III SA/Lu 694/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 marca 2018 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2016 oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] Dyrektor L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako "organ II instancji") uchylił decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] i odmówił przyznania A. B. płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej oraz ustalił obszar gruntów objęty zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: W dniu [...] kwietnia 2016 r. do Biura Powiatowego ARiMR w B. wpłynął wniosek A. B. (dalej jako "skarżący") o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) na rok 2016 - wniosek w drugim roku realizacji zobowiązania. Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. (dalej jako "organ I instancji") odmówił skarżącemu przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2016 w ramach wariantu 4.8 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków: rycyka, kszyka, krwawodzioba lub czajki i nałożył sankcję w wysokości 3 604,50 zł. Organ I instancji ustalił również obszar gruntów objęty zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym Wariant 4.8, podjętym w dniu 15 marca 2016 r., na powierzchnię 5,74 ha. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji w całości, odmówił przyznania skarżącemu płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2016 do działek rolnych zadeklarowanych w ramach wariantu: 4.8 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków: rycyka, kszyka, krwawodzioba lub czajki i nałożył sankcję w wysokości 3 568,90 zł. Organ II instancji ustalił obszar gruntów objęty zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym Wariant 4.8 podjętym w dniu 15 marca 2016 r. na powierzchnię równą 5,78 ha. Organ II instancji stwierdził, że przypadku działki rolnej H1 położonej na działce ewidencyjnej o numerze 132, znajdującej się w województwie [...], powiat [...], gmina [...], obręb ewidencyjny [...], postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ I instancji nie było wystarczające do ustalenia maksymalnej powierzchni kwalifikowanej, uprawnionej do otrzymania płatności. Ponadto kontrola administracyjna, przeprowadzona w oparciu o bazę referencyjną systemu LPIS (System Identyfikacji Działek Rolnych) wykazała m.in. nieprawidłowości w deklaracji powierzchni następujących działek: - dla działki ewidencyjnej o numerze 111, na której zadeklarowano działkę rolną E1 na powierzchni 1,25 ha stwierdzono, że powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza (PEG) wynosi 1,20 ha; zatem dla działki ewidencyjnej o numerze 111 wykluczono na podstawie aktualnej powierzchni PEG 0,05 ha; - dla działki ewidencyjnej o numerze 120, na której zadeklarowano działkę rolną F1 na powierzchni 0,78 ha stwierdzono, że powierzchnia PEG wynosi 0,77 ha; zatem dla działki ewidencyjnej o numerze 120 wykluczono na podstawie aktualnej powierzchni PEG 0,01 ha; - dla działki ewidencyjnej o numerze 130, na której zadeklarowano działkę rolną I1 na powierzchni 0,69 ha stwierdzono, że powierzchnia PEG wynosi 0,66 ha; zatem dla działki ewidencyjnej o numerze 130 wykluczono na podstawie aktualnej powierzchni PEG 0,03 ha; - dla działki ewidencyjnej o numerze 214, na której zadeklarowano działkę rolną M1 na powierzchni 3,00 ha stwierdzono, że powierzchnia PEG wynosi 2,55 ha; zatem dla działki ewidencyjnej o numerze 214 wykluczono na podstawie aktualnej powierzchni PEG 0,45 ha; W trakcie kontroli na miejscu na działce rolnej M1 o powierzchni deklarowanej 3,00 ha, położonej na działce ewidencyjnej nr 214 stwierdzono nieprawidłowość oznaczoną kodem DR13+ "Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej" i stwierdzono powierzchnię 2,55 ha. Organ II instancji wskazał, że skarżący podjął zobowiązanie w 2015 roku. We wniosku o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014- 2020) na rok 2015 skarżący ubiegał się o przyznanie płatności do Wariantu 4.8 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków: rycyka, kszyka, krawowodzioba lub czajki do działek rolnych o łącznej powierzchni 9,92 ha. Skarżący zadeklarował m.in. działkę rolną J1 na pow. 0,47 ha (dz. ew. nr 430), działkę rolną K1 na pow. 0,15 ha (dz. ew. nr 433), działkę rolną L1 na pow. 0,30 ha (dz. ew. nr 1368), działkę rolną M1 na pow. 3,00 ha (dz. ew. 214), które nie były w jego posiadaniu