III SA/Lu 696/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Protokolant: Referent Paulina Rolińska-Mazur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi Powiatu Parczewskiego na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Lubelskiego z dnia 24 października 2025 r. nr PN-II.4131.287.2025 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Nr XIX/117/2025 Rady Powiatu w Parczewie z dnia 29 września 2025 r. w sprawie określenia rodzajów świadczeń przyznawanych w ramach pomocy zdrowotnej dla nauczycieli korzystających z opieki zdrowotnej oraz warunków i sposobu ich przyznawania oddala skargę. Rada Powiatu w P. (dalej Rada Powiatu) 29 września 2025 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie określenia rodzajów świadczeń przyznawanych w ramach pomocy zdrowotnej dla nauczycieli korzystających z opieki zdrowotnej oraz warunków i sposobu ich przyznawania. Uchwała został podjęta na podstawie art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 107 ze zm.), dalej "u.s.p." oraz art. 72 ust. 1 i art. 91d pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2024 r. poz. 986 ze zm.). Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 24 października 2025 r. Wojewoda Lubelski (dalej Wojewoda, organ nadzoru), działając na podstawie art. 79 ust. 1 i ust. 3 u.s.p., stwierdził nieważność przedmiotowej uchwały w części obejmującej jej § 1 w brzmieniu: "dla nauczycieli zatrudnionych w szkole lub placówce prowadzonej" oraz w brzmieniu: "nauczycieli emerytów, nauczycieli rencistów, nauczycieli pobierających nauczycielskie świadczenie kompensacyjne, którzy w chwili przejścia na emeryturę, rentę lub na nauczycielskie świadczenie kompensacyjne byli zatrudnieni w szkole lub placówce prowadzonej przez Powiat P. ". W ocenie Wojewody zakwestionowana regulacja wykracza poza zakres upoważnienia wynikającego z art. 72 ust. 1 Karty Nauczyciela. Wojewoda wyjaśnił, że krąg osób, którym mogą być przyznawane świadczenia pomocy zdrowotnej, będących adresatami przedmiotowej uchwały został określony w art. 72 ust. 1 i 4 powołanej ustawy. Świadczenia w ramach pomocy zdrowotnej są udzielane "nauczycielom korzystającym z opieki zdrowotnej" (art. 72 ust. 1 ustawy), uprawnienia w tym zakresie zachowują "nauczyciele po przejściu na emeryturę, rentę lub nauczycielskie świadczenie kompensacyjne bez względu na datę przejścia na emeryturę, rentę lub nauczycielskie świadczenie kompensacyjne" (art. 72 ust. 4 ustawy). Organ nadzoru podniósł również, że przepisy ustawy Karta Nauczyciela regulują także kwestię dotyczącą zastosowania art. 72 ustawy ze względu na przesłankę dotyczącą wymiaru zatrudnienia. Zgodnie bowiem z art. 91b ust. 1 ustawy, przepisów art. 72 nie stosuje się do nauczyciela zatrudnionego w wymiarze niższym niż połowa obowiązującego wymiaru zajęć, zaś według art. 22 ust. 3 ustawy do nauczyciela zatrudnionego w kilku szkołach, który w żadnej z tych szkół nie jest zatrudniony w wymiarze co najmniej 1/2 obowiązkowego wymiaru zajęć, łącznie jednak wymiar jego zajęć stanowi co najmniej 1/2 obowiązkowego wymiaru zajęć dla danego stanowiska, nie ma zastosowania przepis art. 91b ust. 1. W ocenie Wojewody Rada Powiatu nie została upoważniona do ponownego regulowania powyższych kwestii ani tym bardziej do modyfikowania obowiązujących przepisów ustawowych w podejmowanej uchwale. Zdaniem organu nadzoru w § 1 przedmiotowej uchwały Rada Powiatu określiła krąg adresatów pomocy zdrowotnej. Tymczasem ustawa - Karta Nauczyciela - w upoważnieniu ustawowym określonym w art. 72 ust. 1 stanowi, że odpowiednie środki na pomoc zdrowotną są przeznaczone dla "nauczycieli korzystających z pomocy zdrowotnej'", pozostawiając organowi prowadzącemu kompetencję do określenia wyłącznie "rodzajów świadczeń" oraz "warunków i trybu ich przyznawania". W tak udzielonym upoważnieniu nie mieści się regulowanie kręgu adresatów pomocy zdrowotnej, o której mowa w art. 72 ust. 1 tej ustawy. Cytowane powyżej przepisy nie dają organowi stanowiącemu kompetencji do ustalania podmiotów