III SA/Lu 664/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] 2013 r., nr [...] w przedmiocie płatności do gruntów rolnych za rok 2007 postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] 2013 r., nr [...] Dyrektor L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. z dnia [...] 2010 r., nr [...] w przedmiocie płatności do gruntów rolnych za rok 2007. Decyzja, wysłana na adres M.M., nie została przez nią odebrana pomimo dwukrotnego awizowania. W piśmie z dnia 9 lipca 2013 r. M. M. podniosła, że ze względu na operację nogi, pobyt w szpitalu do dnia 18 czerwca 2013 r. i niepełnosprawność ruchową po operacji nie była w stanie odebrać przesyłki pocztowej od organu. W związku z tym wniosła o ponowne przesłanie jej pisma. W odpowiedzi, udzielonej pismem z dnia 17 lipca 2013 r. Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR poinformował, że decyzja z dnia 17 czerwca 2013 r. została doręczona w trybie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego, z powodu jej nieodebrania przez stronę. Jednocześnie organ przesłał stronie kopię decyzji, celem zapoznania się z jej treścią. Pismo zostało doręczone stronie w dniu 1 sierpnia 2013 r. Pismem datowanym na 27 sierpnia 2013 r. (nadanym na poczcie w dniu 29 sierpnia) M. M. wniosła do sądu skargę na decyzję z [...] 2013 r. W skardze wniosła "o orzeczenie, iż zaskarżone orzeczenie zostało jej doręczone w odpisie dnia 1 sierpnia 2013 r.". Wniosła także o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej niezgodność z prawem. W uzasadnieniu skargi powołała się jeszcze raz na niesprawność ruchową po operacji nogi, która to okoliczność uniemożliwiła jej odebranie awizowanej przesyłki pocztowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej po upływie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, gdyż została wniesiona po upływie terminu. W świetle art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Prawidłowo organ administracji przyjął, że skarżona decyzja została doręczona skarżącej w trybie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy przypomnieć, że przepis ten ma zastosowanie w sytuacji, gdy niemożliwe jest doręczenie pisma adresatowi lub domownikowi (innej osobie), która zobowiąże się przekazać pismo adresatowi. W takiej sytuacji operator pocztowy (urząd gminy) przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Adresatowi pozostawia się zawiadomienie o pozostawieniu pisma (tzw. awizo) wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w placówce operatora (urzędzie gminy), a gdy adresat nie podejmie przesyłki, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Jeżeli pomimo dwukrotnego awizowania adresat nie odbierze przesyłki doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia pozostawienia pierwszego zawiadomienia, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Pierwsze zawiadomienie pozostawiono w dniu 20 czerwca 2013 r. Wobec nieodebrania przesyłki skutek doręczenia nastąpił w dniu 4 lipca 2013 r. Późniejsze przesłanie kopii decyzji na prośbę skarżącej nie ma znaczenia – doręczenie jest czynnością jednorazową i jego skutek nastąpił już wcześniej. Skarga do sądu administracyjnego powinna być wniesiona do dnia 5 sierpnia 2013 r. (z uwagi na dni wolne – 3 i 4 sierpnia). Skarżąca wniosła skargę dopiero w dniu 29 sierpnia 2013 r., a więc znacznie po upływie terminu. Okoliczności podawane przez skarżącą (niemożność odebrania pisma z powodu operacji nogi i niesprawności ruchowej) mogłyby być podstawą ewentualnego przywrócenia terminu do wniesienia skargi do sądu. Należy jednak zauważyć, że po pierwsze – sąd nie może orzec o przywróceniu terminu bez stosownego wniosku osoby, dla której termin był wyznaczony. Skarżąca nie składała wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Treść argumentów podniesionych w skardze zmierza raczej do kwestionowania ustaleń organu co do terminu doręczenia i wykazania, że decyzję doręczono dopiero 1 sierpnia 2013 r. Argumentacja te jest niezasadna z wyżej przedstawionych przyczyn. Po drugie – gdyby próbować interpretować argumenty skarżącej jako wniosek o przywrócenie uchybionego terminu (choć treść skargi na to nie wskazuje), to i tak wniosek taki nie odniósłby zamierzonego skutku. Należy zwrócić uwagę, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu należy wnieść do sądu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Skarżąca nie podaje daty, kiedy ustała przyczyna, z powodu której nie mogła odebrać przesyłki pocztowej z decyzją. Przyczyna ta ustała jednak najpóźniej w dniu 1 sierpnia 2013 r., kiedy to skarżąca odebrała przesyłkę pocztową z kopią decyzji, nadesłaną na jej prośbę. W tym dniu zaczął biec termin do złożenia pisma z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Termin upłynął bezskutecznie w dniu 8 sierpnia 2013 r. Nawet gdyby próbować wyinterpretować z treści skargi taki wniosek, został on złożony zbyt późno (29 sierpnia 2013 r.). Na marginesie należy nadmienić, że skarżąca przebywała w szpitalu do dnia 18 czerwca 2013 r. Z jej pism nie wynika, dlaczego nie mogła odebrać przesyłki pocztowej, którą awizowano w dniu 20 czerwca, kiedy powinna być już w domu. Z przedstawionych ustaleń wynika jednoznacznie, że skarga M. M.została wniesiona po upływie ustawowego terminu, co skutkuje koniecznością jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie przytoczonego przepisu orzekł jak w sentencji postanowienia.