał zastosowania przepis art. 140aa ust. 4 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym, z którego wynika, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 i ust. 1a pkt 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. W niniejszej sprawie przewożono ładunek sypki – zboże. W trakcie kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego. Brak był zatem podstaw do zastosowania przepisu art. 140aa ust. 4 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym. Organ odwoławczy podkreślił, że podmiot wykonujący przejazd przed rozpoczęciem przejazdu powinien sprawdzić, czy pojazd opowiada określonym normom. Jeśli ma trudności z takim rozmieszczeniem ładunku, który nie będzie powodował przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej, powinien rozważyć możliwość zmniejszenia ilości przewożonego towaru. W niniejszej sprawie skarżąca nie dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie [...] Spółka Jawna w Ł. zaskarżyła powyższą decyzję w całości i wniosła o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania: Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie przez organ II instancji przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 2200 z późn. zm.); - przepisów prawa procesowego – art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), dalej jako "k.p.a". W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła brak wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych sprawy. Skarżąca podniosła, że w protokole kontroli w pozycji "Wymagane zezwolenie kategorii" kontrolujący stwierdził i zaznaczył "Zezwolenie nie wymagane". Organ I i II instancji wymierzył karę za brak zezwolenia kategorii VII, pomimo że w protokole kontroli stwierdzono, że zezwolenie nie jest wymagane. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego o wymierzeniu [...] Spółce Jawnej w Ł. kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii VII, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 64 ust. 1 i ust. 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, pkt 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zgodnie z art. 2 ust. 35a Prawa o ruchu drogowym, pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Przepis art. 64 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym stanowi, że zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Zgodnie z art. 140aa ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym). W świetle art. 140ab ust. 1 pkt 3 Prawa o ruchu drogowym, za brak zezwolenia kategorii VII ustala się karę pieniężną w wysokości: a) 500 zł, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%; b) 2 000 zł, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%; c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach. W myśl zaś art. 140ab ust. 2 Prawa o ruchu drogowym, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy miało miejsce naruszenie zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym, to jest czy miał miejsce przewóz pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II i w konsekwencji, czy zasadnie organ nałożył na skarżącą karę pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym jak za przejazd bez zezwolenia. Okolicznością bezsporną jest, że w dniu kontroli kierowca M. R. wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy z ładunkiem zboża (ładunek podzielny) z miejsca załadunku na Litwie do Niemiec. Podmiotem wykonującym przejazd była skarżąca spółka. Należący do skarżącej pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego i trzyosiowej naczepy o wskazanych wyżej numerach rejestracyjnych został zatrzymany i poddany kontroli na drodze krajowej nr 8 w Białymstoku. W myśl art. 41 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2, 3. W art. 41 ust. 2 ustawy o drogach publicznych zawarto delegację dla ministra do spraw transportu pozwalającą na określenie dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t bądź 8 t. Na podstawie powyższej delegacji zostało wydane przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju rozporządzenie z dnia 21 kwietnia 2017 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2017 r. poz. 878), dalej jako "rozporządzenie w sprawie wykazu dróg". Droga krajowa nr 8 w Białymstoku, po której poruszał się kontrolowany pojazd członowy, nie została wymieniona w załącznikach do wyżej wymienionego rozporządzenia w sprawie wykazu dróg. W związku z powyższym dopuszczalny nacisk pojedynczej osi pojazdu na drodze krajowej nr 8 w Białymstoku wynosi do 11,5 tony. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2015 r. poz. 305), dalej jako "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych pojazdów", dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów, złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy - 40 ton. Przepis § 57 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów stanowi zaś, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. może wynosić 42 tony. W rozpoznawanej sprawie organ prawidłowo ustalił, że w stosunku do kontrolowanego pojazdu członowego wyżej wymieniony wyjątek nie ma zastosowania. Ciągnik samochodowy o nr rej. [...] został po raz pierwszy zarejestrowany w dniu [...] maja 2013 r., a naczepa o nr rej. [...] w dniu [...] sierpnia 2017 r., a zatem po dniu 13 marca 2003 r. A zatem dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu członowego wynosiła 40 ton. Z akt sprawy wynika, że w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego (po odjęciu możliwych błędów) stwierdzono nacisk pojedynczej osi napędowej 12,5 t, przekroczenie tym samym dopuszczalnej wartości o 1 t, co stanowi przekroczenie dopuszczalnej wartości o 8,69%, oraz nacisk na potrójnej osi nienapędowej 24,8 