mogących uzyskać pomoc zdrowotną, gdyż ustawodawca uczynił to już w ustawie. Wojewoda podkreślił, że akty prawa miejscowego nie mogą regulować materii należącej do przepisów wyższego rzędu. Zdaniem organu nadzoru powtarzanie regulacji ustawowych, a tym bardziej ich modyfikacja przez przepisy uchwały może bowiem doprowadzić do odmiennej czy sprzecznej z intencjami ustawodawcy interpretacji i stanowi istotne naruszenie prawa. Powiat P. (dalej "skarżący", "strona skarżąca", "Powiat") złożył skargę na rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody zaskarżając je w całości. Rozstrzygnięciu nadzorczemu zarzucił naruszenie: - przepisu art. 72 ust. 1 i 4 w zw. z art. 91d pkt 1 ustawy Karta Nauczyciela, poprzez jego nieprawidłową wykładnię, jakoby przepis ten wykluczał możliwość określenie zakresu spraw regulowanych uchwałą i podmiotów, których ona dotyczy, lub spraw i podmiotów wyłączonych spod jej regulacji przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego; - nieprawidłowe zastosowanie przepisu art. 79 ust. 1 u.s.p. W oparciu o stawiane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowego rozstrzygnięcia nadzorczego w całości i zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego akcentował, że stwierdzenie nieważności § 1 we wskazanej części (usunięcie jego fragmentu) prowadzi do nieprawidłowego określenia podmiotów (adresatów) uchwały. Pełnomocnik odwołał się do regulacji rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 283), w tym do § 143 i uzasadniał, że do projektów aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady wyrażone w dziale VI, z wyjątkiem § 141, w dziale V, z wyjątkiem § 132, w dziale I w rozdziałach 1-7 i w dziale II, a do przepisów porządkowych - również w dziale I w rozdziale 9, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej. Natomiast przepis § 21 (umieszczony w dziale I, rozdziale 4) stanowi w ust. 1 pkt 1, że: "W przepisach ogólnych zamieszcza się: 1) określenie zakresu spraw regulowanych ustawą i podmiotów, których ona dotyczy, lub spraw i podmiotów wyłączonych spod jej regulacji;" W związku z tym działanie ustawodawcy lokalnego określającego krąg podmiotów, których uchwała dotyczy uznać należy za prawidłowe. W ocenie strony skarżącej eliminacja z obrotu prawnego części przedmiotowej uchwały Rady Powiatu, prowadzi do nieprawidłowego określenia nieoznaczonego kręgu potencjalnych adresatów uchwały, podczas gdy dotyczy ona wyłącznie nauczycieli zatrudnionych w szkole lub placówce prowadzonej przez Powiat P. , a także nauczycieli emerytów, nauczycieli rencistów, nauczycieli pobierających nauczycielskie świadczenie kompensacyjne, którzy w chwili przejścia na emeryturę, rentę lub na nauczycielskie świadczenie kompensacyjne byli zatrudnieni w szkole lub placówce prowadzonej przez Powiat P. Przedmiotowa uchwała nie dotyczy przecież ogółu mieszkańców Powiatu P. (czy jeszcze innych osób), a tylko nauczycieli zatrudnionych w szkołach, których organem prowadzącym jest Powiat P. , a także nauczycieli emerytów i nauczycieli pobierających nauczycielskie świadczenie kompensacyjne, którzy w chwili przejścia na emeryturę, rentę lub na nauczycielskie świadczenie kompensacyjne byli zatrudnieni w szkole lub placówce prowadzonej przez Powiat P. . (zgodnie z art. 72 ust. 1 i 4 Karty Nauczyciela). Ponadto skarżący zarzucił, że rozstrzygnięcie nadzorcze w uzasadnieniu odnosi się w części do wymiaru zatrudnienia, podczas gdy uchwała Rady Powiatu, której dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze nie reguluje wymiaru zatrudnienia. Dlatego też zarzuty organu nadzoru w tym zakresie są niezrozumiałe. Skarżący podniósł również, że Wojewoda na poparcie swojego stanowiska odwołał się do rozstrzygnięć nadzorczych innych wojewodów, w tym Wojewody Warmińsko Mazurskiego z dnia 11 września 2025 r. znak: [...], którego analiza prowadzi jednak do odmiennych wniosków, albowiem § 1 kontrolowanej w tym rozstrzygnięciu uchwały, który nie budził zastrzeżeń organu nadzoru zawierał (zawiera) określenie