III SA/Lu 683/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 27 marca 2018 r. sprawy ze skargi Gminy K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego drogi powiatowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję Zarządu Powiatu P. z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w sprawie wymierzenia Gminie K. kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego drogi powiatowej. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Zarząd Powiatu P. (dalej jako "organ I instancji") decyzją z [...] sierpnia 2017 r., nr [...] wymierzył Gminie K. (dalej jako "skarżąca") karę pieniężną w wysokości 9 299,99 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego drogi powiatowej K. – S. stanowiącej dawną drogę krajową Nr 17, odcinek R. – Ż. – K. w miejscowości W. od 5 maja 2016 r. do 31 maja 2017 r. w celu umieszczenia sieci wodociągowej na wysokości działek nr 79 i nr 95. Organ I instancji odstąpił od konieczności przywrócenia pasa drogowego drogi powiatowej do stanu poprzedniego, z uwagi na to, że poprzedni zarządca drogi wyraził zgodę na lokalizację i umieszczenie urządzenia, tj. sieci wodociągowej w tym pasie drogowym. Gmina K. w odwołaniu od decyzji organu I instancji wniosła o jej uchylenie. Decyzją z [...] listopada 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg sprawy, wskazując, że decyzją z [...] października 2012 r., nr [...], Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zezwolił Gminie K. na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, odcinek R. – Ż. – K. w miejscowości W. obręb S. na wysokości działek nr 79 i nr 95, tj. sieci wodociągowej. Następnie decyzją z [...] października 2013 r., nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zmienił na wniosek Gminy K. pkt 10 powyższej decyzji z [...] października 2012 r. w ten sposób, że zmienił okresy umieszczenia urządzeń (sieci wodociągowych) w pasie drogowym. W pierwotnej decyzji wskazane były okresy: od 14 listopada 2012 r. do 31 grudnia 2052 r. i od 15 listopada 2012 r. do 31 grudnia 2052 r., natomiast po zmianie były to okresy od 14 listopada 2012 r. do 31 grudnia 2013 r. i od 15 listopada 2012 r. do 31 grudnia 2013 r. Przyczyną zmiany było oddanie do użytkowania drogi ekspresowej S17 na odcinku węzeł K. Z. - węzeł J. Dotychczasowy odcinek drogi krajowej Nr 17 odcinek R. – Ż. – K. od km 106+970 do km 114+255, zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy o drogach publicznych, został pozbawiony dotychczasowej kategorii i zaliczony do kategorii dróg gminnych. W uchwale Rady Gminy K. z dnia 13 sierpnia 2015 r., Nr VII/52/2015, w sprawie pozbawienia kategorii drogi gminnej, odcinka drogi stanowiącego uprzednio przebieg drogi krajowej nr 17 w granicach administracyjnych Gminy K. o długości 3 km, 348 m od miejscowości K. do granicy Gminy K. z Gminą K. (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2015 r. poz. 2818) stwierdzono, że pozbawia się z dniem 1 stycznia 2016 r. dotychczasowej kategorii drogi gminnej odcinek drogi stanowiący uprzednio przebieg drogi krajowej nr 17 w granicach administracyjnych Gminy K. o długości 3 km, 348 m od miejscowości K. .do granicy Gminy K. z Gminą K., który został zaliczony do kategorii drogi gminnej na podstawie art. 10 ust 5 ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.) w celu zaliczenia do kategorii drogi wojewódzkiej. Następnie w uchwale Sejmiku Województwa L. z dnia 10 marca 2016 r., Nr XV/233/2016, w sprawie pozbawienia kategorii drogi wojewódzkiej odcinka drogi stanowiącej uprzednio przebieg drogi krajowej Nr 17 w granicach administracyjnych Gminy K. (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2016 r. poz. 1614) stwierdzono, że pozbawia się kategorii drogi wojewódzkiej odcinek drogi stanowiącej uprzednio drogę gminną w dawnym przebiegu drogi krajowej nr 17 w granicach administracyjnych Gminy K., o długości 3,348 km od granicy Gminy K. z Gminą K. do miejscowości K.". W związku z tą uchwałą, która weszła w życie 5 maja 2016 r., na mocy art. 10 ust. 5a ustawy o drogach publicznych, ten odcinek drogi wojewódzkiej, który został pozbawiony tej kategorii drogi, został zaliczony do kategorii drogi powiatowej. Decyzją z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...] Zarząd Powiatu P. zezwolił Gminie K. na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej odc. R. – Ż. – K. w miejscowości W. obręb S. w celu umieszczenia sieci wodociągowej, na wysokości działek nr 79 i nr 95 na okres od 1 czerwca 2017 r. do 31 grudnia 2047 r. Organ odwoławczy podkreślił, że obowiązek ponoszenia