III SA/Lu 701/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.S.spółki w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. T. S. Sp. w W. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka wskazała, że możliwe jest wstrzymanie zaskarżonej decyzji, skoro zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody lub niebezpieczeństwo powstania trudnych do odwrócenia skutków. Spółka podkreśliła, że wystąpiły przesłanki uzasadniające udzielenie jej tymczasowej ochrony poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ochrona udzielana wnioskodawcy ma charakter tymczasowy. W myśl bowiem art. 61 § 6 p.p.s.a wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek: niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że uzasadnienie wniosku Spółki ogranicza się do ogólnikowych stwierdzeń na temat dużych strat finansowych (bez wskazania ich wysokości), braku planowanych zysków, pogorszenia się – wobec uiszczenia kary pieniężnej - sytuacji finansowej wnioskodawcy oraz faktu, że dokonanie czynu z art. 107 k.k.s. nie zostało udowodnione żadnym prawomocnym orzeczeniem. W ocenie Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów oraz okoliczności przedstawiających aktualną sytuację majątkową Spółki, a tym samym nie uprawdopodobniła możliwości wystąpienia negatywnych konsekwencji związanych z wykonaniem decyzji i zapłaceniem kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł. Jak wyżej wyjaśniono, tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – może stanowić podstawę do udzielenia wnioskodawcy ochrony tymczasowej. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.