III SA/Lu 67/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędziowie: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 4 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. (Białoruś) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 29 czerwca 2022 r. (nr 0601-IGC.48.76.2022.EK) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej jako: "organ odwoławczy" lub "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania białoruskiej J. Sp. z o.o. w M. (dalej jako: "skarżąca Spółka" lub "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 11 marca 2022 r. (nr 308000-COC-1.5063.268.2021.9.KL) w przedmiocie nałożenia na Spółkę kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: W dniu 21 lipca 2021 r. na terenie przejścia granicznego w K. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej przeprowadzili kontrolę wyjeżdzającego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środka przewozowego – pojazdu członowego złożonego z ciągnika samochodowego nr rej. [...] oraz naczepy ciężarowej o nr rej. [...], którego kierowcą był obywatel [...] A. P., wykonujący przejazd w ramach międzynarodowego przewozu drogowego na rzecz skarżącej Spółki. Pojazdem przewożony był ładunek niepodzielny w postaci zaworów okularowych (2 sztuki) o wadze brutto 9.300 kg. W wyniku przeprowadzonej kontroli parametrów zewnętrznych pojazdu ustalono, że długość pojazdu wynosiła 1650 cm, długość pojazdu z ładunkiem 1650 cm, wysokość pojazdu 400 cm, szerokość pojazdu 255 cm, a szerokość pojazdu z ładunkiem 330 cm. Wystawanie ładunku z lewej strony wynosiło 38 cm, a ładunku z prawej strony 37 cm. W wyniku pomiaru stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej szerokości pojazdu z ładunkiem o 75 cm (tj. o 29,41%). Pomiar rzeczywistej masy całkowitej pojazdu wskazał na normatywność środka przewozowego w tym zakresie. Podczas kontroli kierujący pojazdem przedstawił następujące dokumenty: paszport, dowody rejestracyjne pojazdu silnikowego i naczepy, międzynarodowe samochodowe listy przewozowe CMR z dnia 20 lipca 2021 r., zezwolenie kategorii V nr [...] z dnia 28 września 2020 r. na przejazd pojazdu nienormatywnego wydane na okres 24 miesięcy w terminie od dnia 30 września 2020 r. do dnia 30 września 2022 r. Zakres i wyniki przeprowadzonych pomiarów utrwalone zostały w protokole kontroli pojazdu nr [...] z dnia 21 lipca 2021 r. oraz w protokole kontroli drogowej nr [...] z dnia 21 lipca 2021 r. Kierujący pojazdem do sporządzonych protokołów nie wniósł żadnych zastrzeżeń. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalna szerokość została przekroczona powyżej wartości dopuszczalnej od wartości 3,10 m oraz stwierdzono niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym, to jest właściwe zezwolenie na przejazd pojazdu z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach, o którym mowa w art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. d ustawy o transporcie drogowym, tj. naruszenia określone w lp. 10.4.3. oraz lp. 1.12. załącznika nr 3 do tej ustawy. W takich okolicznościach decyzją z dnia 11 marca 2022 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w kwocie 5.500 zł za dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalna szerokość została przekroczona powyżej wartości dopuszczalnej od wartości 3,10 m oraz niewyposażenie kierowcy w dokumenty o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym. Uzasadniając swoją decyzję organ podniósł, że wobec stwierdzonego przekroczenia limitu w zakresie szerokości pojazdu, wymagane było zezwolenie kategorii III. Kierowca takiego zezwolenia nie okazał. Natomiast wobec okazanego przez kierowcę zezwolenia kategorii V nr [...] organ stwierdził, że przepisy prawa nie wskazują na możliwość poruszania się pojazdu nienormatywnego na podstawie zezwolenia innej (w tym wyższej) kategorii w sytuacji, gdy wymagane jest zezwolenie niższej kategorii. Zgodnie bowiem z art. 64ea ustawy Prawo o ruchu drogowym, w przypadku wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, kategorii innej niż wymagana albo na podstawie zezwolenia kategorii V z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu lub zespołu pojazdów wskazanymi w tym zezwoleniu, przejazd pojazdu nienormatywnego uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. Kontrolowany w dniu 21 lipca 2021 r. przewóz ładunku nienormarmatywnego, w związku z przekroczeniem jedynie parametru szerokości z ładunkiem, wymagał posiadania zezwolenia kategorii III (wydanego po dniu 12 marca 2021 r.) lub kategorii IV (wydanego do dnia 12 marca 2021 r.). Okazane przez kierowcę zezwolenie wyższej kategorii, tj. zezwolenie kategorii V nr [...] z dnia 28 września 2020 r. nie zostało uznane za uprawniające do wykonywania przewozu. Od powyższej decyzji skarżąca Spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła odwołanie. Po