III SA/Lu 716/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Asystent sędziego Radosław Stelmasiak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 31 marca 2015 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Z akt sprawy wynikało, że w dniu (...) przeprowadzono kontrolę drogową w trakcie, której stwierdzono, że kierujący ciągnikiem samochodowym marki (...) o numerze rej. (...) (z naczepą marki (...) o numerze rej. (...)) przekroczył granicę Rzeczypospolitej Polskiej wjeżdżając z Ukrainy. Pojazd należał do przedsiębiorcy (...) i był bez ładunku. Kierowca (...) nie posiadał w pojeździe i nie okazał na żądanie kontrolującego licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. (...) oświadczył, że wyjeżdżając z Polski omyłkowo wziął licencję na transport krajowy zamiast na międzynarodowy. Czynności kontrole zostały utrwalone w protokole kontroli nr (...) Ustalenia powyższe legły u podstaw decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w (...) z dnia (...) o nałożeniu na przedsiębiorcę, (...) kary pieniężnej w wysokości (...) zł za naruszenie określone w Lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, polegające na nie okazaniu przez kierowcę wypisu z licencji. Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Dyrektor Izby Celnej w (...) decyzją z dnia (...) r. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w (...) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ocenie organu odwoławczego zachodziła konieczność przeprowadzenia postępowania w zakresie ustalenia okoliczności wykonywania w niniejszej sprawie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy w rozumieniu art. 2 pkt 2 lit. d rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy i uzupełnienia materiału dowodowego (o międzynarodowy list przewozowy CMR, pisma strony z dnia (...), oświadczenie (...) wskazujące, że kierowca został wyposażony przez (...) w wypis z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy) decyzją (...) Naczelnik Urzędu Celnego w [...] nałożył na przedsiębiorcę (...) karę pieniężną w wysokości (...) zł za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu, tj. naruszenie określone w Lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że wykonywany w niniejszej sprawie przewóz bez ładunku wypełniał definicję zawartą w art. 2 pkt 2 lit. d rozporządzenia nr 1072/2009 z dnia (...) r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, tj. związany był z przewozem określonym w lit. b tego przepisu. Jednocześnie organ stwierdził, iż przedmiotowy przewóz nie podlega wyłączeniu określonemu w art. 1 ust. 5 rozporządzenia. Jako podstawę do nałożenia kary pieniężnej organ wskazał przepisy art. 4 pkt 2 i pkt 6a, art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz określony w art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1072/2009 obowiązek przechowywania uwierzytelnionego wypisu z licencji wspólnotowej w każdym z pojazdów przewoźnika i okazywania tego wypisu na każde żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Organ argumentował dalej, że brak jest okoliczności określonych w art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Strona nie przedłożyła dowodów na okoliczności objęte hipotezą tego przepisu, że naruszenie prawa nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć. Wyjaśnienia kierowcy wskazują, że do naruszenia doszło w okolicznościach, jakie przedsiębiorca powinien przewidzieć i do nich nie dopuścić. Strona nie wskazała, jakie okoliczności mogłyby uzasadnić wniosek przeciwny. Organ stwierdził, że przedsiębiorcy nie zwalnia z odpowiedzialności fakt przyjęcia przez kierowcę mandatu karnego. Na przedsiębiorcy spoczywa ciężar wykazania, że wystąpiły okoliczności zwalniające go z odpowiedzialności. Do takich okoliczności nie należy wyjaśnienie kierowcy, że przez zaniedbanie nie wziął przed wyjazdem za granicę właściwej licencji. Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając niezgodną z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, bezpodstawne zaniechanie umorzenia postępowania na mocy art. 105 K.p.a. oraz obrazę przepisów ustawy o transporcie drogowym, poprzez błędne zastosowanie jej art. 87 ust. 3, niezastosowanie art. 92 a ust. 1, art. 92 c ust. 1 oraz art. 93 ust. 3. Strona domagała się przyjęcia prawidłowej kwalifikacji przewinienia i wymierzenia adekwatnej kary pieniężnej w wysokości najwyżej 500 zł przewidzianej za nieokazanie wypisu z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Dyrektor Izby Celnej (...) utrzymał w mocy skarżoną decyzję organu I instancji podkreślając w uzasadnieniu, że uwierzytelniony wypis z licencji wspólnotowej powinien być przechowywany w każdym z pojazdów przewoźnika. Dokument ten musi być okazywany na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Bezspornym jest, że podczas kontroli w dniu (...) r. kierowca (...) nie okazał wymaganego wypisu z licencji. Miało