III SA/Lu 7/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. F. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2009 r. znak: [...] w przedmiocie przywrócenia do służby celnej w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 30 listopada 2009 r. D. F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2009 r., w przedmiocie odmowy przywrócenia do służby celnej. Z treści skargi wynika, że D. F. wnosi o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na powyższą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: D. F. został zwolniony ze służby celnej na podstawie prawomocnej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 września 2006r. (Nr [...]) wydanej na mocy art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy o Służbie Celnej. Skarżący uważa, że zachodzą obecnie podstawy do przywrócenia go do służby celnej na mocy art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 18 marca 2008 r. o zmianie ustawy o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 53, poz. 311). Powyższy przepis stanowi, że funkcjonariusza celnego, na jego wniosek, przywraca się do służby w wypadku umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu, jeżeli zwolnienie ze służby nastąpiło na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 8a lub 8 b ustawy wymienionej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Chodzi tu o ustawę z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej. Dyrektor Izby Celnej zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2009 r. odmówił przywrócenia skarżącego do służby celnej. Organ argumentuje, że brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku skarżącego o przywrócenie go do tej służby. Skarżący nie zgadza się z tą decyzją i kwestionuje ją w skardze sądowej. Podnosi, że o prawie do wniesienia skargi dowiedział się później z treści pisma Ministerstwa Finansów z dnia 9 listopada 2009 r. w sprawie przywrócenia do służby. W tych okolicznościach skarżący wnosi o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej ppsa - skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W myśl art. 81 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641, ze zmianami), środkiem zaskarżenia przysługującym funkcjonariuszom celnym, był wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zatem w niniejszej sprawie skarżący powinien był złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia otrzymania kwestionowanej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2009 r. Jak wynika z akt sprawy skarżący dwukrotnie składał wniosek o przywrócenie do służby, w dniu 20 maja 2008 r. oraz w dniu 27 lipca 2009 r. Jednak z uwagi na treść pisma z dnia 27 lipca 2009 r. o przywrócenie do służby oraz termin jego złożenia, nie można go uznać za wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący D. F., składając do sądu administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej, w przedmiocie odmowy przywrócenia do służby celnej nie wyczerpał środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Wniesiona skarga była więc niedopuszczalna. Podlegała ona odrzuceniu bez badania wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia skoro Dyrektor Izby Celnej nie zajmował się ponownie (po wydaniu swojej decyzji z dnia 2 września 2009 r.) sprawą przywrócenia skarżącego do służby. Merytoryczne rozpatrzenie samej skargi i zawartego w niej wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia byłoby czynnością przedwczesną. Mając powyższe na uwadze w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa Sąd orzekł jak w sentencji.