jego rozpatrzeniu organ II instancji decyzją z dnia 29 czerwca 2022 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy podniósł, że przepisy ustawy o transporcie drogowym mają zastosowanie do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie rzeczy. Z zapisów w dowodach rejestracyjnych wymienionego zespołu pojazdów wynika, że masa całkowita tego zespołu pojazdów wynosiła 5 500 kg (pojazd silnikowy 19 000 kg i naczepa 36 000 kg). Zatem do przewozu drogowego wykonywanego wymienionym zespołem pojazdów zastosowanie miały przepisy ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy wskazał na przepis art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym międzynarodowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. W przedmiotowej sprawie wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu rzeczy potwierdzają międzynarodowe listy przewozowe CMR z dnia 20 lipca 2021 r. stanowiące dowód zawarcia umowy przewozu. Zgodnie z zapisami tych dokumentów, przedmiotowym zespołem pojazdów wykonywany był przewóz towaru podjętego w Polsce w miejscowości Z. w dniu 20 lipca 2021 r., celem dostarczenia go do [...] do miejscowości L.. Jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywała się z przekroczeniem granicy RP, a zatem wykonywany w przedmiotowej sprawie przewóz wypełniał definicję międzynarodowego przewozu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Podmiotem wykonującym przewóz na podstawie listów przewozowych była spółka L. z siedzibą w M. . Organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. d ustawy o transporcie drogowym nakłada na kierującego pojazdem lub zespołem pojazdów podczas wykonywania przewozu drogowego obowiązek posiadania i okazywania na żądanie uprawnionego organu kontroli, odpowiedniego zezwolenia na przejazd pojazdu, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach. Jednocześnie przepis ten nakłada na przedsiębiorcę obowiązek wyposażenia kierowcy w wymagane dokumenty, w tym m.in. zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego. Funkcjonariusze Oddziału Celno-Skarbowego w toku czynności kontrolnych ustalili, że szerokość pojazdu wynosiła 255 cm, a szerokość pojazdu z ładunkiem 330 cm, przy wystającym ładunku z lewej strony o 38 cm i wystającym ładunku z prawej strony o 37 cm. Wyniki z przeprowadzonego pomiaru szerokości pojazdu z ładunkiem wskazały zatem przekroczenie dopuszczalnej szerokości tego parametru o 75 cm. Oznaczało to przekroczenie dopuszczalnej szerokości z ładunkiem określonej w art. 61 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ wskazał, że według art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii. Stosownie do treści lp. 3 załącznika nr 1 do tej ustawy, zezwolenie kategorii III wydawane jest na przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych, m.in. o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m. Wobec stwierdzonej w trakcie kontroli nienormatywności pojazdu w zakresie szerokości pojazdu z ładunkiem, gdzie zmierzona szerokość (330 cm) nie przekraczała 3,4 m, przy braku przekroczenia pozostałych parametrów zewnętrznych (długości i wysokości) oraz nacisków osi i masy całkowitej pojazdu – na przejazd wymagane było zezwolenie kategorii III. Zdaniem organu odwoławczego, okazane przez kierowcę zezwolenie kategorii V nie uprawniało do wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym. Organ powołał się na okoliczność, że z dniem 13 marca 2021 r. weszła w życie ustawa z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw, która wprowadziła zmiany w zakresie kategorii zezwoleń wydawanych na przejazdy nienormatywne. Zgodnie z art. 3 pkt 2 lit. b tej ustawy, kategorie I-VII zastąpiono kategoriami I-V. Przejazd pojazdu nienormatywnego o parametrach, jakie podsiadał kontrolowany zespół pojazdów umożliwiało w dniu kontroli zezwolenie kategorii IV wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed zmianą albo zezwolenie kategorii III wydane według nowych przepisów po 13 marca 2021 r. Kierowca okazał zaś wydane przed zmianą przepisów zezwolenie kategorii V, a więc kategorii niewłaściwej, co zdaniem organu było równoznaczne z brakiem zezwolenia. Powyższe skutkowało nałożeniem kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, na warunkach i w wysokości określonej przepisami załącznika nr 3 do tej ustawy. Za dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalna szerokość została przekroczona od wartości 3,10 m, organ nałożył karę w kwocie 5.000 zł zgodnie z lp. 10.4.3. załącznika nr 3 do ustawy, zaś za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym – za każdy dokument, organ nałożył karę w kwocie 500 zł, zgodnie z lp. 1.12. załącznika nr 3 do ustawy. Łączna suma kar wyniosła zatem 5.500 zł. Jednocześnie organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania przepisu art. 92c ustawy o transporcie drogowym umożliwiającego umorzenie wszczętego postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej w przypadku spełnienia określonych warunków. W ocenie organu II instancji przepis ten może być stosowany wyjątkowo, gdy przedsiębiorca nie mógł przewidzieć zdarzeń lub okoliczności skutkujących naruszeniem obowiązujących przepisów. Tymczasem – zdaniem organu – w przedmiotowej sprawie przewóz ładunku był możliwy do przewidzenia i zaplanowania, a brak wiedzy co do posiadania zezwolenia określonej kategorii, nie zwalniał przedsiębiorcy z odpowiedzialności za brak wymaganego dokumentu. