III SA/Lu 717/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 31 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania J. K. prawa jazdy kategorii B. Jak wskazał organ odwoławczy opisaną wyżej decyzją zatrzymano J. K. prawo jazdy kat. B nr [...], nr druku [...] wydane dnia [...].06.2001 r. do czasu ustania przyczyny zatrzymania. W uzasadnieniu decyzji podano, iż w związku z wnioskiem Prokuratury Rejonowej w Z. strona została skierowana na badania lekarskie. Do chwili wydania przedmiotowej decyzji strona jednak nie wykonała nałożonego na niego obowiązku. Od powyższej decyzji odwołał się J. K. W odwołaniu podniósł, że skierowanie na badania lekarskie było wynikiem wniosku Prokuratury Rejonowej w Z., która przedstawiła fakty niezgodne z prawdą. Wyrok Sądu Okręgowego w Z. uniewinnił go od zarzucanych mu czynów, czym potwierdził, że nie ma żadnych wątpliwości co do jego stanu zdrowia. Potwierdza to opinia uzupełniająca sporządzona przez Uniwersytet Medycyny w B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zarzutów odwołania. Organ wskazał, że zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 5 stycznia 201 Ir. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015r. poz. 155 ze zm.) starosta wydaje decyzje administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. W przypadku, gdy osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań lekarskich do kierowania pojazdem Starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy (art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b) cyt. wyżej ustawy). W przedmiotowej sprawie J. K., na mocy ostatecznej decyzji z dnia [...].10.2015 r. nr [...], był zobowiązany przeprowadzić badanie lekarskie w ciągu 1 miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu na badania, a orzeczenie w tej sprawie przedstawić organowi kierującemu na badania w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia takiej decyzji. Decyzja o skierowaniu Pana J. K. na badania lekarskie została wydana w dniu [...] października 2015 r. i doręczona [...] listopada 2015 r. Do dnia wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy Pan K. nie przedłożył zaświadczenia lekarskiego w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Stąd też organ I instancji nie mógł inaczej postanowić, niż zatrzymać mu prawo jazdy. Odnośnie zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że wszystkie podniesione argumenty dotyczą decyzji o skierowaniu na badania lekarskie, a nie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Kolegium nie może, na tym etapie postępowania, rozważać kwestii, czy decyzja o skierowaniu na badania lekarskie była prawidłowa. Jest to decyzja ostateczna, której skutkiem jest decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy. Wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji ani też do umorzenia postępowania w sprawie. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] marca 2016 została zaskarżona przez J. K. skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Decyzji zarzucono, że nie respektuje wyroku Sądu Rejonowego w Z. i Sądu Okręgowego w Z. oraz, że nie jest zgodna z Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej. W uzasadnieniu decyzji skarżący wskazał, że w dniu [...]-10-2015 r. otrzymał zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego, z którego to wynika, że na wniosek Prokuratury Rejonowej w Z. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji kierującej go na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W dniu [...]-10-2015 r. w urzędzie Miasta Z. złożył oświadczenie, że sprawa ta została wyjaśniona przez Sąd Rejonowy w Z., a następnie wyrok został utrzymany w mocy przez Sąd Okręgowy w Z. Jak zarzucał skarżący rozpatrujące odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Z. nie wzięło pod uwagę złożonych wyroków sądowych oraz opinii Zakładu Medycyny Sądowej Uniwersytetu Medycznego w B., na którą to powoływała się prokuratura w swoim wniosku. Według skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. rozpatrując sprawę pozbawiło go możliwości obrony oraz przedstawienia swoich racji nie powiadamiając go o terminie rozprawy co gwarantuje mi Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej art. 42 punkt 2. Jak wywodził skarżący Samorządowe Kolegium Odwoławcze podjęło decyzje nie analizując dokładnie wszystkich faktów i czym to było spowodowane czy brakiem wiedzy fachowej czy obawa przed Prokuraturą, a przedstawione fakty wyraźnie wskazują, że decyzja podjęta przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. nie jest rzetelna i jest nieobiektywna. Skarżący wnosił też o zwrócenie uwagi na to, że Prokuratura Rejonowa w Z. postanowiła wykorzystać Urząd Miasta Z. do zemsty za przegraną sprawę w Sądzie ponieważ to prokuratura była oskarżycielem w tej sprawie, w której to skarżący został uniewinniony od zarzucanych mu czynów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, dlatego podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia jej nieważności. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej powoływanej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organy nie naruszyły także przepisów prawa materialnego. Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Organy administracji dokonały także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosowały normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W myśl przepisu art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie natomiast z przepisami art. 77 § 1 i 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Organy administracji publicznej są więc na podstawie przytoczonych przepisów zobowiązane do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas mogą ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona. W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły wskazanych reguł postępowania. Organy zebrały wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważyły go i poddały ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Ustaliły dokładnie stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności, oświadczenia i dokumenty świadczące o sytuacji prawnej i faktycznej skarżącego. Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia dokonane przez organ wynikają z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów. Podkreślić należy, że okoliczności mające dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenie podstawowe wynikały bądź z dokumentów o charakterze urzędowym, bądź też z twierdzeń i oświadczeń samego skarżącego. I tak fakt skierowania skarżącego na badanie lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami (dalej także jako "badanie lekarskie") wynikał z ostatecznej decyzji administracyjnej, jak też był przyznawany przez samego skarżącego. W sprawie nie budziło także wątpliwości to, że skarżący nie poddał się badaniu lekarskiemu i nie przedstawił organowi orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem Podstawę prawną zaskarżonej decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy stanowił art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 155 ze zm. – dalej jako "ustawa o kierujących pojazdami"), zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2, tj. orzeczenia lekarskiego. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych decyzja, o jakiej mowa w art. 102 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami, ma charakter związany, a zatem zastosowanie takiej sankcji nie zależy od uznania organu, lecz jest jego obowiązkiem. Jeżeli osoba, którą skierowano na badanie lekarskie nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, organ ma obowiązek wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami. Zastosowanie sankcji w postaci zatrzymania prawa jazdy nie zależy od uznania organu, lecz jest jego obowiązkiem. Przepis art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami nie różnicuje przy tym w żaden sposób przyczyn, z powodu których osoba skierowana na badanie lekarskie nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, w tym w szczególności nie wymaga, by spowodowane było to przyczynami zawinionymi przez osobę skierowaną na badania. Z punktu widzenia dyspozycji art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami przyczyny, w skutek których osoba kierowana na badanie lekarskie nie poddała się badaniu pozostają prawnie irrelewantne. W konsekwencji też dla zastosowania powyższego przepisu wystarczające pozostaje stwierdzenie przez organ faktu skierowania strony ostateczną decyzją na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oraz faktu niepoddanie się przez skarżącego takiemu badaniu, czy też ściślej rzecz biorąc nie przedstawienia przez skarżącego orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem (orzeczenie lekarskie). W przedmiotowej sprawie, co trafnie stwierdził organ, okoliczności te nie budzą wątpliwości. Skarżący został skierowany na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] października 2015 r. nr [...]. Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu [...] listopada 2015 r. Decyzja nie została zaskarżona, co oznacza, że stała się ona prawomocna z dniem [...] listopada 2015 r. Z tą też datą decyzja kierująca skarżącego na badania lekarskie zyskała przymiot decyzji ostatecznej, tj. rodzącej po stronie skarżącego bezwzględną powinność poddania się badaniu lekarskiemu. W sprawie bezsporne było, że skarżący nie przedstawił organowi orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W tej sytuacji obowiązkiem Prezydenta Miasta Z. było orzeczenie o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami. Trafnie też taka decyzja została następnie utrzymana w mocy przez organ drugiej instancji. Za chybione uznać należało te wywody skarżącego, w których próbował on podważyć zasadność samej decyzji kierującej go na badania lekarskie z tej podstawowej przyczyny, że w postępowaniu prowadzonym w celu zatrzymania prawa jazdy (postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami) stronie nie przysługuje możliwość skutecznego kwestionowania zasadności decyzji podjętej na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. Kwestia zasadności skierowania skarżącego na badanie lekarskie przesądzona została w innym, prawomocnie już zakończonym postępowaniu administracyjnym. Tak Sąd, jak i strony, są związane ostateczną decyzją w przedmiocie skierowania skarżącego na badanie lekarskie, w związku z czym brak jest podstaw do skutecznego zakwestionowania powyższej decyzji w obecnym postępowaniu. Wyeliminowaniem powyższej decyzji w przedmiocie skierowania skarżącego na badanie lekarskie z obrotu prawnego nie skutkuje w szczególności fakt wcześniejszego, tj. poprzedzającego samą decyzję, uniewinnienia skarżącego od zarzutu spowodowania wypadku drogowego. Przepisy ustawy o kierujących pojazdami regulują kwestie zatrzymania prawa jazdy osobom, które nie poddały się badaniu lekarskiemu lub psychologicznemu. Przesłanką zatrzymania prawa jazdy jest między innymi nie przedstawienie przez osobę skierowana na badania orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Przepis art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku gdy, osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Przepisy nie pozostawiają organowi administracji możliwości działania w tym zakresie w ramach uznania administracyjnego, a jego obowiązkiem - po stwierdzeniu zaistnienia zdarzenia wymienionego w ustawie, jakim w tym wypadku jest brak przedstawienia orzeczenia lekarskiego - jest wydanie decyzji o z góry określonej treści. Tego rodzaju imperatywna konstrukcja przepisu nie pozostawia organowi swobody orzekania i prawa jakiegokolwiek wyboru, lecz rodzi po jego stronie obowiązek zachowania się zgodnie z dyspozycją art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami. Przepisy ustawy o kierujących pojazdami wyraźnie więc wyodrębniają postępowanie zmierzające do wydania decyzji