III SA/Lu 701/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 3 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na postanowienie L. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2014 r., Nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę. W piśmie z dnia 27 stycznia 2014 r. skierowanym do L.Komendanta Wojewódzkiego Policji J.H. wniósł o "spowodowanie doręczenia przez Komendanta Powiatowego Policji we W. protokołów i innych dokumentów na okoliczności zatrzymania i doprowadzenia osoby J. H.do Sądu Rejonowego we W. w dniu [...].2009 r., Prokuratury Rejonowej we W. w dniu [...]2011 r.". W piśmie z dnia 19 marca 2014 r. Komendant Powiatowy Policji we W.poinformował J. H., że w chwili zatrzymania otrzymał kopie postanowień o doprowadzeniu i protokołów zatrzymania. Poinformował również, w jaki sposób należy sporządzić wniosek o udostępnienie akt. W piśmie z dnia 28 kwietnia 2014 r. J. H. wniósł zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie i wniósł o wyznaczenie dodatkowego terminu 7 dni dla Komendanta Powiatowego Policji we W.w celu załatwienia wniosku z dnia 27 stycznia 2014 r. Postanowieniem z dnia [...]2014 r., Nr [...] L. Wojewódzki Komendant Policji uznał zażalenie J. H. z dnia 28 kwietnia 2014 r. na niezałatwienie sprawy za nieuzasadnione i odmówił wyznaczenia dodatkowego terminu 7 dni dla Komendanta Powiatowego Policji we W.w celu załatwienia sprawy z wniosku J.H. z dnia 27 stycznia 2014 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J.H. zaskarżył powyższe postanowienie L.Komendanta Wojewódzkiego Policji i wniósł o stwierdzenie jego nieważności, zobowiązanie Komendanta Powiatowego Policji we W. do wydania w terminie 7 dni dokumentów oraz nałożenie kary pieniężnej na L. Komendanta Wojewódzkiego Policji "za wydanie fałszywego postanowienia z dnia 7 maja 2014 r.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., kontrola sądów administracyjnych polega na sprawdzaniu zgodności z prawem działalności administracji publicznej i polega na orzekaniu w sprawach skarg wniesionych przez uprawnione podmioty w sprawach podlegających właściwości sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy postanowienia L.Wojewódzkiego Komendanta Policji o uznaniu zażalenie za nieuzasadnione i odmowie wyznaczenia dodatkowego terminu 7 dni na załatwienie sprawy. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 37 § 1 w związku z art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej: k.p.a. W myśl art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do art. 37 § 2 k.p.a., organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z powyższego wynika zatem, że właściwy do rozpatrzenia zażalenia organ albo uznaje je za uzasadnione i wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, albo uznaje zażalenie za nieuzasadnione. Przywołany przepis nie określa, w jakiej formie organ właściwy do rozpatrzenia zażalenia ma to zażalenie rozstrzygnąć. W doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Z przepisu tego wynika, że w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia. Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie spraw, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. W świetle powyższego, postanowienie wydane w wyniku rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. zaliczane jest do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nie rozstrzygających o istocie sprawy. Postanowienie wydane w wyniku rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie jest postanowieniem kończącym postępowanie, nie przysługuje od niego również zażalenie. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należało, że zaskarżone postanowienie L.Wojewódzkiego Komendanta Policji o uznaniu zażalenie za nieuzasadnione i odmowie wyznaczenia dodatkowego terminu 7 dni na załatwienie sprawy nie podlega kognicji sądów administracyjnych, ponieważ nie mieści się w katalogu czynności i aktów, o których mowa we wskazanym art. 3 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i pkt 6 i § 3 p.p.s.a.