III SA/Lu 703/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak /spr./, Protokolant Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2004r. sprawy ze skargi ppup P. P.Z. T. S. w L. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2004r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny zaskarżoną decyzją z dnia [...], Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 107 ze zm.) w związku z art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania ppup "[...]" - Zakład Transportu Samochodowego w L. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. znak: [...] o stwierdzeniu u A. K. choroby zawodowej "przewlekłej entezopatii przyczepów prostowników prawego nadgarstka i palców do nadkłykcia bocznego prawej kości ramiennej" - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż A. K. w latach 1967-2001 pracował w [...] Spółka z o.o. w L. (poprzednio Fabryka Samochodów Ciężarowych) na stanowisku ślusarza. Do zakresu jego obowiązków należał m.in. transport materiałów, detali, blachy, podzespołów, mostów o ciężarze 15-45 kg. Wykonywał operacje ślusarskie przy użyciu arkuszy blach o ciężarze 6 - 10 kg i 60 kg, załadunek pięćdziesięciokilogramowych worków z piaskiem, obsługę młotków, zacisków i kostek metalowych. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny stwierdził, iż przy wykonywaniu powyżej przedstawionych czynności narażony był na przeciążenie kończyn górnych, co stwarzało zagrożenie powstania choroby zawodowej układu ruchu. W okresach od 1 sierpnia 2001 r. do 31 grudnia 2001 r. oraz 13 listopada 2002 r. do 31 grudnia 2002 r. A. K. pracował w ppup "[...]" - Zakład Transportu Samochodowego początkowo na stanowisku "ślusarz-spawacz", a następnie "ślusarz-mechanik". Do jego obowiązków należało przenoszenie materiałów o ciężarze 15-35 kg, ręczne dociskanie drążka podczas obsługi przycinarki stołowej, prace spawalnicze na elementach o wadze 5-70 kg oraz załadunek na wózki widłowe. Wszystkie te czynności związane były z wykonywaniem ruchów monotypowych ze szczególnym zaangażowaniem kończyn górnych. Zgodnie z przepisem § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. (Dz.U. Nr 132, poz. 1115) w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, do stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest spełnienie dwu nierozłącznych warunków, a mianowicie: rozpoznana choroba winna figurować w wykazie chorób zawodowych i powinna być spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Choroba rozpoznana u A. K. figuruje w wykazie chorób zawodowych i z wysokim stopniem prawdopodobieństwa została wywołana sposobem wykonywania pracy. Zarzut odwołania, iż ppup "[...]" nie ponosi odpowiedzialności za skutki zdrowotne narażenia zawodowego, które miało miejsce w poprzednim zakładzie pracy zainteresowanego nie może zostać uwzględniony. Zgodnie bowiem z § 8 ust. 3 pkt 2 cyt. powyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. - właściwy państwowy inspektor sanitarny przesyła decyzję pracodawcy zatrudniającego pracownika w warunkach, które mogły spowodować skutki zdrowotne uzasadniające postępowanie w sprawie rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej. Przeprowadzone postępowanie i ocena narażenia zawodowego wskazuje, iż takie warunki istniały w obydwu zakładach pracy, w których był zatrudniony A. K. Z uwagi na powyższe decyzja organu I instancji pod względem merytorycznym jest prawidłowa i oparta na właściwej podstawie prawnej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła ppup "[...]" - Zakład Transportu Samochodowego. Skarżąca zarzuca naruszenie § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz. 1115), gdyż organy decyzyjne przekroczyły termin określony w tym przepisie, czym obraziły przepisy art. 6 i 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego. Naruszone zostały przepisy § 2 ust. 3 pkt 4 w/w rozporządzenia, gdyż przeprowadzono ocenę warunków pracy u byłego pracodawcy wbrew wymaganiom tego przepisu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Organ wskazał również, że zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej wpłynęło do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w dniu [...] marca 2003 r., a więc 2 miesiące i 5 dni od przejścia A. K. na rentę. Charakterystykę stanowiska pracy sporządził pracownik skarżącego i przesłał go właściwemu organowi po wszczęciu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna bowiem zaskarżona decyzja zapadła w zgodzie z przepisami prawa materialnego i bez naruszenia przepisów postępowania. Skarżący błędnie i wbrew