III SA/Lu 663/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności ekologicznej PROW 2014-2020 na rok 2016 - w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy postanawia: odmówić przywrócenia terminu. W piśmie z 28 grudnia 2017 r., złożonym w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, skarżąca Spółka zgłosiła między innymi wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. W związku z tym zarządzeniem z dnia 28 lutego 2018 r. wezwano skarżącą Spółkę do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu "PPPr", w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wraz z wezwaniem przesłano skarżącej obowiązujący druk urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wezwanie zostało doręczone w dniu 17 marca 2018 r. Odbiór wezwania w tym dniu potwierdził R. P., będący uprawnionym do reprezentacji Spółki prezesem jej zarządu. Termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy upłynął bezskutecznie. Wobec niezłożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, referendarz sądowy zarządzeniem z 10 kwietnia 2018 r. pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania. Pismem z dnia 3 kwietnia 2018 r. (nadanym w placówce pocztowej w dniu 9 kwietnia 2018 r.) A.-Z. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w L. wniosła o przywrócenie terminu do złożenia urzędowego formularza "PPPr" i o przyznanie prawa pomocy. Do pisma dołączono wypełniony urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że w ostatnim dniu do dokonania czynności, tj. 24 marca 2018 r. prezes Spółki R. P. nagle zachorował na skutek zatrucia i znalazł się w szpitalu, w związku z czym musiał przyjmować leki i leżeć. Lepiej poczuł się dopiero w dniu 3 kwietnia 2018 r. i dopiero wtedy był w stanie dokonać wymienionej czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie natomiast do art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). W ugruntowanym orzecznictwie wyrażany jest jednolity pogląd, zgodnie z którym przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Wniosek o przywrócenie terminu może być skuteczny, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2013 r., II FZ 717/13, LEX nr 1364186; z dnia 22 listopada 2013 r., II FZ 988/13, LEX nr 1394970 oraz z dnia 27 maja 2014 r., II GZ 223/14 CBOSA). W przedmiotowej sprawie jako przyczynę uchybienia terminu skarżąca Spółka wskazała chorobę prezesa zarządu Spółki i okoliczność, iż w dniu 24 marca 2018 r. prezes zarządu znalazł się w szpitalu. Należy jednak podkreślić, że wprawdzie nagła choroba może być uznana za przyczynę usprawiedliwiającą uchybienie terminu, jednakże tylko wówczas, gdy choroba ta stanowi niemożliwą do przezwyciężenia przeszkodę w jego dochowaniu. Konieczne w takim przypadku jest wykazanie przez stronę wnioskującą o przywrócenie terminu, że choroba była takiego rodzaju, iż uniemożliwiała wyręczenie się inną osobą, a tym bardziej, że jej rodzaj, czy objawy uniemożliwiały osobiste działanie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2013 r., II OZ 1053/13, LEX nr 1394994 oraz z dnia 5 września 2013 r., II FZ 746/13, LEX nr 1364189). Oceniając w tym kontekście wniosek strony skarżącej, nie można przyjąć, że uchybienie przez nią terminowi było niezawinione. Zauważyć przede wszystkim należy, że pobyt w szpitalu prezesa zarządu skarżącej Spółki oraz jego choroba nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione (nie przedstawiono karty informacyjnej ze szpitala, ani innego dokumentu lekarskiego). Jednakże, jeśli przyjąć, że choroba i hospitalizacja faktycznie miały miejsce, to okoliczności sprawy nie wskazują na to, aby podane przyczyny uniemożliwiały dokonanie czynności z zachowaniem terminu. Również podczas pobytu w szpitalu istnieją bowiem obiektywne możliwości do dokonania czynności procesowej samodzielnie albo poprzez inną osobę. Należyta dbałość o zabezpieczenie interesów spółki wymaga, aby choroba jednego członka organu osoby prawnej (w niniejszym przypadku jej prezesa) nie skutkowała uchybieniem terminów w postępowaniu sądowym, w którym ta spółka jest stroną. W okolicznościach sprawy skarżąca Spółka nie dochowała należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw i na tym polega jej zawinienie w postaci niedbalstwa, które doprowadziło do uchybienia terminu. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że skarżąca bez swojej winy uchybiła terminowi do dokonania czynności uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, wobec czego uznać należy, że nie zostały spełnione ustawowe warunki do przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. Dodatkowo zwrócić należy uwagę, że skarżąca błędnie przyjęła, iż ostatnim dniem do dokonania przedmiotowej czynności był dzień 24 marca 2018 r. Stosownie bowiem do treści art. 83 § 2 p.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Skoro w niniejszej sprawie ostatni dzień tygodniowego terminu na dokonanie czynności przypadał w dniu 24 marca 2018 r., czyli w sobotę, to za ostatni dzień terminu należało uznać poniedziałek 26 marca 2018 r. Z tych względów, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 86 § 1 zd. 2 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.