podmiotów, których dotyczy ta uchwała: "(...) dla nauczycieli zatrudnionych w szkołach, dla których organem prowadzącym jest Gmina D. (...)". Przepis § 1 ww. uchwały Rady Gminy D. jest zatem zbliżony w swej treści do regulacji § 1 uchwały Rady Powiatu objętej zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym. Ponadto skarżący podniósł, że dokonując kontroli zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego konieczna jest ocena, czy rzeczywiście dane powtórzenie treści przepisu stanowi naruszenie mogące zostać zakwalifikowane jako istotne. Owa istotność powinna być przy tym oceniana przy uwzględnieniu treści normatywnej wynikającej z powtórzenia treści przepisu ustawy w uchwale. Jeśli powtórzenie - choćby przepisanie danego przepisu - nie wpływa na treść normy prawnej, to nie sposób uznać, iż dane naruszenie przemawia za koniecznością stwierdzenia nieważności jednostki redakcyjnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Organ nadzoru dodał również, że realizacja dyrektywy wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 143 zasad techniki prawodawczej nie może uzasadniać wprowadzania do uchwały postanowień wykraczających poza zakres upoważnienia udzielonego organowi stanowiącemu. Wojewoda zwrócił także uwagę, że w każdym z powołanych przez niego rozstrzygnięć innych organów nadzoru poprowadzono wywód prawny dotyczący normy kompetencyjnej zawartej w art. 72 ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela, prowadzący do stwierdzenia, że wskazane upoważnienie nie daje organowi stanowiącemu kompetencji do ustalania podmiotów mogących uzyskać pomoc zdrowotną bowiem uprawnienie to wynika z przepisów tej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona, albowiem zaskarżone rozstrzygniecie organu nadzoru jest zgodne z prawem. Zgodnie z art. 79 ust. 1 u.s.p. uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia jej doręczenia organowi nadzoru. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa (art. 79 ust. 4 u.s.g.). Ustawa samorządowa nie definiuje jednak obu naruszeń, co stwarza konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie. Generalnie za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do takich zalicza się między innymi naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. Zasadniczo zatem istotne naruszenie prawa to takie, gdy dany akt pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Zgodnie z art. 72 ust. 1 i ust. 4 ustawy Karta Nauczyciela, niezależnie od przysługującego nauczycielowi i członkom jego rodziny prawa do świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego, organy prowadzące szkoły przeznaczą corocznie w budżetach odpowiednie środki finansowe z przeznaczeniem na pomoc zdrowotną dla nauczycieli korzystających z opieki zdrowotnej oraz określą rodzaje świadczeń przyznawanych w ramach tej pomocy oraz warunki i sposób ich przyznawania (ust. 1). Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, zachowują nauczyciele po przejściu na emeryturę, rentę lub nauczycielskie świadczenie kompensacyjne bez względu na datę przejścia na emeryturę, rentę lub nauczycielskie świadczenie kompensacyjne (ust.4). Tym samym art. 72 ust. 1 ww. ustawy zawiera w istocie dwie delegacje ustawowe: pierwszą zobowiązującą radę gminy (powiatu) do obowiązkowego objęcia w uchwale budżetowej corocznie kwot stanowiących odpowiednie środki finansowe z przeznaczeniem na pomoc zdrowotną dla nauczycieli korzystających z opieki zdrowotnej (oraz nauczycieli emerytów, rencistów i pobierających nauczycielskie świadczenie kompensacyjne) i drugą zobowiązującą do obligatoryjnego podjęcia aktu prawa miejscowego określającego rodzaje świadczeń przyznawanych w ramach pomocy zdrowotnej dla nauczycieli korzystających z opieki zdrowotnej (oraz nauczycieli emerytów, rencistów i pobierających nauczycielskie świadczenie kompensacyjne), a także warunków i sposobu ich przyznawania. Cytowane powyżej przepisy nie dają natomiast organowi stanowiącemu danej jednostki samorządu terytorialnego kompetencji do