treści § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...) (Dz. U. Nr 132 poz. 1115) wywodzi, że zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej oraz jej rozpoznanie powinno wystąpić nie później niż w okresie 1 roku po zakończeniu pracy w narażeniu zawodowym, powodującym zaistnienie rozpoznanej u A. K. choroby zawodowej. Zgodnie z § 2 ust. 1 cytowanego rozporządzenia zgłoszenie choroby zawodowej oraz jej rozpoznanie może nastąpić u pracownika lub byłego pracownika, zwanego dalej "pracownikiem" w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym lub po zakończeniu pracy w takim narażeniu, nie później niż w okresie, który został określony w wykazie chorób zawodowych. Treść powyższego przepisu jest jednoznaczna i określa, iż zgłoszenie powinno nastąpić w okresie przewidzianym dla danej choroby zawodowej w stosunku do pracownika, który zakończył stosunek pracy. Poradnia Chorób Zawodowych WOMP- jednostka orzecznicza pierwszego stopnia, upoważniona na podstawie przepisu § 5 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania, stwierdziła u A. K. "przewlekłą entezopatią przyczepów prostowników prawego nadgarstka i palców do nadkłykcia bocznego prawej kości ramiennej". Rozpoznanie u zainteresowanego powyższej choroby zawodowej nie było przez skarżącego kwestionowane ani w odwołaniu, ani w skardze i jest wymienione w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do cytowanego rozporządzenia pod pozycją 19 pkt 1. "Wykaz chorób zawodowych" określa również okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego i dla pozycji 19 wynosi on 1 rok. Zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej dokonał w dniu [...] marca 2003 r. A. K., który stosunek pracy u skarżącego zakończył z dniem 31 grudnia 2002 r. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach wynika zaś, iż od 2000 roku zainteresowany pozostawał pod opieką lekarską z powodu dolegliwości ze strony kończyn górnych. Oznacza to, że organy decyzyjne prawidłowo uznały, iż okres roczny określony w wykazie chorób zawodowych nie został przekroczony i prawidłowo wszczęły postępowanie administracyjne w celu stwierdzenia występowania choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia. W świetle powyższego, interpretacja przepisu § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia dokonana przez skarżącego, iż również w terminie 1 roku powinna być rozpoznana przez właściwą jednostkę orzeczniczą choroba zawodowa jest całkowicie błędna. Należy jeszcze raz podkreślić, iż okres wskazany w "Wykazie chorób zawodowych" stanowiący załącznik do cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. dotyczy zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej jeżeli nastąpiło zakończenie pracy w narażeniu zawodowym. Również całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia przez organy obu instancji przepisu § 2 ust. 3 pkt 4 cyt. rozporządzenia gdyż charakterystykę stanowiska pracy A. K. przedstawił skarżący w piśmie z dnia [...] stycznia 2004 r. podpisanym przez dyrektora po wszczęciu postępowania administracyjnego. Kartę oceny narażenia zawodowego sporządzono zaś przy udziale Inspektora ds. Bezpieczeństwa i Higieny Pracy. Prawidłowo również, czego nie kwestionuje skarżący, organ pierwszej instancji ustalił, iż A. K. w czasie wykonywania pracy w ppup "[...]" - Zakład Transportu Samochodowego narażony był na wykonywanie ruchów monotypowych ze szczególnym zaangażowaniem kończyn górnych. Powyższe ustalenie należy jedynie odczytywać jako wskazanie zakładu pracy, w którym występowało narażenie zawodowe, nie zaś jako zakładu którego warunki pracy spowodowały powstanie choroby zawodowej. Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej doręcza się zakładowi pracy, w którym pracownik był ostatnio narażony na działanie czynnika wywołującego rozpoznaną chorobę zawodową. Organy inspekcji sanitarnej nie mogą odstąpić od badania środowiska pracy, gdyż choroby zawodowe nie powstają poza środowiskiem pracy, "nie mogą więc odstąpić od wskazania zakładu pracy", gdyż środowisko pracy nie istnieje bez zakładu pracy. Podzielając w pełni wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2001 r. sygn. akt I SA 1780/00 pub. Lex nr 77662 stwierdzić należy, iż organy obu instancji prawidłowo prowadziły postępowanie dowodowe zmierzające do określenia stopnia obciążenia wysiłkiem fizycznym oraz wykazania czynności, które mogły powodować nadmierne obciążenie górnych kończyn u A. K. Decyzje organów obu instancji znajdują zatem oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.