III SA/Lu 736/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (spr.), Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Maria Filipek, po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2005r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2004r. Nr [...] w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. G. od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty z dnia [...] lipca 2004 r., nr dec. [...] o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 16 lipca 2004 r. Wojewoda zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że A. G. jako bezrobotny zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 7 stycznia 2004 r. z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 15 stycznia 2004 r. W dniu 30 czerwca 2004 r. skarżący zmienił miejsce zamieszkania i zameldował się na pobyt czasowy w J., gmina D., która leży na obszarze działania Powiatowego Urzędu Pracy. Następnie w dniu [...] lipca 2004 r. zainteresowany dokonał rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy i decyzją wydaną z upoważnienia Starosty z dnia [...] lipca 2004 r., nr decyzji: [...] orzeczono o wznowieniu wypłaty zasiłku dla bezrobotnych od dnia 6 lipca 2004 r. w wysokości 605,10 zł miesięcznie. Z kolei decyzją wydaną z upoważnienia Starosty z dnia [...] lipca 2004 r., nr decyzji: [...] orzeczono o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 16 lipca 2004 r. A. G. wniósł odwołanie od tej decyzji, jednak po jego rozpatrzeniu organ II instancji decyzją z dnia [...] października 2004 r. utrzymał tę decyzję w mocy. Na decyzję organu odwoławczego A. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Skarżący zarzuca naruszenie art. 139 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i wywodzi, że na podstawie tego przepisu powinien pobierać zasiłek przez okres 12 miesięcy, a nie 6 miesięcy. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji jako niezgodnych z prawem. Skarżący podnosi, ze zgodnie z art. 139 ust 1 ww. ustawy - zasiłek z tytułu bezrobocia przyznany w dniu 15 stycznia 2004 roku, tj. przed dniem wejścia w życie ustawy powinien być wypłacany w Powiatowym Urzędzie Pracy do uzupełnienia 12 miesięcy. Dyrektor PUP na podstawie art. 9 ust 1 pkt. 14 lit. b w związku z art. 73 ust.1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (a nie art. 139 i przepisów z niego wynikających) - wydał decyzję o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 16 lipca 2004 r. z powodu upływu maksymalnego okresu pobierania. Natomiast zgodnie z art. 139 ust. 1 tej ustawy zasiłki z tytułu bezrobocia przyznane bezrobotnym przed dniem wejścia w życie ustawy są wypłacane na zasadach określonych w dotychczasowych przepisach, a więc powinny być zastosowane przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514, z późn. zm.), ponieważ zasiłek dla bezrobotnych był przyznany od dnia 15 stycznia 2004 r. Wynikiem takiego wybiórczego zastosowania przepisów, tj. pominięcia art. 139 ust.1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i przepisów z niego wynikających jest skrócenie maksymalnego okresu pobierania zasiłku z 12 do 6 miesięcy, ponieważ w czasie obowiązywania ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu maksymalny okres pobierania zasiłku w PUP wynosił 12 miesięcy (warunkiem było przekroczenie ponad 100% przeciętnej stopy bezrobocia). Po przeanalizowaniu argumentów podniesionych w skardze organ II instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Organ podnosi, że stosownie do art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy okres pobierania zasiłku wynosi 6 miesięcy - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekroczyła 125 % przeciętnej stopy bezrobocia. W obwieszczeniu z dnia 25 września 2003 r. Prezes GUS określił przeciętną stopę bezrobocia według stanu na dzień 30 czerwca 2003 r. w kraju oraz na obszarze działania powiatowych urzędów pracy (M.P. Nr 47, poz. 703 z 2003 r.). W dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przez A. G. przeciętna stopa bezrobocia w kraju wyniosła 17,7; na obszarze działania PUP 15,6; na obszarze działania PUP 20,2. Organ wskazuje, że 125% przeciętnej stopy bezrobocia (liczonej od 17,7%), to 22,125%. A. G. zmienił miejsce zamieszkania w dniu 30 czerwca 2004 r., a w tej dacie zarówno na obszarze PUP jak i na obszarze PUP maksymalny okres pobierania zasiłku wynosi 6 miesięcy. Zdaniem organu II instancji przywoływany przez stronę przepis art. 139 stanowiący, że zasiłki przyznane bezrobotnym przed dniem wejścia w życie ustawy są wypłacane na zasadach określonych w dotychczasowych. przepisach, potwierdza jedynie, że odwołującemu się zasiłek powinien być wypłacany na takich zasadach, na jakich nabył do niego prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, a zatem zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przywołanym przez skarżącego unormowaniem zawartym w art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – zasiłki, dodatki szkoleniowe oraz inne świadczenia z tytułu bezrobocia przyznane bezrobotnym przed dniem wejścia w życie ustawy są wypłacane na zasadach określonych w dotychczasowych przepisach, z wyjątkiem ich waloryzacji i zawieszania, które są dokonywane na zasadach określonych w niniejszej ustawie. Ustawa weszła w życie w dniu 1 czerwca 2004 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że skoro do zasad wypłacania zasiłku należy określenie okresu jego pobierania, stosowane przez organ odwoławczy przepisy są niewłaściwe. Organ powinien dokonać oceny stanu faktycznego na gruncie przepisów poprzednio obowiązującej ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Błędne ustalenie przepisów prawa materialnego ma istotne znaczenie ze względu na różnice w starej i nowej regulacji tej materii. Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu okres pobierania zasiłku wynosił 6 miesięcy - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała przeciętnej stopy bezrobocia w kraju, zaś 12 miesięcy - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała przeciętną stopę bezrobocia w kraju. Jest to zatem regulacja odmienna od aktualnie obowiązującej, jako że stosownie do art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy okres pobierania zasiłku wynosi 6 miesięcy - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekroczyła 125 % przeciętnej stopy bezrobocia. W świetle powyższych uregulowań organ powinien ocenić jaki wpływ na okres pobierania zasiłku miała zmiana miejsca zamieszkania przez bezrobotnego w okresie pobierania zasiłku w sytuacji istotnego zróżnicowania poziomu bezrobocia na terenie Powiatowego Urzędu Pracy i Powiatowego Urzędu Pracy. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził naruszenie prawa materialnego tj. art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, które miało wpływ na wynik sprawy, co spowodowało konieczność uchylenia decyzji organu odwoławczego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm. z późn. zm.).