III SA/Lu 729/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędzia WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. D., P. D., P. D., R. D. i A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [..] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie odmowy przyznania stypendium szkolnego oddala skargę . Zaskarżoną decyzją z dnia 30 maja 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu wniosku M. D. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 4 marca 2014 r. nr [...] o odmowie uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 listopada 2012 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Rady Miasta [...] przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia 12 października 2012 r. nr [...] o odmowie przyznania na wniosek M. D. stypendium szkolnego na okres od dnia 1 września 2012 r. do dnia 30 czerwca 2013 r. dla uczniów: P. D., P. D., R. D. i A. D. M. D. działała w obydwu sprawach jako przedstawicielka ustawowa małoletnich dzieci R. D. i A. D. oraz pełnomocnik pełnoletnich synów P. D. i P. D. Pismem z dnia 28 listopada 2013 r. M. D. wniosła o wznowienie postępowania w przedmiocie ustalenia prawa do pomocy materialnej o charakterze socjalnym dla uczniów zamieszkałych na terenie gminy Miasto [...] - stypendium szkolnego dla uczniów: P. D., P. D., R. D. i A. D. na okres od 1 września 2012 r. do 30 czerwca 2013 r. Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r. nr [...], wydanym z upoważnienia Rady Miasta [...], Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia 12 grudnia 2013 r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania. Po rozpatrzeniu zażalenia M. D., postanowieniem z dnia 31 grudnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło powyższe postanowienie z dnia 12 grudnia 2013 r. o odmowie wznowienia postępowania, wyjaśniając w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, że właściwym do rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania jest Kolegium. Następnie, postanowieniem z dnia 19 lutego 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wznowiło postępowanie zakończone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 listopada 2012 r. Decyzją z dnia 4 marca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło uchylenia swojej decyzji z dnia 30 listopada 2012 r., utrzymującej w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Rady Miasta [...] przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia 12 października 2012 r. o odmowie przyznania na wniosek M. D. stypendium szkolnego na okres od dnia 1 września 2012 r. do dnia 30 czerwca 2013 r. dla uczniów: P. D., P. D., R. D. i A. D. Kolegium wskazało, że z treści pisma M. D. z dnia 28 listopada 2013 r. oraz treści zażalenia na postanowienie Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] (MOPS w [...]) o odmowie wznowienia postępowania wynika, że wolą wnioskodawczyni jest wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z dnia 30 listopada 2012 r. M. D. powołała się na podstawy wznowienia zawarte w art. 145 § 1, 2 i 5 K.p.a. Stwierdziła, że błędnie ustalono stan faktyczny sprawy w zakresie ustalenia liczby członków rodziny, gdyż pracownik socjalny MOPS w [...] wprowadził ją w błąd i w dokumentacji została pominięta córka E.; dlatego decyzja została wydana na podstawie fałszywych dowodów. Nie poinformowano strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodów ze świadków lub oględzin (art. 79 § 1 K.p.a.) czym naruszono zasadę czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym i stanowi ta okoliczność podstawę wznowienia postępowania. Kolegium wskazało, że w dniu 25 lutego 2014 r. M. D. złożyła kolejne pismo w sprawie wraz z oświadczeniem z dnia 11 listopada 2012 r. córki E., z którego wynika, że od dnia 1 lipca 2012 r. do dnia datowania oświadczenia jest ona na utrzymaniu rodziców, zaś okresowo przebywa gościnnie u innych osób. Do dnia 30 czerwca 2012 r. przebywała na stancji w [...] i po tym dniu wróciła do rodziców. Kolegium podniosło, że nie zachodzą w sprawie podstawy wznowienia z art.145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. Sprawa zakończona decyzją z dnia 30 listopada 2012 r. była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2013 r. w sprawie o sygnaturze akt III SA/Lu 935/12 oddalił skargę stron. Kolegium zauważyło, że oddalenie skargi oznacza, iż decyzja z dnia 30 listopada 2012 r. jest zgodna z prawem powszechnie obowiązującym. Sąd stwierdził, że nie doszło do sfałszowania dowodów istotnych dla sprawy ani też decyzja nie została wydana w wyniku przestępstwa. Ponadto Sąd przyjął, że nie zostały podczas rozpatrywania sprawy naruszone przepisy prawa procesowego w stopniu wpływającym na wynik sprawy; nie można więc uznać, że doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Istotne jest także stwierdzenie, że fałszerstwo dowodów lub wydanie decyzji