t, tj. przekroczenie dopuszczalnej wartości o 0,8 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 3,33%). W wyniku pomiaru rzeczywistej masy całkowitej pojazdu członowego uzyskano wynik 45 t, przekraczający tym samym dopuszczalne wartości o 5 t, co stanowi przekroczenie o 12,5%. Z powyższych ustaleń wynika, że kontrolowany pojazd członowy był nienormatywny z uwagi na przekroczenie nacisku na pojedynczej osi napędowej oraz rzeczywistej masy całkowitej pojazdu członowego. Organ prawidłowo stwierdził wykonywanie przejazdu drogowego pojazdem nienormatywnym jak za brak zezwolenia kategorii VII, z uwagi na wielkość stwierdzonych podczas kontroli przekroczeń oraz rodzaj, kategorię drogi, na której zatrzymano kontrolowany pojazd. Normatywność kontrolowanego pojazdu członowego została przekroczona o 1 t w zakresie nacisku na pojedynczą oś napędową oraz o 5 t w zakresie rzeczywistej masy całkowitej pojazdu członowego. Kontrolowany pojazd członowy był zatem nienormatywny, a skarżąca nie posiadała zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że w protokole kontroli w pozycji "Wymagane zezwolenie kategorii" organ kontrolujący stwierdził i zaznaczył "Zezwolenie nie wymagane", a następnie wymierzył karę pieniężną za brak zezwolenia kategorii VII, pomimo że w protokole kontroli stwierdzono, że zezwolenie nie jest wymagane., stwierdzić należy, że skarżącej wymierzono karę pieniężną za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii VII, a nie za brak zezwolenia kategorii VII. Przewóz rzeczy, jak w rozpoznawanej sprawie, gdyby odbywał się z uwzględnieniem warunków technicznych omówionych powyżej, nie wymagał uzyskania zezwolenia. Stąd w protokole kontroli w punkcie "Wymagane zezwolenie kategorii" zaznaczono "zezwolenie nie wymagane". Jak już wyżej szczegółowo omówiono, kontrolowany pojazd członowy był jednak nienormatywny. Z uwagi na rodzaj przewożonego ładunku stwierdzono, że przejazd odbywa się z naruszeniem zakazu przewozu ładunku innego niż niepodzielny dla zezwoleń kategorii III – VII. W dniu kontroli skarżąca wykonywała bowiem przejazd drogowy z ładunkiem zboża, a więc z ładunkiem podzielnym. Zgodne z przepisem art. 2 pkt 35b Prawa o ruchu drogowym, ładunek niepodzielny, to ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Ładunek podzielny zatem to ładunek, który ze swej istoty może być podzielony na części i transportowany tak, aby nie przekroczyć obowiązujących norm. Z powołanego przepisu art. 64 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym wynika zakaz przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego. W świetle powyższego przepisu, przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny, jest możliwy tylko na podstawie zezwoleń kategorii I lub II. Przy kwalifikowaniu naruszeń związanych z ustaleniem braku właściwej kategorii zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny, okoliczność w postaci prawnej niemożności uzyskania zezwolenia kategorii III – VII nie ma – jak słusznie podkreślił organ – żadnego znaczenia, gdyż w takiej sytuacji nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Taka okoliczność miała miejsce w niniejszej sprawie. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że organy prawidłowo ustaliły, że wskazane powyżej naruszenia dopuszczalnych norm uzasadniały nałożenie na skarżącą kary pieniężnej wysokości w wysokości 2000 zł, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa o ruchu drogowym. Zdaniem sądu stan faktyczny został ustalony prawidłowo. Procedura ważenia odbyła się za pomocą przyrządów pomiarowych zalegalizowanych przez kompetentny organ i jej wyniki są w pełni wiarygodne. Kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z 25 kwietnia 2018 r. Kierowca w żaden sposób nie zakwestionował prawidłowości czynności kontrolnych oraz wyników ważenia, nie zgłosił również zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzonej kontroli. Prawidłowo również uznano, że skarżąca nie wykazała w toku postępowania okoliczności, które uzasadniały umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie 140aa ust. 4 Prawa o ruchu drogowym. Zgodnie z treścią art. 140aa ust. 4 Prawa o ruchu drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Skarżąca w rozpoznawanej sprawie nie wykazała, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, nie przedstawiła również żadnych dowodów świadczących czy braku wpływu na powstanie naruszenia. Skarżąca nie złożyła wyjaśnień w toku postępowania. Jak wynika z treści zeznań kierowcy M. R., pojazd po załadunku nie został zważony, ponieważ w miejscu załadunku nie ma wag. Kierowca wyjaśnił, że sprawdził wskaźnik zamontowany na naczepie, który pozwala w przybliżeniu określić masę naczepy z ładunkiem i uznał, że wszystko jest w porządku. Kierowca podniósł, że z uwagi na brak możliwości zważanie pojazdu, określił jego normatywność "na oko". Powyższe wskazuje na to, że skarżąca będąca przedsiębiorcą zajmującym się profesjonalnie przewozem ładunków po drogach publicznych, nie dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i przygotowaniem ładunku do przewozu. Podmiot wykonujący przejazd posiadając wiedzę na temat ładunku, który podjął się przetransportować powinien był przedsięwziąć kroki, aby pojazd był normatywny na drodze, po której wykonuje przejazd. Podsumowując, stwierdzić należy, że organy administracji w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zapewniły stronie czynny udział w postępowaniu oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko w sposób wymagany przez art. 107 § 3 k.p.a., w tym odnosząc się do podniesionej przez skarżącej spółki argumentacji w sposób wyczerpujący. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.).