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła skarżąca Spółka. W skardze reprezentujący skarżącą spółkę pełnomocnik procesowy (radca prawny) zarzucił naruszenie następujących przepisów: 1) art. 64 ust. 1 pkt 1 oraz art. 64ea ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przejazd pojazdem na podstawie pozwolenia kategorii V jest przejazdem bez zezwolenia, pomimo nieprzekroczenia parametrów określonych w tym zezwoleniu w sytuacji, gdy tylko przekroczenie tych parametrów pozwalałoby na przyjęcie, że przejazd wykonywany jest bez zezwolenia; 2) art. 11 ust. 1 ustawy – Prawo przedsiębiorców, poprzez przyjęcie, że przejazd na podstawie zezwolenia kategorii V jest niedopuszczalny, gdy parametry nie przekraczały wartości maksymalnych określonych w zezwoleniach niższych kategorii, w sytuacji gdy żaden przepis tak wprost nie stanowi, w związku z czym należało dokonać wykładni przyjaznej dla przedsiębiorcy. Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W ocenie skarżącej w zaskarżonej decyzji organ II instancji nie odniósł się do istoty zarzutów podnoszonych w odwołaniu, powtarzając argumentację organu I instancji. Treść unormowań art. 64 ust. 1 pkt 1 i art. 64ea ustawy Prawo o ruchu drogowym nie pozwala zaś na wyciągnięcie wniosków zaprezentowanych przez organ w zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej z przepisu art. 64ea wyraźnie wynika, że w przypadku zezwolenia kategorii V, przejazd uznaje się za wykonywany bez zezwolenia w przypadku przekroczenia parametrów technicznych. Natomiast zezwolenie kategorii V nie określa minimalnych parametrów tylko parametry maksymalne. Tymczasem organy zarzucają, że poszczególne parametry były zbyt niskie, tzn., że mieściłyby się również w niższych kategoriach. Takie rozumienie prawa przez organy jest absurdalne i nielogiczne, gdyż prowadzi do uznania, że spełnienie dalej idących wymogów jest sprzeczne z prawem w sytuacji, gdy wystarczyłoby spełnienie mniejszych wymogów. Skoro strona uzyskała zezwolenie na wykonywanie przejazdu o określonych parametrach, to nie można jej czynić zarzutu, że wystarczyłoby zezwolenie z niższymi parametrami. Ponadto zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy – Prawo przedsiębiorców, organy są zobowiązane dokonywać przyjaznej dla przedsiębiorcy wykładni prawa. Zdaniem Spółki z żadnych przepisów nie wynika wprost konkluzja poczyniona w decyzjach przez organy, że przejazd kategorii V jest przejazdem bez zezwolenia w sytuacji, gdy wystarczająca była niższa kategoria. W takim przypadku organy powinny powstrzymać się od wykładni niekorzystnej dla przedsiębiorcy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniesiona w sprawie skarga podlega oddaleniu, gdyż nie zawiera żadnych usprawiedliwionych podstaw, które wskazywałyby na wadliwość zaskarżonej decyzji. Na wstępie wymaga zwrócenia uwagi, że złożona w przedmiotowej sprawie skarga została przez sąd rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), bowiem skarżąca nie sprzeciwiła się wnioskowi organu co do rozpoznania sprawy w tym trybie. Trzeba pamiętać, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Sąd uchyla decyzję jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostawało to, że skarżąca Spółka w dniu 21 lipca 2021 r. wykonywała przejazd w ramach międzynarodowego transportu drogowego zespołem pojazdów o nr rejestracyjnych [...] W stosunku do Spółki wykonującej wymieniony przewóz drogowy przeprowadzono na terenie Oddziału Celnego w K. tego dnia kontrolę, która zakończyła się sporządzeniem dwóch protokołów. Pierwszy z nich opatrzony nr [...] dotyczył kontroli pojazdu przekraczającego granicę państwa przy wyjeździe z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (k. 35 akt adm.) i dotyczył naruszeń polegających na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem z przekroczoną szerokością. Równocześnie z tej samej kontroli został sporządzony drugi protokół (protokół kontroli drogowej) oznaczony nr [...] (k. 33 akt adm.), w którym stwierdzono naruszenie przepisów polegające na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym – za każdy dokument. Oczywiście materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, ze zm. – dalej jako "ustawa o transporcie drogowym" lub "u.t.d."). Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. w brzmieniu mającym w sprawie zastosowanie, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9; 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 – załącznika nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.). W pozycji lp. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d. wymienione zostało naruszenie polegające na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. Kara za powyższe naruszenie została określona w wysokości 500 zł – za każdy dokument. Z kolei w pozycji lp. 10.4.3. załącznika nr 3 do u.t.d. unormowane zostało naruszenie polegające na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalna szerokość została przekroczona od wartości 3,10 m. Za powyższe naruszenie przewidziana została kara pieniężna w wysokości 5 000 zł. Stosownie do art. 87 ust. 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, dokumenty wymienione w tym przepisie, w tym – wykonując przewóz drogowy rzeczy – dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także, między innymi, zezwolenie na przejazd pojazdu, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach (art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. d u.t.d.). W świetle zaś art. 4 pkt 22 lit. l u.t.d., obowiązki lub warunki przewozu drogowego to również obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988, ze zm. – dalej jako "Prawo o ruchu drogowym" lub "p.r.d."). Przepisy określające dopuszczalne wymiary, masę i naciski osi pojazdu zawarte są właśnie w ustawie Prawo o ruchu drogowym i w wydanym na podstawie art. 66 ust. 5 p.r.d. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022, ze zm. – dalej jako "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych".). Zgodnie z art. 61 ust. 6 pkt 1 p.r.d., ładunek wystający poza boczne płaszczyzny obrysu pojazdu może być umieszczony tylko w taki sposób, aby całkowita szerokość pojazdu z ładunkiem nie przekraczała 2,55 m, a przy szerokości pojazdu 2,55 m nie przekraczała 3 m, jednak pod warunkiem umieszczenia ładunku tak, aby z jednej strony nie wystawał na odległość większą niż 23 cm. Powtarza to przepis § 2 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów, według którego szerokość pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 13 i 13a, § 45 ust. 3 pkt 1, § 54 ust. 3, nie może przekraczać 2,55 m. W rozpatrywanej sprawie w wyniku przeprowadzonej kontroli parametrów zewnętrznych skontrolowanego pojazdu członowego jasno ustalono, że szerokość pojazdu wynosiła 255 cm, szerokość pojazdu z ładunkiem 330 cm (wystawanie ładunku z lewej strony o 38 cm i z prawej strony o 37 cm), co stanowiło przekroczenie dopuszczalnej wartości (255 cm) o 75 cm, tj. o 29,41%. Czynności pomiaru parametrów pojazdu, w tym jego szerokości zostały udokumentowane w protokole kontroli nr [...] Jak wynika z tego protokołu, kontroli pomiaru szerokości dokonano przymiarem wstęgowym typu [...] (nr [...]), posiadającym świadectwo wzorcowania nr [...] z dnia 25 października 2019 r. wydane przez G. Sp. z o.o. Wprawdzie kierowca pojazdu nie podpisał protokołu kontroli, jednakże sposób przeprowadzenia pomiarów oraz ich wyniki nie były w niniejszej sprawie w ogóle kwestionowane przez skarżącą Spółkę, która była podmiotem wykonującym przewóz. W świetle wskazanych wyżej dowodów zgromadzonych w sprawie, brak było jakichkolwiek podstaw do podważania ustaleń faktycznych organów w tym zakresie. Tym samym poddany kontroli pojazd członowy był pojazdem nienormatywnym, gdyż zgodnie z definicją wyrażoną w art. 2 pkt 35a p.r.d., pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku, wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie natomiast do art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ. Wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-V oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy (art. 64 ust. 3 p.r.d.). Kwestionując zaskarżoną decyzję skarżąca powołała się na okoliczność posiadania przez kierowcę i okazania w czasie kontroli zezwolenia kategorii V, nr [...], wydanego w dniu 28 września 2020 r. na okres od 30 września 2020 r. do 30 września 2022 r. Zgodnie z treścią okazanego dokumentu, obejmował on zezwolenie na przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego, który spełnia wymagania w zakresie wymiarów, masy oraz nacisków osi, określone w pozycji 5 tabeli "Kategorie zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego" załącznika do ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jest to istotą sporu w przedmiotowej sprawie, gdyż w ocenie organów skarżąca, zgodnie z art. 87 ust. 1 u.t.d., obowiązana była wyposażyć kierowcę w zezwolenie kategorii IV, wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed wejściem w życie ustawy z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw, bądź zezwolenie