ustalania podmiotów mogących uzyskać pomoc zdrowotną. Uprawnienie to bowiem wynika, jak trafnie akcentuje Wojewoda z przepisów ustawy Karta Nauczyciela i dana rada nie jest właściwa do ingerowania w tę sferę. Rada powiatu (gminy) jako organ stanowiący może działać tylko i wyłącznie na podstawie prawa i w jego granicach. Niedopuszczalne zatem jest podejmowanie przez radę regulacji bez wyraźnego upoważnienia ustawowego lub z przekroczeniem granic takiego upoważnienia. W § 1 przedmiotowej uchwały Rada Powiatu postanowiła, że: "Określa się rodzaje świadczeń przyznawanych w ramach pomocy zdrowotnej dla nauczycieli zatrudnionych w szkole lub placówce prowadzonej przez Powiat P. , nauczycieli emerytów, nauczycieli rencistów, nauczycieli pobierających nauczycielskie świadczenie kompensacyjne, którzy w chwili przejścia na emeryturę, rentę lub na nauczycielskie świadczenie kompensacyjne byli zatrudnieni w szkole lub placówce prowadzonej przez Powiat P. oraz warunki i sposób ich przyznawania". Takie sformułowanie świadczy o tym, iż pomoc została skierowana do wszystkich nauczycieli zatrudnionych (oraz nauczycieli emerytów, którzy byli zatrudnieni w chwili przejścia na emeryturę rentę, świadczenie kompensacyjne) w szkole lub placówce prowadzonej przez Powiat P. . Taka regulacja nie tylko wykracza poza zakres upoważnienia wynikającego z art. 72 ust. 1 ustawy, ale w sposób istotny modyfikuje określony jej przepisami krąg podmiotów uprawnionych do korzystania z pomocy zdrowotnej, o jakiej mowa w art. 72 Karty Nauczyciela. Świadczenia w ramach pomocy zdrowotnej, jak wynika z powyższego przepisu są udzielane "nauczycielom korzystającym z opieki zdrowotnej". Przy czym wbrew zarzutom skargi trafnie organ nadzoru odwołuje się do regulacji ustawowych dotyczących stosowania art. 72 ustawy Karta Nauczyciela, które tworzą spójną całość. Zgodnie z powoływanym przez Wojewodę art. 91b ust. 1 Karty Nauczyciela, przepisów art. 72 nie stosuje się do nauczyciela zatrudnionego w wymiarze niższym niż połowa obowiązującego wymiaru zajęć. Zgodnie natomiast z art. 22 ust. 3 ustawy do nauczyciela zatrudnionego w kilku szkołach, który w żadnej z tych szkół nie jest zatrudniony w wymiarze co najmniej 1/2 obowiązkowego wymiaru zajęć, łącznie jednak wymiar jego zajęć stanowi co najmniej 1/2 obowiązkowego wymiaru zajęć dla danego stanowiska, nie ma zastosowania przepis art. 91b ust. 1. Tym samym, jak już wskazano, Rada Powiatu w § 1 przedmiotowej uchwały nie tylko określiła krąg osób uprawnionych do pomocy zdrowotnej, do czego nie uprawniała ją norma kompetencyjna, ale dokonała istotnej modyfikacji tego kręgu. Wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych co do zasady dominuje pogląd, że powtarzanie w uchwałach organów jednostek samorządu terytorialnego uregulowań ustawowych jest istotnym naruszeniem prawa. Uchwała rady gminy (powiatu) nie może bowiem regulować jeszcze raz tego, co jest już zawarte w obowiązującej ustawie, gdyż mogłoby to prowadzić do sytuacji, w której powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co mogłoby skutkować całkowitą lub częściową zmianą intencji prawodawcy. W orzecznictwie dopuszcza się jednak w drodze wyjątku możliwość powtarzania w akcie prawa miejscowego zapisów ustawowych, o ile takie powtórzenie ma charakter dosłowny i jeżeli jest to uzasadnione względami zapewnienia komunikatywności tekstu prawnego, stanowiąc określenie materii, która jest regulowana aktem prawa miejscowego, jednakże i w takich sytuacjach powinno się raczej poprzestać na odesłaniu do odpowiednich uregulowań ustawowych, celem uniknięcia ewentualnych istotnych wątpliwości interpretacyjnych co do tego, w jakim brzmieniu dana norma prawna (przytoczonym czy następnie zmienionym) obowiązuje na gruncie danego aktu prawa miejscowego (porównaj np. wyroki w sprawach sygn. akt: II GSK 2114/11, II OSK 1152/19 i powołane tam orzecznictwo – orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Zgodzić się należy z Wojewodą, że w świetle art. 94 Konstytucji RP regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie "uzupełnienie" przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów. Normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny. Zakazuje się dokonywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii (por. wyroki NSA w sprawach sygn. akt: II OSK 1017/17, III OSK 3127/21, CBOSA). Ustawodawca, formułując określoną delegację do wydania aktu prawa miejscowego, przekazuje upoważnienie do uregulowania wyłącznie kwestii nieobjętych dotąd żadną normą o charakterze powszechnie obowiązującym w celu ukształtowania stanu prawnego uwzględniającego specyfikę, możliwości i potrzeby środowiska lokalnego. Dlatego też wszelkie uchwały podejmowane przez radę muszą nie tylko mieć umocowanie w obowiązujących przepisach prawa, ale też zapisy zawarte w uchwałach nie mogą przepisów tych naruszać. Normy prawa miejscowego muszą ściśle mieścić się w granicach ustawowej delegacji, która w tym przypadku nie upoważnia do odstępstw od przepisów ogólnie obowiązujących. Słusznie zawraca uwagę Wojewoda w odpowiedzi na skargę (odwołując się do orzecznictwa i stanowiska doktryny w tym zakresie), że zasady techniki prawodawczej określa się mianem zbioru dyrektyw skierowanych do legislatorów wskazujących, jak poprawnie wyrażać normy prawne w przepisach prawnych i jak je grupować w aktach normatywnych. Natomiast nie służą one ocenie ważności obowiązującego prawa. Niemniej jednak wyżej wyprowadzony wywód prawny, iż przepisy prawa miejscowego powinny regulować kwestie wynikające z delegacji ustawowej w taki sposób, aby ustalane normy uzupełniały przepisy powszechnie obowiązujące i niedopuszczalne jest, aby regulacje takie modyfikowały, zastępowały czy nawet powtarzały obowiązujące już normy rangi ustawowej znajduje potwierdzenie w regulacjach rozporządzenia w sprawie zasad techniki prawodawczej, w tym przede wszystkim w § 135 tego aktu. W przepisie tym wskazano, że w uchwale i zarządzeniu zamieszcza się przepisy prawne regulujące wyłącznie sprawy z zakresu przekazanego w przepisie prawa upoważniającym dany podmiot do uregulowania określonego zakresu spraw oraz sprawy należące do zadań lub kompetencji podmiotu, dla którego przepis prawny wyznacza zadania lub kompetencje. Regulacja ta podobnie jak i § 115 oraz § 118 rozporządzenia ma odpowiednie zastosowanie do projektów aktów prawa miejscowego (zob. § 143 zasad techniki prawodawczej). W świetle regulacji § 115 rozporządzenia akt prawa miejscowego może zawierać jedynie przepisy regulujące sprawy przekazane do regulacji upoważnieniem. Przepis § 118 zasad techniki prawodawczej nakazuje z kolei w taki sposób konstruować treść aktów prawa miejscowego, aby nie powtarzały one przepisów już funkcjonujących w systemie prawa. W orzecznictwie wskazuje się nadto, że naruszenie tych zasad nie stanowi automatycznie o sprzeczności uregulowań z prawem, a jedynie wskazuje, że przepisy zostały źle skonstruowane. Naruszenie zasad techniki prawodawczej jednoznaczne z istotnym naruszeniem prawa występuje jednak wówczas, gdy w wyniku naruszenia tych zasad dochodzi do sytuacji, kiedy prawodawca lokalny reguluje materię uregulowaną już aktami wyższego rzędu (tj. ustawami) lub wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego. Naruszenie takie należy powiązać z naruszeniem konstytucyjnych warunków legalności aktu prawa miejscowego wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego (zob. wyrok w sprawie III SA/Wr 449/22, CBOSA). Trafnie przy tym wywodzi Wojewoda, że realizacja dyrektywy wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 143 zasad techniki prawodawczej nie może uzasadniać wprowadzania do uchwały postanowień wykraczających poza zakres upoważnienia udzielonego organowi stanowiącemu. W kontekście argumentacji skargi wyjaśnić należy, że zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, istotnie nie zawsze i każde powtórzenie przepisów ustawowych w akcie prawa miejscowego może być automatycznie uznane za istotne naruszenie prawa. Nie bez znaczenia przy tym pozostaje