III SA/Lu 698/13

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. G. z dnia 6 lutego 2014 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej postanawia : przyznać M. G. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 25 października 2013 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, zgodnie z jego żądaniem zawartym w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 11 października 2013 r. W dniu 6 lutego 2014 r. skarżący złożył na urzędowym formularzu kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy domagając się ustanowienia adwokata. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Żądanie strony zawarte we wniosku z dnia 6 lutego 2014 r. dotyczące ustanowienia adwokata jest żądaniem przyznania prawa pomocy w częściowym zakresie. Oceniając zakres żądania wniosku należy mieć jednak na uwadze, że poprzednio złożony przez stronę wniosek o przyznanie prawa pomocy dotyczył zwolnienia od kosztów sądowych i strona uzyskała prawo pomocy w tym zakresie. W sytuacji gdy strona domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym w dwóch etapach – w pierwszym etapie żąda przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i zwolnienie to uzyskuje, zaś w drugim etapie żąda przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika (adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego), uznać należy, że w istocie strona domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zatem do skarżącego ubiegającego się obecnie o ustanowienie adwokata, a uprzednio zwolnionego od kosztów sądowych (postanowieniem referendarza sądowego z 25 października 2013 r.), zastosowanie będzie miał przepis art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., dotyczący przyznania osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Mając na uwadze aktualną sytuację materialną skarżącego, przedstawioną w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 6 lutego 2014 r. stwierdzić należy, że wniosek strony zasługuje na uwzględnienie. Z oświadczenia złożonego na urzędowym formularzu wynika, że skarżący zamieszkuje razem z matką, jednakże nie prowadzi z nią wspólnego gospodarstwa domowego. Skarżący nie posiada majątku nieruchomego, jak również żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów wartościowych, utrzymuje się z renty w wysokości [...] zł wypłacanej przez ZUS. W świetle powyższych okoliczności (niski dochód strony, brak zasobów finansowych i majątku, który mógłby służyć pozyskaniu środków pieniężnych na sfinansowanie kosztów postępowania), uznać należy, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia należnego adwokatowi za prowadzenie sprawy. Z powyższych względów oraz na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.