kategorii III wydane według nowych przepisów. Jednakże żadnego z takich zezwoleń kierujący pojazdem nie posiadał. Rozważając powyższą kwestię należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że ustawa z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 54 – dalej jako: "ustawa z 18 grudnia 2020 r." lub "ustawa zmieniająca"), weszła w życie w dniu 13 marca 2021 r. (art. 22 tej ustawy). Zmiany, które weszły na mocy wskazanej nowelizacji, wynikają z wyroku TSUE z dnia 21 marca 2019 r., [...], Komisja przeciwko Polsce, i dotyczą zmian przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz przepisów ustawy o drogach publicznych. W efekcie powołanego wyroku TSUE i zmian w prawie wprowadzonych nowelizacją z dnia 18 grudnia 2020 r. w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtowała się zasada, że wszystkie pojazdy na terenie Unii Europejskiej powinny mieć zagwarantowane prawo poruszania się bez zezwolenia do granicznych wartości, określonych w prawie unijnym (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 11 sierpnia 2020 r., sygn. II SA/Ol 22/20 oraz wyrok WSA w Lublinie z dnia 23 lutego 2021 r., sygn. III SA/Lu 1011/20). Zgodnie z powyższą zasadą, ogólne obowiązki co do przejazdu każdego pojazdu nienormatywnego, a więc przekraczającego wartości graniczne, zostały szczegółowo uregulowane w art. 64 p.r.d. Wyłączenia spod tych obowiązków mają charakter wyjątków i nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Bezsprzecznie zatem na przejazd pojazdu nienormatywnego, a z takim mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, skarżąca Spółka winna posiadać zezwolenie określonej kategorii. Zauważyć również należy, że nowela z 18 grudnia 2020 r. w art. 12 przewiduje, że zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 3, obejmujące zezwolenie na przejazd pojazdu o wymiarach lub masie całkowitej przekraczających dopuszczalne wielkości, wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, zachowują ważność przez okres na jaki zostały wydane. Jednocześnie nowela ta wprowadziła zmiany w zakresie załącznika nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym, wprowadzając nowe kategorie zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego. Dotychczasowe kategorie I-VII zastąpiono kategoriami I-V. Jak wynika z uzasadnienia projektu do ustawy zmieniającej: "W związku ze zniesieniem obowiązku uzyskiwania zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego dla pojazdu o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t należało usunąć kategorię I zezwoleń w całości, zaś w pozostałych kategoriach dokonać zmian w odniesieniu do nacisków osi. Jednocześnie w związku z usunięciem kategorii I dotychczasowa numeracja zezwoleń uległa zmianie tzn.: - dotychczasowa kategoria II będzie kategorią I, - dotychczasowa kategoria III będzie kategorią II, - dotychczasowa kategoria IV będzie kategorią III, - dotychczasowa kategoria V i VI zostały połączone i będzie to kategoria IV, - dotychczasowa kategoria VII będzie kategorią V." Z tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do p.r.d., obowiązującej w dacie wydania zezwolenia wynika, że zezwolenie kategorii V wydawane było dla poruszającego się po drodze publicznej pojazdu nienormatywnego: a) naciskach osi nie większych od dopuszczalnych dla danej drogi, b) o szerokości nieprzekraczającej: 3,4 m, c) o długości nieprzekraczającej: 15 m dla pojedynczego pojazdu, 23 m dla zespołu pojazdów, 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach; d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m; e) o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 t. Natomiast zgodnie z powołaną tabelą zezwolenie kategorii IV wydawane było dla poruszającego się po drodze publicznej pojazdu nienormatywnego: a) rzeczywistej masie całkowitej nie większej od dopuszczalnej, b) o szerokości nieprzekraczającej: 3,4 m, c) o długości nieprzekraczającej: 15 m dla pojedynczego pojazdu, 23 m dla zespołu pojazdów, 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach; d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m; e) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej napędowej do 11,5 t. Zgodnie natomiast z treścią załącznika nr 1 do p.r.d., wprowadzonego nowelizacją z dnia 18 grudnia 2020 r., zezwolenie kategorii III dotyczy pojazdu nienormatywnego poruszającego się po drodze krajowej: o rzeczywistej masie całkowitej oraz naciskach osi nie większych od dopuszczalnych; o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m, o długości nieprzekraczającej: 15 m dla pojedynczego pojazdu, 23 m dla zespołu pojazdów, 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach; o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m. Stosownie do art. 64ea p.r.d., w przypadku wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, kategorii innej niż