więc miejsce wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego niezgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym (przepis ten zobowiązuje kierowcę do posiadania przy sobie i okazywania na żądanie organu kontroli wypisu z licencji) oraz niezgodnie z art. 4 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. (przepis ten dotyczy obowiązku przechowywania uwierzytelnionego wypisu z licencji wspólnotowej w pojeździe przewoźnika). Kara pieniężna w wysokości (...) zł została nałożona na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz Lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy. Nietrafne okazały sie zarzuty odwołania, że naruszono art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym a w konsekwencji, że naruszono jej art. 93 ust. 3 oraz art. 105 K.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] zarzuciła naruszenie przepisów: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nieprawidłową, sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, wyrażającą się w stwierdzeniu, że przedsiębiorca nie dopełnił obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym, w sytuacji gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego prowadziła do wniosku odmiennego, skoro kierowcę wyposażono w wypis licencji przed rozpoczęciem wykonywania przewozu drogowego rzeczy; - art. 7, art. 77 § i art. 80 K.p.a. poprzez nieprawidłową, sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, w następstwie której organ przyjął, że podnoszone w trakcie postępowania administracyjnego okoliczności nie dają podstaw do przyjęcia, że naruszenie prawa nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć, tym bardziej, że zachowanie kierowcy było jednorazowym incydentem; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że posiadanie przez kierowcę niewłaściwej licencji w dniu kontroli, stanowi okoliczność, którą przedsiębiorca mógł przewidzieć, w sytuacji gdy sam kierujący o tym, że posiada nieodpowiedni wypis z licencji dowiedział się dopiero w czasie prowadzonej kontroli; - art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób godzący w zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i oddziaływania organów Państwa na świadomość i kulturę prawną obywateli, w sytuacji kiedy organ zobligowany był umorzyć postępowanie ze względu na wystąpienie przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 oraz art. 93 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym; - art. 92c ust. 1 pkt 1 w związku z art. 93 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 105 K.p.a. poprzez niezastosowanie tych przepisów i zaniechanie umorzenia przedmiotowego postępowania, w sytuacji gdy okoliczności sprawy, a w szczególności zebrane dowody w sprawie wskazywały, że podmiot wykonujący przewóz drogowy nie miał realnego wpływu na powstanie naruszenia (nastąpiło ono wyłącznie wskutek zdarzeń i okoliczności, których skarżąca nie mogła przewidzieć); - art. 4 ust. 6 w związku z pkt 9 preambuły rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, poprzez błędną wykładnię tych przepisów, w następstwie której organ na podstawie jednorazowego zdarzenia uznał, że skarżąca nie przestrzegała obowiązku przechowywania uwierzytelnionego wypisu licencji w pojeździe, w sytuacji gdy przewoźnik taki dokument posiada i dotychczas przechowywał go w pojeździe podczas wykonywania każdoczesnego przewozu międzynarodowego; - art. 87 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym poprzez błędne przyjęcie, że podmiot wykonujący transport drogowy nie dopełnił ciążących na nim obowiązków, tj. nie wyposażył kierowcy w wypis licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, w sytuacji gdy ze zgromadzonych dokumentów wynika, że skarżąca wyposażyła kierowcę w tego rodzaju dokument; - załącznika nr 1 Lp. 1 do ustawy o transporcie drogowym w związku z art.92 ust. 2 i art.92a ust. 1 i 6 ustawy o transporcie drogowym poprzez niezastosowanie tych przepisów pozwalających na umorzenie postępowania, ewentualnie na wymierzenie kary adekwatnej do stopnia naruszenia; - załącznika nr 3 Lp. 3.3 do ustawy o transporcie drogowym w związku z art.92a ust. 1 i 6 ustawy o transporcie drogowym, poprzez nieuprawnione przyjęcie, że skarżąca powinna ponieść karę pieniężną w wymiarze 8.000 zł za przewinienie zakwalifikowane jako "wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu", w sytuacji gdy przewinienie skarżącej zagrożone jest karą pieniężną w wysokości 500 zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w (...) z dnia (...) r. nakładająca na przedsiębiorcę (...) karę pieniężną w wysokości 8.000 zł. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 87 ust. 1 pkt 1 oraz art. 92a ust. 1 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414). Stosownie do pierwszego z tych przepisów, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika albo wypis z licencji. W myśl art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Powyższy przepis w ust. 6 stanowi, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Załącznik nr 3 w pkt 3 zatytułowany "Naruszenie przepisów o wykonywaniu międzynarodowych przewozów drogowych i przewozów kabotażowych" pod pozycją Lp. 3.3 wymienia naruszenie polegające na wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonym w zezwoleniu. Za tego rodzaju naruszenie ustawodawca przewiduje karę pieniężną wynoszącą 8 000 zł. Decyzja o nałożeniu na (...) kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł nie narusza przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że w dniu (...) r. w trakcie kontroli drogowej, kierujący pojazdem nie posiadał i nie okazał kontrolującemu wypisu z licencji. Stosownie do przepisu art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz treści Lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy bez znaczenia jest okoliczność, że skarżąca jako podmiot wykonujący przewóz drogowy dysponowała wydaną przez Ministra Infrastruktury licencją nr (...) ważą od dnia (...) r. do dnia (...) r. na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy (...). Stosownie do art. 4 pkt 17 ustawy o transporcie drogowym, licencja jest definiowana jako decyzja administracyjna wydana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Zasady określające wydawanie licencji wspólnotowej zostały zawarte w art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. Urz. UE L z 2009 r., Nr 300, poz. 72). Zgodnie z art. 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia, licencja wspólnotowa wydawana jest przez państwo członkowskie, każdemu przewoźnikowi wykonującemu zarobkowo drogowy przewóz rzeczy, który to przewoźnik ma siedzibę w tym państwie członkowskim zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym oraz krajowymi przepisami tego państwa członkowskiego (lit. a) oraz jest uprawniony w państwie członkowskim siedziby przewoźnika do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy, zgodnie z przepisami wspólnotowymi oraz krajowymi przepisami tego państwa członkowskiego dotyczącymi dostępu do zawodu drogowego przewoźnika rzeczy (lit. b). Uwierzytelniony wypis z licencji wspólnotowej przechowywany jest w każdym z pojazdów przewoźnika i musi być okazywany na każde żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych (art. 4 ust. 6 rozporządzenia). W świetle przytoczonych wyżej unormowań kierowca miał obowiązek posiadać przy sobie wypis z licencji oraz okazać go kontrolującemu. Skarżąca nie zakwestionowała ustaleń organu, że w dniu kontroli drogowej kierowca (...) nie dysponował wypisem z licencji. Zakwestionowała natomiast ocenę prawną tego zdarzenia, dając temu wyraz przy formułowaniu zarzutów i wniosków podniesionych nie tylko w odwołaniu od decyzji organu I instancji, ale również w powtórzeniu ich w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. Wbrew stanowisku skarżącej, o zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w (...) nie można powiedzieć, że wydano ją z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. między innymi poprzez nieprawidłową i sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika bowiem, że przedsiębiorca ze swej strony dochował należytej staranności przy wykonywaniu obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym. To, że kierowcę wyposażono w wypis licencji przed rozpoczęciem wykonywania przewozu drogowego rzeczy nie oznacza samo przez się, że powstałe naruszenie wynika wyłącznie z zaniedbania ze strony kierowcy. Obowiązkiem przedsiębiorcy było nie tylko wyposażenie kierowcy w stosowny wypis z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, ale również dołożenie niezbędnych starań, aby kierowca dysponował takim dokumentem i mógł go okazać w czasie kontroli drogowej. Przesłuchany w charakterze świadka w dniu (...) r. kierowca (...) wyjaśnił, że jechał z Ukrainy przez przejście drogowe w Dorohusku i że wyjeżdżając z Polski omyłkowo wziął licencję na transport krajowy zamiast na międzynarodowy. Kierowca przyznał, że jest winien braku dokumentu. Skarżąca wyjaśniła w piśmie z dnia (...) r., że to ona jest osobiście odpowiedzialna za wyposażenia kierowcy w wypis z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Wyjaśniła dodatkowo w piśmie z dnia (...) r., że osoba winna zaistniałej sytuacji, sama przyznała się do zaniedbania i została ukarana "grzywną w wysokości 500 zł". W piśmie datowanym (...) r. (...) stwierdził, że przed wykonaniem zlecenia przewozu rzeczy na Ukrainę został wyposażony przez (...) w wypis z licencji i przez zaniedbanie omyłkowo wziął inny dokument. Powyższe dowody – przy braku innych - w żaden sposób nie wskazują, że organ niezasadnie odmówił zastosowania przepisu w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Omawiany art. 92c ust.1 pkt 1 ustawy odnosi się do sytuacji wyjątkowych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. W