w dniu 31 maja 2015 r. (zawyżenie powierzchni stwierdzone podczas kontroli administracyjnej krzyżowej) i z tego względu zostały wykluczone z płatności w roku 2015 (zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne na tych działkach wygasło). Powierzchnia kwalifikująca się do uzyskania płatności uległa zmniejszeniu o 4,01 ha (z 9,79 ha na 5,78 ha). Różnica pomiędzy powierzchnia deklarowaną, a powierzchnia stanowiła 69,38 % powierzchni stwierdzonej w stosunku do powierzchni deklarowanej. Organ podniósł, że zgodnie z § 3 ust. 5 rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, strona nie może w 2016 r. podjąć na wymienionych działkach zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego. Z powołanego przepisu wynika, że w przypadku gdy rolnik lub zarządca zaprzestał realizacji zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego, to w okresie, w którym powinien realizować te zobowiązania, nie może podjąć zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego. Organ wskazał następnie, że zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. U. UE L 181, str. 48 z dnia 20 czerwca 2014 r.), dalej jako: "rozporządzenie delegowane nr 640/2014", jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% rolnikowi nie przyznaje się żadnej pomocy. Ponadto rolnik podlega dodatkowej karze równej kwocie pomocy lub wsparcia odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym. Organ wyjaśnił, że wysokość sankcji obliczona została w następujący sposób: 4,01 ha x 890,00 zł = 3 568,90 zł, zgodnie z załącznikiem Nr 6 do rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego (stawka płatności do 1 ha uprawy w wariancie 4.8 wynosi 890,00 zł). Skarżący zaskarżył powyższą decyzję organu odwoławczego w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i wniósł o jej uchylenie oraz rozpatrzenie sprawy co do istoty poprzez przyznanie skarżącemu płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej i umorzenie nałożonej sankcji, ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 7 w związku z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.),dalej jako "k.p.a.", poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego zebranego w sprawie, a także naruszenie wymogów zobowiązujących organ do stania na straży praworządności, co doprowadziło do wydania decyzji odmownej w przedmiocie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2016, podczas gdy rzetelna i dokładna ocena materiału dowodowego pozwala stwierdzić, że skarżący spełnia kryteria niezbędne do uzyskania płatności; 2. art. 8 § 1 k.p.a., poprzez działanie w sprzeczności z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej oraz zasadą równego traktowania i uznanie, że na działkach 430, 433, 214, 1368 zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne skarżącego wygasło w roku 2015, ponieważ działki te nie znajdowały się wtedy w jego użytkowaniu i dlatego też nie może on podjąć, na nich zobowiązania w roku 2016, podczas gdy w 2015 r. skarżący został bezprawnie pozbawiony posiadania przez M. J.; II. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. § 2 i § 3 ust. 5, § 5 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego, poprzez odmowę przyznania skarżącemu płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej i uznanie, że skarżący nie mógł skutecznie podjąć zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego w roku 2016 w ramach wariantu 4.8 na powierzchnię większą niż 5,95 ha, ponieważ w roku 2015 na powierzchni 3,97 ha nie zostały spełnione warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2015, podczas gdy skarżący zarówno w 2015 r. jak i w 2016 r. spełniał wszystkie kryteria niezbędne do otrzymania płatności; 2. art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 poprzez wadliwe ustalenie powierzchni użytków rolnych będących w posiadaniu skarżącego w 2015 r., a w konsekwencji odmowę przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2016; 3. art. 19 ust. 2 rozporządzenia delegowanego nr 640/2014, poprzez jego zastosowanie i odmowę przyznania skarżącemu płatności, dodatkowo nałożenie sankcji, w sytuacji gdy z materiału dowodowego wynikało, że w posiadaniu skarżącego znajdowały się użytki rolne wskazane we wniosku dotyczącym przyznania płatności, zarówno w 2015 roku, jak i w roku 2016. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że niezgodne z prawdą były ustalenia organu, że skarżący na dzień 31 maja 2015 r. nie był użytkownikiem gruntów rolnych położnych na działkach nr 214, 430, 433, 1368. Skarżący podkreślił, że w maju 2015 r. M. J., działając bezprawnie, przystąpił do prac na łąkach, czym naruszył posiadanie skarżącego, dzierżawiącego działki od kilkunastu lat. Podniósł również, że Sąd Rejonowy w B. wyrokiem z dnia 19 października 2016 r., sygn. akt [...], zobowiązał M. J. do przywrócenia skarżącemu utraconego posiadania nieruchomości. Przywrócone posiadanie poczytuje się za nieprzerwane i w konsekwencji, zdaniem skarżącego, zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne nie wygasło. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zaskarżona decyzja dotyczy płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, określonej w art. 28 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 s.487 z dnia 20 grudnia 2013 r.). Płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych udziela się rolnikom, którzy dobrowolnie podejmują się przeprowadzenia operacji obejmujących jedno lub większą liczbę zobowiązań rolno-środowiskowo-klimatycznych dotyczących gruntów rolnych, które określane są przez państwa członkowskie (art. 28 ust. 2). Zobowiązania w ramach tego działania podejmowane są na okres od pięciu do siedmiu lat (ust. 3). Płatności rolno-środowiskowo-klimatyczne objęte są krajowym Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Ogólne zasady przyznawania pomocy w ramach działań i poddziałań objętych programem określone zostały w ustawie z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r., poz. 627), natomiast szczegółowe warunki przyznawania pomocy określone zostały w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 415 z późn. zm.), powoływanego dalej jako "rozporządzenie rolno-środowiskowo-klimatyczne" lub "rozporządzenie". Przepisy tego rozporządzenia zostały zmienione rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 kwietnia 2017 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r., poz. 806). Zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia zmieniającego, do przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, w sprawach objętych postępowaniami wszczętymi i niezakończonymi ostateczną decyzją przed dniem 15 marca 2017 r. stosuje się przepisy w brzmieniu dotychczasowym. W rozpoznawanej sprawie wniosek wszczynający postępowanie złożony został w 2016 r., natomiast decyzja ostateczna wydana została [...] listopada 2017 r. Postępowanie w tej sprawie nie zostało więc zakończone ostateczną decyzją przed dniem 15 marca 2017 r. Zmiana rozporządzenia weszła w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, tj. 21 kwietnia 2017 r. (§ 5 rozporządzenia zmieniającego). Zgodnie zatem z przytoczonym przepisem § 2 pkt 1 zastosowanie w sprawie niniejszej mają przepisy rozporządzenia w brzmieniu sprzed 21 kwietnia 2017 r. W dalszej części uzasadnienia przepisy rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego powoływane będą w tym właśnie brzmieniu. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia, płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną przyznaje się rolnikowi lub zarządcy, o których mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia nr 1305/2013, jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie określonym przepisami o krajowym systemie ewidencji producentów rolnych, gospodarstw rolnych i wniosków o przyznanie płatności; 2) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne, w ramach określonego pakietu albo jego wariantu; 3) spełnia warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. Natomiast stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia, zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne jest realizowane w ramach jednego wariantu albo jednego pakietu - w przypadku gdy pakiet nie obejmuje wariantu. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne obejmuje użytki rolne w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia nr 1305/2013 lub obszar gruntów niebędących użytkami rolnymi, na których występują typy siedlisk przyrodniczych lub siedliska lęgowe ptaków wymienione w ust. 3 pkt 1 lit. b, c lub f lub w pkt 3 załącznika nr 4 do rozporządzenia. Stosownie do § 5 ust. 4, rolnik lub zarządca realizuje zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne od dnia 15 marca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie pierwszej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej. Zgodnie natomiast z § 5 ust. 5, jeżeli nie są spełnione warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej: 1) zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne wygasa, 2) uznaje się, że rolnik lub zarządca zaprzestał realizacji zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego; - w zakresie, w jakim nie są spełnione te warunki, chyba że niespełnienie tych warunków jest skutkiem działania siły wyższej lub wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013. Przepisy rozporządzenia przewidują, że w przypadku gdy rolnik lub zarządca zaprzestał realizacji zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego, to w okresie, w którym powinien realizować to zobowiązanie, nie może podjąć zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego (§ 3 ust. 5 rozporządzenia). Z przytoczonych przepisów § 3 ust. 5 i § 5 ust. 5 wynika więc, że jeżeli rolnik nie spełnił warunków przyznania płatności, to w zakresie, w jakim nie są spełnione te warunki, zobowiązanie wygasło i uznaje się, że rolnik zaprzestał realizacji zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego, co w konsekwencji powoduje, że rolnik nie może podjąć zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego w okresie, w którym powinien realizować zobowiązanie. Jest poza sporem, że skarżący podjął się realizacji zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego w roku 2015. Składając wniosek o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w 2015 r. skarżący zdeklarował wariant 4.8 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków: rycyka, kszyka, krwawodzioba lub czajki do działek o powierzchni 9,92 ha. Decyzją z [...] lipca 2017 r., nr [...], organ I instancji odmówił skarżącemu przyznania płatności na rok 2015 do działek zadeklarowanych w ramach wariantu 4.8 i nałożył sankcję w wysokości 3515,50 zł oraz ustalił obszar gruntu objęty zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym na 5,97 ha, natomiast organ II instancji decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], uchylił tę decyzję i orzekł co do istoty w ten sposób, że odmówił skarżącemu przyznania płatności na rok 2015 do działek zadeklarowanych w ramach wariantu 4.8 i nałożył sankcję w wysokości 3533,30 zł, a obszar gruntu objęty zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym ustalił na 5,95 ha. Nie ulega zatem wątpliwości, że decyzją ostateczną ustalony został na 2015 rok mniejszy niż deklarowany przez skarżącego obszar realizacji zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego. Ustalenie obszaru realizacji zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego na powierzchni 5,95 ha oznacza, że na pozostałej deklarowanej przez skarżącego powierzchni nie zostały spełnione warunki do przyznania płatności w rozumieniu § 5 ust. 5 rozporządzenia, co spowodowało, że co tej powierzchni zobowiązanie wygasło. W tym zatem zakresie skarżący nie mógł - zgodnie z § 3 ust. 5 rozporządzenia - podjąć w 2016 r. zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego. W sprawie niniejszej nie mogą być kwestionowane ustalenia decyzji ostatecznej, wydanej w przedmiocie zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego podjętego w 2015 roku. Z decyzji dotyczącej płatności na rok 2015 wynika, że z płatności wykluczone zostały działki J1, K1, L1 i M1 o łącznej powierzchni 3,92 ha z uwagi na to, że nie znajdowały się w posiadaniu skarżącego w dniu 31 maja 2015 r. Ustalenia te są wiążące, dopóki decyzja ostateczna nie zostanie wzruszona w prawem przewidzianym trybie. Wykluczenie działek J1, K1, L1 i M1 o łącznej powierzchni 3,92 ha spowodowało, że zobowiązanie na tych działkach wygasło, zgodnie z § 5 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, nie były bowiem na tych działkach spełnione warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej. W takim przypadku zgodnie z § 5 ust. 5 pkt 2 uznaje się, że rolnik zaprzestał realizacji zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego. W tym zatem zakresie nie mogło być podjęte zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne w 2016 r. (§ 3 ust. 5 rozporządzenia). Ponadto kontrola administracyjna przeprowadzona w oparciu o bazę Systemu Identyfikacji Działek Rolnych wykazała, że działki E1, F1 i I1 mają powierzchnię mniejszą niż zadeklarowana. Różnica między ustaloną w wyniku kontroli powierzchną PEG a powierzchnią deklarowaną wyniosła łącznie 0,09 ha, czego skarżący nie zakwestionował. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności z tytułu zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego w 2016 r. jest mniejsza od deklarowanej łącznie o 4,01 ha. Skarżący zadeklarował 9,79 ha, a więc uprawniona do płatności jest powierzchnia 5,78 ha. Różnica wynosząca 4,01 ha stanowi 69,38 % powierzchni zatwierdzonej. Zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia delegowanego nr 640/2014, jeśli obszar zgłoszony przekracza obszar zatwierdzony i różnica ta przekracza 50 %, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej ani wsparcia obszarowego. Ponadto beneficjent podlega dodatkowej karze równej kwocie pomocy lub wsparcia odpowiadającej różnicy między obszarem zgłoszonym a obszarem zatwierdzonym zgodnie z art. 18. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że są one nieuzasadnione. Organ wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy i rozważył całokształt materiału dowodowego. Dokonane przez organ ustalenia są prawidłowe i znajdują potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Podnoszone w skardze okoliczności dotyczące bezprawnego pozbawienia skarżącego posiadania w 2015 r. nie były przedmiotem badania w sprawie niniejszej. Okoliczności te były przedmiotem ustaleń w sprawie przyznania płatności na rok 2015. Zarzuty dotyczące wadliwych ustaleń w zakresie posiadania działek 430, 433, 214, 1368, które wykluczone zostały z płatności w 2015 r. są więc nieuzasadnione. Jak wskazano wyżej, wykluczenie tych działek stwierdzone zostało decyzją ostateczną, wiążącą organ w zakresie ustalenia powierzchni uprawnionej do płatności. Okoliczność, że posiadanie zostało skarżącemu następnie przywrócone wyrokiem sądu powszechnego wydanym w 2016 r. nie daje podstaw do podważenia ustaleń ostatecznej decyzji w sprawie płatności za 2015 r. Przesądzenie tą decyzją, że na wymienionych wyżej działkach nie zostały spełnione warunki do przyznania płatności za 2015 r. nie pozwalało organowi na przyznanie płatności w kolejnym roku, ponieważ zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne w tej części wygasło i nie mogło być co tych działek podjęte w 2016 r., co wynika wprost z § 3 ust. 5 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego. Zarzuty naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz art. 8 § 1 k.p.a. poprzez działanie w sprzeczności z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej oraz zasadą równego traktowania, a także zarzuty naruszenie przepisów prawa materialnego: § 2, § 3 ust. 5 i § 5 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego oraz art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich poprzez odmowę przyznania skarżącemu płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2016 są nieuzasadnione. Nie znajduje również potwierdzenia zarzut, że skarżący spełniał zarówno w 2015, jak i w 2016 r. wszystkie kryteria niezbędne do otrzymania płatności, a więc bezpodstawne było zastosowanie przez organ art. 19 ust. 2 rozporządzenia delegowanego nr 640/2014 i nałożenie dodatkowo sankcji. Ubocznie zauważyć należy, że zgodnie z § 3 rozporządzenia zmieniającego, do przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, w sprawach objętych postępowaniami wszczętymi po dniu 14 marca 2017 r. stosuje się przepisy rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego w brzmieniu nadanym rozporządzeniem zmieniającym. Zgodnie z § 4 rozporządzenia zmieniającego, rolnik lub zarządca, o którym mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia nr 1305/2013, który w 2015 r. lub w 2016 r. nie spełnił warunków przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" lub pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętych Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, może podejmować nowe zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatyczne, o których mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia. A zatem dopiero po wejściu w życie tego przepisu, czyli po 21 kwietnia 2017 r., skarżący mógłby podjąć zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne. Decyzja w sprawie niniejszej dotyczy natomiast zobowiązania za 2016 r., które jak wskazano wyżej objęte jest przepisami w brzmieniu dotychczasowym. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.).