liczba powtórzeń, a zwłaszcza charakter powtórzonych przepisów prawa oraz ich istota. I jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym w skardze wyroku w sprawie sygn. akt III OSK 413/21 (LEX nr 3247079), to każdorazowo obowiązkiem sądu dokonującego kontroli zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego jest ocena, czy rzeczywiście dane powtórzenie treści przepisu stanowi naruszenie mogące zostać zakwalifikowane jako istotne, oraz że owa istotność powinna być przy tym oceniana przy uwzględnieniu treści normatywnej wynikającej z powtórzenia treści przepisu ustawy w uchwale jednostki stanowiącej. NSA wskazał, że jeśli powtórzenie - choćby przepisanie danego przepisu - nie wpływa na treść normy prawnej, to nie sposób uznać, iż dane naruszenie przemawia za koniecznością stwierdzenia nieważności jednostki redakcyjnej. Podkreślić stanowczo trzeba, że w okolicznościach niniejszej sprawy mamy jednak do czynienia nie z powtórzeniem przepisów ustawy a z istotną modyfikacją regulacji ustawowych, która wprowadza w błąd co do kręgu adresatów danej normy prawnej. Jeszcze raz podkreślić należy, że akty prawa miejscowego podejmowane na podstawie upoważnień ustawowych nie mogą wkraczać poza zakres udzielonego upoważnienia, czynić wyjątków od ogólnie przyjętych rozwiązań ustawowych, a także co do zasady powtarzać, a tym bardziej modyfikować kwestii uregulowanych w aktach prawnych hierarchicznie wyższych. Upoważnienie do ustanowienia aktu prawa miejscowego powinno mieć źródło w normie kompetencyjnej, która jednocześnie zakreśla ogólne ramy swobody regulacyjnej organu prawodawczego. Nie sposób również zgodzić się z zarzutami skargi co do tego, że pozostawienie § 1 kontrolowanej przez organ nadzoru uchwały w brzmieniu wskazanym przez Wojewodę doprowadzi do nieprawidłowego określenia nieoznaczonego kręgu potencjalnych adresatów uchwały. § 1 uchwały w brzmieniu nadanym rozstrzygnięciem nadzorczym stanowi, że "Określa się rodzaje świadczeń przyznawanych w ramach pomocy zdrowotnej przez Powiat P. oraz warunki i sposób ich przyznawania.", co w odniesieniu to tytułu uchwały "w sprawie określenia rodzajów świadczeń przyznawanych w ramach pomocy zdrowotnej dla nauczycieli korzystających z opieki zdrowotnej oraz warunków i sposobu ich przyznawania" oraz jej treści przeczy stanowisku strony skarżącej "o całkowitym wypaczeniu zakresu podmiotowego tejże uchwały". Bez wątpienia przy tym, w świetle treści delegacji ustawowej z art. 72 ust. 1 Karty Nauczyciela, organ uchwałodawczy jednostki samorządu terytorialnego nie jest uprawniony do określanie kręgu podmiotów uprawnionych do pomocy zdrowotnej. W ocenie organu nadzoru, Rada Powiatu w wyżej wymienionym zakresie dokonała modyfikacji przepisów rangi ustawowej i przekroczyła upoważnienie wynikające z art. 72 ust. 1 ustawy, co równoznaczne jest z istotnym naruszeniem prawa. Skład orzekający w sprawie to stanowisko podziela. W kontekście argumentacji skargi co do wyprowadzonych przez organ nadzoru błędnych wniosków z jednego z powołanych przez Wojewodę rozstrzygnięć nadzorczych podnieść tylko należy, że kontroli sądu został poddany skonkretyzowany akt i uwagi zawarte w skardze nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy niniejszej. Jeszcze raz przypomnieć trzeba, że istotne naruszenie prawa w uchwale to takie naruszenie, które powoduje, że akt pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, sprzeczność ta jest oczywista i bezpośrednia, i wynika wprost z porównania treści przepisu z ocenianą regulacją. W okolicznościach niniejszej sprawy porównanie treści art. 72 oraz art. 91b ust. 1 i art. 22 ust. 3 ustawy Karta Nauczyciela w kontekście zakwestionowanej regulacji uchwały prowadzi do jednoznacznych wniosków co do ziszczenia się w sprawie przesłanki istotnego naruszenia prawa, która uprawniała organ nadzoru do stwierdzenia nieważności kontrolowanej uchwały we wskazanej części. Z tych wszystkich względów działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143) sąd skargę oddalił.