w wyniku przestępstwa nie zostało potwierdzone jakimkolwiek wyrokiem sądu; nie ma także podstaw do przyjęcia sytuacji wskazanej w art.145 § 2 k.p.a., bowiem trudno w zachowaniu pracowników MOPS w [...] doszukać się znamion jakiegokolwiek czynu zagrożonego karą. Ponadto Kolegium podniosło, że trudno wskazać, jaki nowy dowód lub okoliczność faktyczna pojawiły się w sprawie, a które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane Kolegium. Nie jest taką okolicznością ewentualne wprowadzenie strony w błąd przez pracownika socjalnego, skoro decyzja Kolegium została poddana kontroli sądowej, a skarga na nią została oddalona. Z otrzymanego materiału dowodowego nie wynikają żadne nowe dowody, które nie były znane organom administracji publicznej podczas rozpatrywania sprawy w postępowaniu instancyjnym, nie została więc potwierdzona przesłanka wznowienia postępowania z art.145 § 1 pkt 5 K.p.a. Kolegium zauważyło również, że przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w sprawie o sygnaturze akt III SA/Lu 935/12) była kwestia ilości osób w rodzinie M. D. Zatem zagadnienie to nie może stać się przyczyną wznowienia postępowania, bowiem było znane i rozważane zarówno przez organ odwoławczy, jak i przez sąd administracyjny. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 30 maja 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu wniosku M. D., utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 4 marca 2014 r. o odmowie uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 listopada 2012 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium podniosło, że wniosek o uchylenie decyzji nie może zostać uwzględniony, ponieważ decyzja z dnia 4 marca 2014 r. nie narusza prawa. Kolegium ponownie potwierdziło, że ze znajdujących się w aktach sprawy pism wnioskodawczyni wynika, iż ich argumentacja wskazuje na podstawy wznowieniowe określone w art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 K.p.a. Powyższe potwierdza również złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Kolegium wskazało, że w sprawie nie zachodzą podstawy wskazane w art. 145 § 1 pkt 1, 2 K.p.a., gdyż wnioskodawczyni nie wykazała, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, ani że decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, a twierdzenia w tej materii nie zostały potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. Ponadto akta sprawy jak i uzasadnienia wydawanych w toku postępowania instancyjnego decyzji zarówno organu pierwszej instancji jaki i Kolegium nie wykazują, że sugerowane sfałszowanie dowodów dotyczących ustaleń mających wpływ na ustalenie ilości osób prowadzących wspólne gospodarstwo domowe miało wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Organ, obliczając dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie, przyjął stan rodziny zgodny ze stanem zgłoszonym przez wnioskodawczynię we wniosku o przyznanie pomocy (dane ujęte we wniosku zgłaszane są pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie niezgodnego z prawdą oświadczenia). Ponadto okoliczność nieuwzględnienia córki w liczbie osób wspólnie gospodarujących była już podnoszona wcześniej w postępowaniu odwoławczym, do czego odniosło się Kolegium w decyzji z dnia 30 listopada 2012 r. Zdaniem Kolegium, również WSA w Lublinie, oddalając skargę wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 935/12, bez wątpienia brał pod uwagę podnoszoną przez M. D. okoliczność. Brak jest zatem podstawy do uznania, iż jest to nowa okoliczność faktyczna lub nowy dowód istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, a przede wszystkim, że ta okoliczność (czy dowód) jest istotna dla sprawy, stąd nie zachodzi podstawa wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Brak też jest podstaw do przyjęcia, że zostały podczas rozpatrywania sprawy naruszone przepisy prawa procesowego w stopniu wpływającym na wynik sprawy. Nie można uznać, że doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. W opinii Kolegium, nietrafny jest zarzut niepoinformowania strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodów ze świadków lub oględzin (art. 79 § 1 K.p.a.), czym zdaniem wnioskodawczyni, naruszono zasadę czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, ponieważ takich czynności organ nie przeprowadzał. Organ oparł się na danych wynikających z wniosku, z oświadczeń wnioskodawczyni i z dokumentów przez nią dostarczonych i dołączonych do akt sprawy. Na powyższą decyzję z dnia 30 maja 2014 r. M. D. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest decyzja wydana w trybie wznowienia postępowania, a ściślej mówiąc, decyzja dotycząca odmowy uchylenia decyzji odmawiającej przyznania na wniosek M. D. stypendium szkolnego na okres od dnia 1 września 2012 r. do dnia 30 czerwca 2013 r. dla uczniów: P. D., P. D., R. D. i A. D. Należy zauważyć, że sprawa zakończona decyzją ostateczną z dnia 30 listopada 2012 r. była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2013 r. w sprawie o sygnaturze akt III SA/Lu 935/12 oddalił skargę R. D. i A. D. reprezentowanych przez M. D. jako przedstawicielkę ustawową, reprezentujacą jako pełnomocnik także pozostałych skarżących, to jest P. D. i P. D. Oznacza to, że decyzja z dnia 30 listopada 2012 r. była przedmiotem sądowej kontroli legalności. Sąd oddalając skargę potwierdził, że decyzja, wydana w aktualnym wówczas stanie faktycznym i prawnym, odpowiada prawu. Wyjaśniając istotę instytucji wznowienia postępowania administracyjnego, uregulowanego w rozdziale 12 Kodeksu postępowania administracyjnego, podnieść należy, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania składa się z dwóch etapów. W pierwszym etapie organ bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, które zostały enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 K.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 K.p.a. Tylko w przypadku stwierdzenia, że podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 K.p.a., bądź nie został zachowany termin do jego złożenia - organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania, które rozpoczyna drugi etap i stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 K.p.a.). Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą wymienioną w przepisach prawa procesowego. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej, doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (uchwała 7 sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2002 r., sygn. akt OPS 11/02, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z przepisu art. 151 § 1 K.p.a. wynika, że organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (§ 2). Z analizy akt administracyjnych w niniejszej sprawie wynika, że wolą skarżącej było wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z dnia 30 listopada 2012 r. w oparciu o podstawy wznowienia zawarte w art. 145 § 1, 2 i 5 K.p.a. Stwierdziła bowiem, że błędnie ustalono stan faktyczny sprawy w kwestii ustalenia liczby członków rodziny, gdyż pracownik socjalny MOPS w [...] wprowadził ją w błąd i w dokumentacji została pominięta córka E., dlatego decyzja została wydana na podstawie fałszywych dowodów. Nie poinformowano strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodów ze świadków lub oględzin (art. 79 § 1 K.p.a.) czym naruszono zasadę czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym i stanowi ta okoliczność podstawę wznowienia postępowania. Po stwierdzeniu, że wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 K.p.a., Kolegium prawidłowo postanowieniem z dnia 19 lutego 2014 r. wznowiło postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia 30 listopada 2012 r. Zgodnie bowiem z treścią art. 149 § 2 K.p.a., postanowienie o wznowieniu stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania przez właściwy organ co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Odnosząc się do wskazanych przez skarżącą podstaw wznowieniowych zauważyć należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (pkt 1). Przesłanka ta może mieć zastosowanie, gdy spełnione są łącznie następujące warunki. Po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu. Po drugie, sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Po trzecie, fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Przez istotne okoliczności faktyczne należy rozumieć fakty, które dotyczą bezpośrednio danej sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem postępowania zakończonego decyzją ostateczną oraz mają znaczenie prawne. Kolegium słusznie podniosło, że skarżąca nie wykazała, iż dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, ani że decyzja wydana została w wyniku przestępstwa. W szczególności, twierdzenia w tym zakresie nie zostały potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. Ponadto organ zauważył, abstrahując od kwestii sugerowanego sfałszowania dowodów dotyczących ustaleń mających wpływ na ustalenie ilości osób prowadzących wspólne gospodarstwo domowe, że okoliczność ta nie miało wpływu na rozstrzygnięcie konkretnej sprawy. Organ, obliczając dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie, przyjął bowiem stan rodziny zgodny ze stanem zgłoszonym przez wnioskodawczynię we wniosku o przyznanie pomocy. W sprawie nie zachodzi przewidziany w art. 145 § 2 K.p.a. wyjątek pozwalający na odstąpienie od wymagania stwierdzenia sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu, bowiem przedstawiane przez skarżącą okoliczności nie wskazują na sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa, a tym bardziej nie można mówić o oczywistości sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa. Brak jest również drugiej przesłanki dla zastosowania art. 145 § 2 K.p.a. (która kumulatywnie powinna