wymagana albo na podstawie zezwolenia kategorii V z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu lub zespołu pojazdów wskazanymi w tym zezwoleniu, przejazd pojazdu nienormatywnego uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. Mając na względzie treść powyższego przepisu i regulacje załącznika nr 3 do u.t.d., w ocenie Sądu organy całkowicie zasadnie uznały, że zachodzą podstawy do nałożenia na skarżącą kary za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym w sytuacji, gdy skarżąca wykonywała przejazd pojazdem nienormatywnym na podstawie zezwolenia kategorii V, to jest kategorii innej niż wymagana kategoria IV (na podstawie przepisów obowiązujących przed wejściem w życie ustawy zmieniającej), bądź zezwolenia kategorii III (wydawanego według przepisów po nowelizacji). Tym samym, wbrew zarzutom podniesionym w skardze, stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji pozostaje w zgodzie z właściwymi przepisami prawa. Przytoczony wyżej przepis art. 64ea p.r.d. stanowi wyraźny zakaz posługiwania się podczas wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym – zezwoleniem kategorii innej niż wymagana, a z cytowanego już art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d. wynika wprost, że kategoria zezwolenia musi być odpowiednia. Obowiązywanie wskazanej zasady wzmacnia także przepis art. 64c ust. 5 p.r.d., który przewiduje wyjątek stanowiący, że zezwolenie kategorii III uprawnia do poruszania się pojazdami i drogami, określonymi dla zezwolenia kategorii II. Poza wskazanym wyżej przypadkiem ustawodawca nie dał żadnej innej możliwości podmiotom wykonującym przewozy drogowe poruszania się pojazdami i drogami na podstawie zezwolenia wyższej kategorii, w sytuacji, gdy wystarczające (właściwe) jest zezwolenie kategorii niższej. Wskazać też trzeba, że wyraźny zakaz posługiwania się podczas wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym zezwoleniem kategorii innej niż wymagana obowiązywał także przez zmianą ustawy – Prawo o ruchu drogowym dokonaną ustawą z dnia 18 grudnia 2020 r. Przypomnieć bowiem należy, że dokonana ustawą zmieniającą nowelizacja ustawy Prawo o ruchu drogowym dotyczyła między innymi kategorii zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych oraz wysokości kar administracyjnych za przejazd takich pojazdów bez odpowiedniego zezwolenia. Przed dniem 13 marca 2021 r. przepis art. 64c ust. 5 p.r.d. stanowił, że zezwolenie kategorii IV uprawnia do poruszania się pojazdami i drogami, określonymi dla zezwolenia kategorii III. Jednocześnie przed dniem 13 marca 2021 r. obowiązywał art. 64c ust. 6 p.r.d., który stanowił, że zezwolenie kategorii VI uprawnia do poruszania się pojazdami i drogami, określonymi dla zezwolenia kategorii V. Jak już wskazano, zmiana z dniem 13 marca 2021 r. brzmienia art. 64c ust. 5 p.r.d. oraz uchylenie ust. 6 tego artykułu wynikały z przewidzianej nowelizacją zmiany w zakresie liczby, numeracji i opisu kategorii zezwoleń i miała ona związek ze zniesieniem obowiązku uzyskiwania zezwoleń na przejazd pojazdu o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Jednakże treść art. 64c ust. 5 p.r.d. przed zmianą i po zmianie ustawy, a także obowiązujący przez zmianą ust. 6 art. 64c p.r.d., to jedyne wyjątki, w których ustawa dopuszczała lub aktualnie dopuszcza możliwość poruszania się pojazdu nienormatywnego na podstawie zezwolenia kategorii innej niż wymagana, a mianowicie określonej kategorii wyższej, w ramach obowiązującej numeracji, w sytuacji gdy wystarczające jest zezwolenie określonej kategorii niższej. Wskazane wyjątki potwierdzają zatem ogólną regułę wynikającą z art. 64ea p.r.d. Zarazem w sprawie nie budziło wątpliwości, że wyjątek z art. 64c ust. 5 p.r.d. nie odnosi się do okoliczności niniejszej sprawy. Skarżąca posiadała bowiem ważne zezwolenie kategorii V, które w świetle przytoczonych przepisów art. 64ea oraz art. 64c ust. 5 p.r.d. nie mogło zastąpić zezwolenia kategorii III (według obowiązujących przepisów), jak też zezwolenia kategorii IV (według przepisów obowiązujących przed wejściem w życie ustawy zmieniającej). W konsekwencji całkowicie bezpodstawne jest wyrażone w skardze stanowisko, że w treści ustawy Prawo o ruchu drogowym nie ma żadnego wyraźnego zapisu, który wykluczałby wybór zezwolenia kategorii V w sytuacji, w której pojazd miałby równocześnie parametry adekwatne dla zezwolenia kategorii niższej, co miałoby uzasadniać dopuszczalność poruszania się po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego na podstawie posiadanego zezwolenia kategorii wyższej, w każdym przypadku nienormatywności kategorii także niższej. Tym samym zupełnie nieuprawnione było stanowisko skarżącej, że poddany kontroli w dniu 21 lipca 2021 r. zespół pojazdów, z zezwoleniem kategorii V, miał parametry właściwe dla zezwoleń niższych kategorii, to jest