opłaty za umieszczenie urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego - sieci wodociągowej wynika z ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 z późn. zm.), dalej jako "ustawa o drogach publicznych", i powinien być egzekwowany przez zarządcę drogi. Organ II instancji z prawidłowe uznał ustalenia organu I instancji, że skarżąca bez jego zezwolenia, zajmowała pas drogowy drogi powiatowej: K. – S. stanowiącej dawną drogę krajową Nr 17, odcinek R. – Ż. – K. w miejscowości W. obręb S. od 5 maja 2016 r. do 31 maja 2017 r. przez umieszczenie w tym pasie sieci wodociągowej na wysokości działek nr 79 i nr 95. Organ prawidłowo określił okres zajęcia pasa drogowego i zastosował prawidłowe stawki opłaty uchwały Rady Powiatu w P. nr XX/141/2008 z dnia 29 kwietnia 2008 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 75, poz. 2087). Organ odwoławczy wyjaśni, że opłata za umieszczenie sieci wodociągowej (dwa przejścia poprzeczne pod drogą) na wysokości działek nr 79 i nr 95 w pasie drogowym obecnej drogi powiatowej K. – S. stanowiącej dawną drogę krajową Nr 17, odcinek R. – Ż. – K. w miejscowości W. obręb S., początkowo w okresie od umieszczenia urządzeń, tj. od 14 listopada 2012 r. do 31 grudnia 2013 r. i od 15 listopada 2012 r. do 31 grudnia 2013 r. była wnoszona na rachunek Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, która była wówczas zarządcą tej drogi. W okresie od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2015 r. opłata za umieszczenie urządzenia nie była ponoszona, gdyż zarządcą drogi stała się Gmina K., która jednocześnie była właścicielem sieci wodociągowej umieszczonej w pasie drogowym, stąd nie mogła sama siebie obciążać opłatą. Z dniem 1 stycznia 2016 r., na mocy uchwały Rady Gminy K. z 13 sierpnia 2015 r., Nr VII/52/2015, w sprawie pozbawienia kategorii drogi gminnej, odcinka drogi stanowiącego uprzednio przebieg drogi krajowej nr 17 w granicach administracyjnych Gminy K. o długości 3 km, 348 m od miejscowości K. do granicy Gminy K. z Gminą K., zmienił się zarządca drogi, którym stał Samorząd Województwa L. - Zarząd Dróg Wojewódzkich w L. Tym samym od 1 stycznia 2016 r. powstał obowiązek uiszczania opłaty za umieszczenia urządzenia w pasie drogowym. Organ II instancji podniósł, że obowiązek ten nie był egzekwowany, gdyż ani Gmina K. nie złożyła wniosku o uzyskanie zezwolenia na umieszczenie urządzenia od nowego zarządcy ani ten zarządca tego obowiązku od Gminy nie wyegzekwował. Z dniem 5 maja 2016 r. na mocy § 1 uchwały Nr XV/233/2016 Sejmiku Województwa L. z dnia 10 marca 2016 r. w sprawie pozbawienia kategorii drogi wojewódzkiej odcinka drogi stanowiącej uprzednio przebieg drogi krajowej Nr 17 w granicach administracyjnych Gminy K., w związku z art. 10 ust. 5a ustawy o drogach publicznych, wymieniony wyżej odcinek drogi przeszedł pod zarząd Powiatu P. - Powiatowego Zarządu Dróg w P. i od tego czasu Gmina K. powinna uiszczać opłatę za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym do Powiatowego Zarządu Dróg w P. Gmina nie wystąpiła z wnioskiem o zezwolenie na umieszczenie urządzenia w pasie drogowym. W konsekwencji wymierzenie opłaty karnej przez organ I instancji było uzasadnione. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy za nieuzasadniony uznał zarzut naruszenia art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.". Uchwała Nr XV/233/2016 Sejmiku Województwa L. z dnia 10 marca 2016 r. w sprawie pozbawienia kategorii drogi wojewódzkiej odcinka drogi stanowiącej uprzednio przebieg drogi krajowej Nr 17 w granicach administracyjnych Gminy K. została opublikowana w dniu 20 kwietnia 2016 r., była powszechnie dostępna i od tego dnia skarżąca powinna zadbać o złożenie wniosku o zajęcie pasa drogowego. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało skarżącej doręczone w dniu 3 stycznia 2017 r. Wówczas już skarżąca powinna mieć świadomość konieczności złożenia stosownego wniosku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Gmina K. zaskarżyła powyższą decyzję organu II instancji w Lublinie. Wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania i zwrot kary na rzecz skarżącej. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 9 związku z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 35 w związku z art. 36 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła organowi błędne ustalenie stanu faktycznego, podnosząc, że zajęcie pasa drogowego miało miejsce w listopadzie 2012 r. W roku 2016 i 2017 gmina nie zajmowała pasa drogowego w celu umieszczenia sieci wodociągowej, ponieważ sieć istniała już od 2012 r. Skarżąca wyjaśniła, że wniosek z dnia 12 maja 2017 r. dotyczył naliczenia opłat za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej, w którym umieszczone zostały dwa poprzeczne przejścia. Wniosek ten nie dotyczył zajęcia pasa drogowego w celu umieszczenia sieci wodociągowej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja o wymierzeniu skarżącej kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego drogi powiatowej K. – S. stanowiącej dawną drogę krajową Nr 17, odcinek R. – Ż. – K. w miejscowości W. obręb S. od 5 maja 2016 r. do 31 maja 2017 r. w celu umieszczenia sieci wodociągowej na wysokości działek nr 79 i nr 95. Zajęcie pasa drogi publicznej reguluje ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy, zezwolenie dotyczy umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Z zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę, która jest ustalana jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, przy czym za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim (art. 40 ust. 3 i 5 ustawy). Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] października 2012 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zezwolił skarżącej na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, tj. sieci wodociągowej, na odcinku R. – Ż. – K. w miejscowości W. obręb S. na wysokości działek nr 79 i nr 95. W decyzji wskazano okres umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej w pasie drogowym (sieci wodociągowej) od 14 listopada 2012 r. do 31 grudnia 2052 r. i od 15 listopada 2012 r. do 31 grudnia 2052 r. Powyższa decyzja została zmieniona w trybie art. 155 k.p.a. Zmiana dotyczyła okresów umieszczenia urządzeń (sieci wodociągowej) w pasie drogowym. Po zmianie były to okresy od 14 listopada 2012 r. do 31 grudnia 2013 r. i od 15 listopada 2012 r. do 31 grudnia 2013 r. Przyczyną zmiany było oddanie do użytkowania drogi ekspresowej S17 na odcinku węzeł K. Z. - węzeł J. Dotychczasowy odcinek drogi krajowej Nr 17 odc. R. – Ż. – K. został pozbawiony dotychczasowej kategorii i zaliczony do kategorii dróg gminnych. W okresie od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2015 r. wyżej wymieniony odcinek drogi należał do kategorii drogi gminnej. Jak słusznie stwierdził organ odwoławczy, opłata za umieszczenie urządzenia nie była wówczas ponoszona, ponieważ zarządcą drogi była Gmina K., która jednocześnie była właścicielem sieci wodociągowej umieszczonej w pasie drogowym. Od 1 stycznia 2016 r. zarządcą drogi, w której umieszczone zostały urządzenia wodociągowe został Samorząd Województwa L. - Zarząd Dróg Wojewódzkich w L., ponieważ na mocy uchwały Nr VII/52/2015 Rady Gminy K. z 13 sierpnia 2015 r. odcinek ten pozbawiony został z dniem 1 stycznia 2016 r. dotychczasowej kategorii drogi gminnej. Po stronie skarżącej powstał obowiązek uiszczenia opłaty za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym na rzecz nowego zarządcy. Następnie w uchwale Nr XV/233/2016 Sejmiku Województwa L. z dnia 10 marca 2016 r. w sprawie pozbawienia kategorii drogi wojewódzkiej odcinka drogi stanowiącej uprzednio przebieg drogi krajowej Nr 17 w granicach administracyjnych Gminy K. stwierdzono, że pozbawia się kategorii drogi wojewódzkiej odcinek drogi stanowiącej uprzednio drogę gminną w dawnym przebiegu drogi krajowej nr 17 w granicach administracyjnych Gminy K., o długości 3,348 km od granicy Gminy K. z Gminą K. do miejscowości K. Powyższa uchwała weszła w życie w dniu 5 maja 2016 r., a wyżej wymieniony odcinek drogi wojewódzkiej, który został pozbawiony tej kategorii drogi, został zaliczony do kategorii drogi powiatowej. Zarządcą drogi powiatowej został Zarząd Powiatu P. – Powiatowy Zarząd Dróg w P. Skarżąca nie złożyła do nowego zarządcy wniosku o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg i nie uiszczała opłat za zajęcie pasa drogi mimo, że urządzenia sieci wodociągowej nadal umieszczone były w pasie drogi publicznej. Dopiero w dniu 15 maja 2017 r. skarżąca złożyła wniosek o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego wyżej wymienionej drogi powiatowej od dnia 1 czerwca 2017 r. do dnia 31 grudnia 2047 r. Decyzją z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...] Zarząd Powiatu P. zezwolił Gminie K. na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej odc. R. – Ż. – K. w miejscowości W. obręb S. w celu umieszczenia sieci wodociągowej, na wysokości działek nr 79 i nr 95 na okres od dnia 1 czerwca 2017 r. do dnia 31 grudnia 2047 r. W świetle powyższego prawidłowe są ustalenia