być spełniona), bowiem nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Dalej, we wniosku o wznowienie postępowania skarżąca powołała się na podstawy wskazane w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Przesłanka ta ma zastosowanie, gdy spełnione są łącznie następujące warunki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe. Po drugie, "nowe okoliczności faktyczne" lub "nowe dowody" muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej. Po trzecie, "nowe okoliczności faktyczne" lub "nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję. Oznacza to, że okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, ale dla tego organu są one nowymi i to tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Analizując wystąpienie powyższej przesłanki Kolegium trafnie wskazało, że okoliczność nieuwzględnienia córki E. przez organ pierwszej instancji w liczbie osób wspólnie gospodarujących była już podnoszona wcześniej w postępowaniu odwoławczym, do czego odniosło się Kolegium w decyzji z dnia 30 listopada 2012 r. Z uzasadnienia ostatecznej decyzji z dnia 30 listopada 2012 r. wynika, że nie uszło wówczas uwadze Kolegium, iż skarżąca w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji i kolejnych pismach procesowych podnosiła, że mieszka z nią także córka E. (strona [...] i [...] decyzji). Jednakże okoliczność tę organ odwoławczy uznał wtedy za nieistotną, ponieważ według organu odwoławczego istotna była treść oświadczenia M. D. złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej przy składaniu wniosku o przyznanie stypendiów. Wynikało z tego oświadczenia, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje 7 osób. Z uzasadnienia decyzji można odczytać, że organ odwoławczy zakwestionował prawidłowość uwzględnienia przez organ pierwszej instancji w liczbie członków rodzinny dwu innych córek skarżącej (W. i A.), które nie były wymieniane we wniosku lecz wskazane w późniejszym podaniu. Ustalenie przez organ pierwszej instancji, że rodzina liczyła 9 osób (a nie 7 jak we wniosku) nie dało ostatecznie podstaw do przyznania stypendiów. Natomiast badanie, czy takie podstawy byłyby po uwzględnieniu dodatkowo, jako dziesiątej osoby, wskazywanej organowi odwoławczemu córki E. w liczbie członków rodziny prowadzącej wspólnie gospodarstwo domowe, nie zostało przeprowadzone ze względu na przedstawione wyżej stanowisko organu odwoławczego wydającego decyzję ostateczną. Prawidłowość decyzji potwierdził, jak wcześniej wskazano, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, oddalając skargę wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 935/12. Okoliczność, że córka E. była członkiem rodziny skarżącej prowadząca wspólnie gospodarstwo domowe, nie może być w omówionej wyżej sytuacji uznana za nową okoliczność faktyczną, istniejącą w dniu wydania decyzji, nieznaną organowi, który wydał decyzję, ponieważ tę okoliczność skarżąca ujawniła Kolegium przed wydaniem ostatecznej decyzji. Dalej, we wniosku o wznowienie postępowania skarżąca powołała się na podstawy, które można interpretować jako dotyczące art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Ta podstawa wznowienia opiera się na dwóch przesłankach: po pierwsze, na fakcie niebrania udziału przez stronę w postępowaniu; po drugie, na braku winy strony. Chodzi o udział w czynnościach, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i udział, w których jest przewidziany w przepisach postępowania. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium, że brak też jest podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Analiza akt sprawy nie potwierdza zarzutu skarżącej o niepoinformowaniu jej, jako strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodów ze świadków lub oględzin (art. 79 § 1 K.p.a.). Z akt sprawy, w tym z treści decyzji nie wynika, aby organy takie czynności przeprowadzał. Organ oparł się na danych wynikających z wniosku, z oświadczeń wnioskodawczyni i z dokumentów przez nią dostarczonych i dołączonych do akt sprawy. Ponadto, analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji pozwala uznać, że Kolegium wzięło pod uwagę również pozostałe przesłanki z art. 145 § 1 K.p.a. W szczególności, treść akt administracyjnych niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27. Mając na uwadze specyfikę postępowania dotyczącego kwestii przyznawania stypendium szkolnego dla uczniów, oczywistym jest, że nie mogły zaistnieć przesłanki z pkt 6 i 7, dotyczące sytuacji, gdy decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu albo zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2). Nie mogła zaistnieć także przesłanka z pkt 8, bowiem decyzja z dnia 30 listopada 2012 r. nie została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które ewentualnie mogło następnie być uchylone lub zmienione. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).