zezwolenia kategorii III (według znowelizowanych przepisów), jak i kategorii IV (według przepisów obowiązujących przed zmianą). O rodzaju odpowiedniej kategorii zezwolenia decydują: wymiary, masa i naciski osi pojazdów nienormatywnych, co wynika z treści art. 64 ust. 3 p.r.d. oraz treść tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy, a także formularz wniosku o wydanie zezwolenia stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2021 r. w sprawie zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 212). W tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do p.r.d. określone są także drogi, po których pojazdy posiadające stosowne zezwolenie mogą się poruszać. W świetle powyższych unormowań istotne jest to, że w sprawie przeprowadzona kontrola potwierdziła przekroczenie jedynie parametrów zewnętrznych, których wartości wykazały, że wystarczające było zezwolenie kat. IV według starych przepisów lub zezwolenie kategorii III według nowych regulacji, nie zaś zezwolenie kategorii V wydane na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów. Nie stwierdzono bowiem nienormatywności pozostałych parametrów, w tym w szczególności w zakresie rzeczywistej masy całkowitej skontrolowanego pojazdu. Z uwagi na wymiary pojazdu, w świetle zapisów załącznika nr 1 do p.r.d., kontrolowany pojazd odpowiadał parametrom pojazdu nienormatywnego właściwym dla zezwolenia kategorii IV według starych przepisów lub zezwolenia kategorii III według nowych regulacji, a nie kategorii V. W konsekwencji należało uznać, że dla kontrolowanego pojazdu zezwolenie kategorii V nie było adekwatne. Jak już wskazano, stosownie do art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. d u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego rzeczy kierowca pojazdu samochodowego, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. zezwolenie na przejazd pojazdu, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach. W konsekwencji zatem uprawnione było uznanie przez organ, że okazane do kontroli zezwolenie kategorii V, nie było zezwoleniem odpowiednim w rozumieniu art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d. Jak wyjaśniono już wyżej, poza wyjątkiem przewidzianym w art. 64c ust. 5 p.r.d., posiadanie zezwolenia innej kategorii, także wyższej niż wymagana, oznacza, że podmiot nie legitymuje się zezwoleniem, bowiem art. 64ea p.r.d. wyraźnie wskazuje, że taki przejazd uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. W świetle powyższych rozważań bezpodstawne okazały się więc sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Wydając zaskarżoną decyzję organ dokonał bowiem prawidłowej wykładni przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, w tym załącznika nr [...] do tej ustawy i z analizy tej wyprowadził trafne wnioski, że w okolicznościach tej sprawy odpowiednim i wymaganym zezwoleniem było zezwolenie kategorii III (według obowiązujących przepisów), bądź zezwolenie kategorii IV (według przepisów obowiązujących przed zmianą). Pozostaje zatem poza sporem to, że kierujący pojazdem nie został w okolicznościach tej sprawy wyposażony przez stronę skarżącą w zezwolenie jednej z tych kategorii. Jak już wyżej wskazano, dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalna szerokość została przekroczona powyżej wartości dopuszczalnej od wartości 3,10 m stanowi penalizowane przez ustawodawcę naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym sankcjonowane karą w wysokości 5.000 zł na podstawie lp. 10.4.3. załącznika nr 3 do u.t.d. Z kolei pod lp. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d. za niewyposażenie kierowcy w zezwolenie na przejazd pojazdu, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach przewidziana została kara w wysokości 500 zł. Nałożona zatem na stronę skarżącą kara w łącznej kwocie 5.500 zł – jest zgodna z przepisami prawa, w tym także z treścią art. 92a ust. 1 u.t.d. Trafnie również stwierdzono w zaskarżonej decyzji, że skarżąca Spółka w toku postępowania nie wykazała okoliczności, które uzasadniałyby umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Bez wątpienia przepisy art. 92c ust. 1 pkt 2 i 3 u.t.d. nie znajdowały zastosowania w niniejszej sprawie. Natomiast przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., jako stanowiący wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz, musi być interpretowany ściśle. Zatem może znaleźć zastosowanie jedynie wówczas, gdy do naruszenia prawa doszło wskutek niezależnych okoliczności, na które wykonujący przewóz nie miał wpływu i których nie mógł przewidzieć. Tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy, podmiot wykonujący przejazd musi uwzględniać w jego planowaniu i wykonywaniu zasady prawa regulujące wykonywanie tego rodzaju działalności. Skarżąca powinna znać bowiem przepisy normujące ruch pojazdów nienormatywnych