organu, że w okresie od dnia 5 maja 2016 r. do dnia 1 czerwca 2017 r. skarżąca nie uiszczała opłaty za umieszczenie urządzenia w pasie drogi powiatowej. Konsekwencją zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi było wymierzenie w drodze decyzji administracyjnej kary pieniężnej wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych (art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy). Nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skarżącej, która stoi na stanowisku, że latach 2016 i 2017 gmina nie zajmowała pasa drogowego w celu umieszczenia sieci wodociągowej, ponieważ sieć istniała już od 2012 r. i została umieszczona w pasie drogowym na podstawie decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2012 r., zmienionej decyzją z dnia [...] października 2013 r. Zajęcie pasa drogowego, w świetle art. 40 ust. 1 i ust. 2 ustawy o drogach publicznych, wymaga uzyskania zezwolenia zarządcy drogi. Ze sposobu naliczania opłaty za zajęcie pasa drogowego wynika również, że jest to zgoda czasowa. Powyższe oznacza, że z upływem ostatniego dnia zezwolenia, właściciel obiektu będzie zobowiązany do jego usunięcia pod rygorem nałożenia kary w trybie art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu. Z powołanych przepisów wynika, że możliwość pozostawania w pasie drogowym urządzenia lub obiektu, na który udzielone zostało już zezwolenie, uzależniona jest od wydania kolejnego zezwolenia. Tak więc mimo udzielenia jednorazowego, z natury rzeczy, zezwolenia na lokalizację obiektu niezwiązanego z drogą, dla jego legalnego pozostawania w pasie drogowym, wymagane jest zezwolenie na zajęcie pasa drogowego na każdy kolejny okres pozostawania obiektu w tym pasie, udzielone przez właściwego zarządcę drogi. Właściwy zarządca drogi jest zobowiązany każdorazowo do oceny, czy zajęcie pasa drogowego jest w dalszym ciągu dopuszczalne, czy nie będzie powodować niszczenia drogi lub zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach stanowisko skarżącej, że skoro sieć wodociągowa została umieszczona w pasie drogowym na podstawie zezwolenia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2012 r., zmienionego decyzją z dnia [...] października 2013 r., kolejne zezwolenia na umieszczenie sieci wodociągowej były zbędne, ponieważ sieć już istniała od 2012 r., a w obrocie prawnym pozostawały wyżej wymienione zezwolenia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Zezwolenie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, czego nie dostrzega skarżąca, zostało wydane na czas określony, do 31 grudnia 2013 r. Po tej dacie pozostawanie w pasie drogowym urządzenia infrastruktury technicznej – sieci wodociągowej w niniejszej sprawie, wymagało uzyskania kolejnego zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzenia infrastruktury technicznej, niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, wydanego przez właściwego zarządcę drogi. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 35 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 k.p.a.). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 k.p.a.). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte zawiadomieniem z dnia 29 grudnia 2016 r., doręczonym skarżącej w dniu 3 stycznia 2017 r. W piśmie z dnia 25 kwietnia 2017 r. organ I instancji przedłużył postępowanie do dnia 25 czerwca 2017 r. z uwagi na skomplikowany charakter sprawy oraz konieczność uzupełnienia materiału dowodowego. Decyzja organu I instancji została wydana w dniu 8 sierpnia 2017 r. Organ nie przedłużył po raz drugi postępowania. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, ponieważ organ podejmował czynności zmierzające do wyjaśnienia sprawy. Kara nałożona została zgodnie z obowiązującymi przepisami, prawidłowo określona została również jej wysokość. Podkreślić również należy, że to obowiązkiem skarżącej, która zajęła pas drogi publicznej powiatowej na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg było złożenie wniosku o zezwolenia na zajęcie pasa drogi publicznej i ponoszenie w związku z tym stosownych opłat. Nie było żadnych przeszkód do złożenia tego wniosku wcześniej. Jak wskazano wyżej, wniosek złożony został dopiero 15 maja 2017 r. Swoim zaniechaniem skarżąca nie może więc obciążać organów administracji. W ocenie sądu, organy administracji oparły się na prawidłowo zebranym w sprawie materiale dowodowym, wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, ustosunkowały się do wszystkich przedstawionych przez stronę zarzutów i dowodów oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.).