dyspozycji przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 nie mieszczą się sytuacje, które są wynikiem zachowania kierowcy, ale które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych w zakresie dyscyplinowania osób wykonujących na rzecz przedsiębiorcy usługi kierowania pojazdami. Rzeczą przedsiębiorcy jest właściwy dobór osób współpracujących tak, aby przy zachowaniu należytej staranności, właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków dyscyplinujących nie dochodziło do naruszeń przepisów dotyczących transportu drogowego. Z materiału dowodowego zgromadzonego przez organy nie wynika by skarżąca zorganizowała jakiekolwiek szkolenie dzięki, któremu kierowca mógłby zapoznać się z przepisami dotyczącymi wzoru dokumentu licencji. Wymaga wyjaśnienia, że z przepisu art. 92c ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym wynika, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony podmiot. Okoliczność, że kierowcę ukarano grzywną w kwocie 500 zł za naruszenie określone w załączniku nr 1 do ustawy o transporcie drogowym (Lp. 1.1 załącznika nr 1) wymierzoną przez [...], nie daje podstawy do twierdzenia, że postępowanie w sprawie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej nie powinno być wszczęte, a jeśli już zostało wszczęte (w realiach niniejszej sprawy - nastąpiło to w dniu (...) r. poprzez wydanie stosownego postanowienia przez Naczelnika Urzędu Celnego w (...), to powinno zostać ono przez organ umorzone. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły również przesłanki, o których mowa w art. 105 § 1 i 2 K.p.a. upoważniające organ do umorzenia postępowania administracyjnego. Bezpodstawne są więc zarzuty o naruszeniu przez organ przepisów proceduralnych (art. 7. art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) w zakresie prawnej oceny wyników kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu (...) r. oraz oceny materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie wszczętego postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Niesłuszny jest zarzut, że organ z naruszeniem art. 8 K.p.a. prowadził postępowanie w sposób godzący w zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i oddziaływania organów Państwa na świadomość i kulturę prawną obywateli. Orzekając o pieniężnej karze administracyjnej organ nie był uprawniony do badania zagadnienia adekwatności kary w odniesieniu do ciężaru gatunkowego stwierdzonego naruszenia prawa, skoro wysokość kary została ściśle określona w załączniku nr 3 do ustawy (Lp. 3.3 tego załącznika). Podobnie trzeba ocenić zarzuty i wnioski skargi, że naruszono art. 93 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym. Z powyższego przepisu wynika, że organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 92 b ust. 1 lub art. 92 c. W sprawie niniejszej, jak wyżej wykazano, nie wystąpiły podnoszone przez skarżąca okoliczności wskazane w art. 92 c ustawy o transporcie drogowym, uzasadniające umorzenie - na mocy jej art. 93 ust. 3 – postępowania odnośnie nałożenia kary pieniężnej. Kwestia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku (kwestia związana ze stosowaniem art. 92 b ustawy o transporcie drogowym) nie była przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Niezasadne są zarzuty, że z naruszeniem art. 87 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym wydano powyższą decyzję. Przywołany przepis określa, że przedsiębiorca wykonujący przewozy drogowe jest odpowiedzialny za wyposażenie kierowcy w wymagane dokumenty. Wbrew zarzutom i wnioskom skargi, organ nie naruszył załącznika nr 1 (Lp. 1) do ustawy o transporcie drogowym. Organ nie orzekł o karze pieniężnej wynikającej z Lp. 1 tego załącznika i nie miał prawa go zastosować. Bezpodstawny jest wniosek skargi, że organ z naruszeniem prawa nie orzekł o karze grzywny w kwocie 500 zł na podstawie Lp. 1 załącznika nr 1. Kary grzywny przewidziane w tym załączniku dotyczą wyłącznie kierujących pojazdami, co wynika wprost z treści art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z jej art. 92 a ust. 1, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 zł za każde naruszenie. W powyższym przepisie jest mowa o karze pieniężnej a nie o karze grzywny. Stosownie do art. 92 a ust. 6 ustawy, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3. W tych warunkach nieusprawiedliwiony jest zarzut o naruszeniu załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym oraz konstytucyjnej zasady praworządności, poprzez nałożenie na obywatela "niebotycznej kary pieniężnej (...) nieadekwatnej do ciężaru naruszenia przepisów ustawy". Ubocznie należy podnieść, że podmiotem wykonującym przewóz drogowy była skarżąca. Jej status prawny jako przedsiębiorcy, który wykonywał taki przewóz został prawidłowo ustalony przez organ. Z tych też względów na mocy art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.