i zasady przewozu ładunków. Odpowiedzialność wykonującego przejazd ma charakter obiektywny, niezależny od winy. Możliwość zwolnienia podmiotu wykonującego przewóz od odpowiedzialności istnieje tylko w ściśle określonych sytuacjach i uzależniona jest od wykazania, że podmiot ten dołożył należytej staranności wymaganej w stosunkach danego rodzaju, a do naruszenia doszło na skutek okoliczności od niego niezależnych, na które nie miał wpływu. Obowiązkiem zaś przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie działalności, by uzyskać rezultat w postaci zachowania wymiarów pojazdu w zgodności z normami. Podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie zarobkowego przewozu drogowego rzeczy jest przecież profesjonalnym przewoźnikiem, który powinien organizować pracę swojego przedsiębiorstwa tak, aby przestrzegać przepisów prawa mających zastosowanie przy wykonywaniu przejazdu pojazdu po drogach publicznych. Przedsiębiorca musi mieć świadomość konieczności ponoszenia konsekwencji w przypadkach wykonywania przewozu pojazdem o wymiarach przekraczających dopuszczalne parametry, z naruszeniem art. 92a u.t.d. Taki przejazd jest niezgodny z obowiązującym prawem, ale przede wszystkim zagraża bezpieczeństwu innych uczestników ruchu drogowego. W interesie przedsiębiorcy leży zapewnienie zgodności wykonywanych operacji transportowych z obowiązującymi regulacjami prawnymi. W sprawie nie zostały wykazane jakiekolwiek okoliczności wskazujące na to, że skarżąca spółka nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego przewóz drogowy odpowiedzialność administracyjną ponosi ten przedsiębiorca. Ponadto brak było jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia zaistnienia przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 2 i 3 u.t.d. Okoliczności sprawy nie wskazują bowiem, że za stwierdzone naruszenia została na stronę nałożona kara przez inny uprawniony organ, jak również od dnia ujawnienia naruszenia nie upłynął okres 2 lat. Spółka ani w skardze, ani w trakcie postępowania administracyjnego nie powołała żadnych okoliczności, które mogłyby zwolnić ją z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. Samo przekonanie strony o wyposażeniu kierowcy w zezwolenie odpowiedniej kategorii w żadnym razie nie jest wystarczające do uwolnienia się strony od odpowiedzialności na podstawie omawianych przepisów. Odnosząc się natomiast do sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia przepisu art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2023 r. poz. 221) stwierdzić należy, że jest on całkowicie chybiony. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść przedsiębiorcy, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. W ocenie Sądu unormowania art. 64 ust. 1 pkt 1 oraz art. 64ea p.r.d. są czytelne i nie budzą wątpliwości powodujących rozbieżności w ich stosowaniu. Natomiast podnieść należy, że normy w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a fakt ich naruszenia skutkuje koniecznością i obowiązkiem nałożenia kary pieniężnej. W konkluzji – zdaniem Sądu – organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, przeprowadziły niezbędne w sprawie postępowanie i wyjaśniły wszystkie istotne jej okoliczności. Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy jest kompletny i został poddany przez organy wszechstronnej analizie, a wyprowadzone wnioski należy uznać za spójne i logiczne. Organy w sposób wyczerpujący uzasadniły wydane decyzje, przedstawiając w nich prawidłowe podstawy prawne i faktyczne. W szczególności wyjaśniono, że w sprawach dotyczących kar pieniężnych za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego okolicznością decydującą jest stwierdzenie przekroczenia przez pojazd dopuszczalnych parametrów. Czynności kontrolne przeprowadzone w tym zakresie znajdują bezpośrednie odzwierciedlenie w protokołach kontroli. Protokół kontroli jest zaś w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. dokumentem urzędowym, który sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Kierowca zatrudniony w skarżącej Spółce uczestniczył w przeprowadzonej kontroli i otrzymał stosowne informacje, jednakże nie zgłosił żadnych uwag co do wykonanych czynności, ani też do ustalonych parametrów kierowanego przez siebie pojazdu, a protokołów nie podpisał. Ponadto, wbrew zarzutom skargi, w ramach motywowania zaskarżonej decyzji organ ustosunkował się również do zarzutów odwołania podnoszonych przez pełnomocnika skarżącej spółki (k. 7-10 zaskarżonej decyzji). W tych okolicznościach wskazywane w skardze zarzuty nierozpatrzenia istoty zarzutów odwołania i powtórzenia argumentacji organu I instancji, uznać należało za chybione. Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie obowiązany był oddalić skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzekł w sentencji wyroku.