kierującej na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami i postępowanie w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w razie niepodporządkowania się przez stronę takiej decyzji. Są to jednakże dwa odrębne od siebie postępowania administracyjne, co oznacza w szczególności, że w niniejszej sprawie skarżący nie może skutecznie podważyć wydanej w odrębnym postępowaniu i już ostatecznej decyzji w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie. Na marginesie już więc tylko należy wskazać, że z przedstawionych przez skarżącego dokumentów, w tym w szczególności wyroków sądów karnych, którymi skarżący został uniewinniony od zarzutu spowodowania wypadku drogowego, nie wynika, aby decyzja o skierowaniu skarżącego na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami wydana została bezpodstawnie. Wprawdzie skarżący przedstawiał w postępowaniu orzeczenia sądów karnych w sposób wybiórczy i nie przedłożył uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w Z. to jednak już z uzasadnienia wyroku sądu drugiej instancji - uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Z. z dnia [...] czerwca 2015 r., sygn. akt [...] (k.1-7 akt administracyjnych) wynika, że Sąd ten uznał apelację skarżącego, który kwestionował ustalenia sądu pierwszej instancji co do tego, że to skarżący spowodował wypadek zjeżdżając do przeciwległy pas ruchu i zderzając się z jadącym tym pasem ruchu innym samochodem, za oczywiście bezzasadną. Powyższe wskazuje, że z ustaleń sądów karnych obu instancji wynika, iż to skarżący spowodował wypadek drogowy, przy czym u podstaw takiego zachowania skarżącego leżały dolegliwości zdrowotne (zaburzenia rytmu serca - k.1-7, 8-10 akt administracyjnych oraz wniosek Prokuratury Rejonowej w Z. z dnia [...] września 2015 r. o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie), co jak można wnioskować legło u podstaw uniewinnienia skarżącego od popełnienia przestępstwa ze względu na niemożność przypisania mu winy. Powyższe okoliczności nie miały jednak istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy co trafnie dostrzegł i podkreślił organ drugiej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jak wskazano już wyżej w świetle hipotezy art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami przyczyny, w skutek których osoba kierowana na badanie lekarskie nie poddała się badaniu i nie przedstawiła orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, pozostają prawnie obojętne. Już więc proste stwierdzenie faktu skierowania strony na badanie lekarskie oraz nie przedstawienia orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, prowadzi do uznania skargi za niezasadną. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uznania, że skarżący nie poddał się na badaniu z przyczyn innych, niż te zależne od jego woli. Skarżący żadnych takich okoliczności nie wykazał. W doręczonej skarżącemu decyzji o skierowaniu na badania lekarskie pouczono, że na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem należy się zgłosić w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu, a orzeczenie lekarskie należy przedstawić organowi kierującemu na badanie w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. Wprawdzie, jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, terminy te należałoby uznać za instrukcyjne (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2012 r., I OSK 275/11, System Informacji Lex nr 1120668) to jednak powyższe nie oznacza, że skarżący mógł nie poddawać się badaniu lekarskiemu. Wprost przeciwnie, z chwilą z która decyzja o skierowaniu na badanie lekarskie stała się ostateczna i wykonalna skarżący powinien niezwłocznie poddać się badaniu lekarskiemu i przedstawić organowi administracji orzeczenie lekarskie. Jak wskazano już wyżej decyzja w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie doręczona została skarżącemu w dniu [...] listopada 2015 r. i stała się ostateczna z dniem [...] listopada 2015 r. Z tą też chwilą skarżący zobowiązany był do wykonania rozstrzygnięcia, a tym samym poddania się badaniu lekarskiemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem oraz przedstawienia organowi administracji orzeczenia lekarskiego. Skarżący nie poddał się badaniu lekarskiemu i nie przedstawił organowi orzeczenia lekarskiego, co obligowało organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Za nieuzasadnione uznać należało także zarzuty skargi dotyczące pozbawienia skarżącego możliwości obrony oraz przedstawienia swoich racji, spowodowane faktem nie powiadomienia go o terminie posiedzenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. Przywoływany przez skarżącego art. 42 ust. 2 Konstytucji nie może stanowić wzorca do oceny postępowań administracyjnych albowiem przepis ten dotyczy postępowań karnych. Jawność postępowań administracyjnych nie oznacza obowiązku rozstrzygania każdej sprawy administracyjnej na rozprawie z udziałem stron. Wprost przeciwnie, w zakresie określonym przepisami, organy mogą wydawać decyzje także na posiedzeniach niejawnych. W przedmiotowej sprawie organ drugiej instancji orzekał nie na rozprawie, lecz na posiedzeniu niejawnym, na co zezwalał mu art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz.U. z 2015 r. poz. 1659 ze zm.). W przypadku rozstrzygania sprawy na posiedzeniu niejawnym nie zawiadamia się stron o terminie posiedzenia. Stronie doręcza się natomiast rozstrzygnięcie wydane na posiedzeniu niejawnym, co też w sprawie zostało dokonane i co skutkowało zapewnieniem niezbędnej jawności formalnej postępowania. Analiza akt postępowania administracyjnego nie uzasadnia przyjęcia, że organy procedując i j rozstrzygając w sprawie kierowały się jakimikolwiek innymi względami niż praworządność. Jeżeli chodzi zaś o udział w sprawie Prokuratury wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie organ taki nie brał udziału. Z przytoczonych wyżej względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.