III SA/Lu 739/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r. sprawy ze skargi I. R. L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za przechowanie towaru w depozycie organu celnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w Z. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. o ustaleniu opłaty za przechowywanie towaru w depozycie organu celnego. Wysokość tej opłaty ustalona została na kwotę [...]zł, a za dłużnika uznano "I. R. L." Sp. z o.o. z siedzibą w M. , którą wezwano do uiszczenia tej należności. Podstawę faktyczną tego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: W dniu [...] marca 2012 r. w Oddziale Celnym Towarowym I w W. zgodnie ze zgłoszeniem MRN [...], procedurą tranzytu został objęty towar w postaci elektroniki (iPad-y) oraz sprzętu sportowego (walizki na piłki tenisowe) w ilości 4 opakowania. Załącznikami do tego zgłoszenia celnego wpisanymi w polu 44, były kapitańskie lotnicze listy przewozowe nr [...] i nr [...] oraz manifest cargo z dnia [...] marca 2012 r. Z dokumentów tych nie wynikała ilość towarów objętych zgłoszeniem, a odbiorcą towaru wpisanym w polu nr [...] zgłoszenia celnego była firma "I. R. L." Sp. z o.o. w [...]. Na towar nałożone zostały zamknięcia celne. W dniu 22 marca 2012 r. w Oddziale Celnym w T. L. "I. R. L." Sp. z o.o. przedstawiła towar, składając deklarację skróconą nr [...]. Po przeprowadzeniu rewizji celnej przesyłki stwierdzono, że oprócz towaru ujętego w fakturach, przesyłka zawiera nadwyżkę towaru w postaci 129 szt. iPad-ów. Towar ten uznany został przez organ celny jako nielegalnie wprowadzony, w związku z czym postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. został zajęty na podstawie art. 30 ustawy Prawo celne i art. 57 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, w celu uregulowania jego sytuacji i złożony w depozycie organu celnego. Z wyjaśnień złożonych przez Spółkę w dniu 27 marca 2012 r. wynika, że do przedstawionej organowi celnemu przesyłki, w wyniku błędu załączone zostały niewłaściwe faktury. Do wyjaśnienia dołączono zaś dokumenty potwierdzające tę okoliczność, to jest wyjaśnienie nadawcy towaru oraz prawidłowe faktury, w całości obejmujące towar stwierdzony w trakcie rewizji celnej, jako nadwyżka. W ocenie Naczelnika Urzędu Celnego w Z. takie wyjaśnienie strony zasługiwało na uwzględnienie, a w konsekwencji uznanie, że sytuacja towaru (129 szt. iPad-ów) została wyjaśniona, a tym samym nie doszło do nielegalnego wprowadzenia towaru na obszar celny Wspólnoty. W tej sytuacji dalsze przechowywanie towaru w depozycie utraciło sens w świetle dyspozycji przepisów art. 30 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo celne, w związku z czym postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. organ uchylił postanowienie o zajęciu tego towaru i wezwał Spółkę do jego odbioru. Towar został faktycznie wydany stronie w dniu 5 czerwca 2012 r. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Z. ustalił opłatę w kwocie [...]zł za przechowanie w depozycie prowadzonym przez organ celny towaru w postaci 129 szt. iPad-ów przez okres jednego rozpoczętego miesiąca, to jest od dnia zajęcia towaru (22 marca 2012 r.) do dnia wpływu do organu celnego wyjaśnień Spółki (27 marca 2012 r.). W uzasadnieniu tego postanowienia organ celny I instancji wyjaśnił, że nieprawidłowe zgłoszenie przez stronę towaru spowodowało wszczęcie postępowania dotyczącego uregulowania jego sytuacji prawnej. Konsekwencją natomiast podjęcia przez organ celny działań zmierzających do uregulowania sytuacji towaru było jego zajęcie i złożenie do depozytu, w którym za przechowanie pobierana jest opłata stanowiąca dochody budżetu państwa. Rozpatrując sprawę na skutek wniesionego przez Spółkę zażalenia, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że organ celny może zająć towar jedynie wtedy, gdy jest obowiązany podjąć działania zmierzające do uregulowania sytuacji tego towaru (art. 30 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne – Dz.U. z 2013 r. poz. 727 z późń. zm.). Z kolei obowiązek podjęcia takich działań ciąży na nim wówczas gdy stwierdzi, że towary zostały wprowadzone na obszar celny Wspólnoty z naruszeniem przepisów lub zostały usunięte spod dozoru celnego, a zatem jeżeli wypełnione zostały przesłanki z art. 57 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19 października 1992 r. z późn. zm., Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 4; dalej jako "WKC"). Z akt rozpatrywanej sprawy wynika natomiast, że w świetle dokumentów przedstawionych przez stronę organowi celnemu w dniu 22 marca 2012 r., część towaru została wprowadzona na obszar celny Wspólnoty z naruszeniem przepisów, co wypełnia przesłanki z art. 57 WKC. W tej sytuacji, wobec stwierdzonych rozbieżności Naczelnik Urzędu Celnego w Z. zasadnie podjął czynności zmierzające do uregulowania sytuacji towaru w postaci 129 szt. iPad-ów. Dlatego w takich okolicznościach zajęcie towaru w trybie art. 30 Prawa celnego i złożenie go w depozycie organu celnego było czynnością usprawiedliwioną, skoro zmierzało do zabezpieczenia towaru na czas prowadzonego postępowania. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że na postanowienie o zajęciu towaru przysługiwało Spółce prawo wniesienia – w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia – zażalenia do Dyrektora Izby Celnej. Spółka jednakże nie skorzystała z tego uprawnienia, co oznacza, że działanie organu celnego było dla niej zrozumiałe i przez nią akceptowane. Natomiast uchylenie przez Naczelnika Urzędu Celnego w Z. postanowienia o zajęciu towaru nie oznacza, że było ono – jak twierdzi skarżąca – błędne. Przechowywanie towaru w depozycie musi mieć normatywne uzasadnienie, a zatem musi istnieć postawa prawna jego tam przechowywania. Z chwilą wyjaśnienia statusu zajętego towaru, co w ocenie Naczelnika Urzędu w Z. nastąpiło z dniem złożenia wyjaśnień przez stronę (które wpłynęły do organu celnego w dniu 27 marca 2012 r.), przechowywanie towaru w depozycie przestało być uzasadnione. Odnosząc się do zarzutów strony Dyrektor Izby Celnej ocenił, że nie można stawiać Naczelnikowi Urzędu Celnego w Z. zarzutu, że jego nieprawidłowe ustalenia doprowadziły do przechowywania towarów w depozycie organu celnego. Organ celny wobec stwierdzonych w trakcie rewizji przesyłki rozbieżności obowiązany był bowiem przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w stosunku do towaru, którego sytuacja prawna nie była jasna. Powołując się na treść art. 93 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego, organ odwoławczy wyjaśnił, że organ celny pobiera opłaty stanowiące dochody budżetu państwa, za przechowanie towarów w depozycie, które jest następstwem zajęcia towaru w sytuacji, kiedy organ celny ma obowiązek podjąć działania zmierzające do uregulowania sytuacji towaru (art. 30 ust. 1 Prawa celnego). Na takie przechowanie pozwala art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego, według którego towary zajęte w celu uregulowania ich sytuacji przechowuje się czasowo w depozycie urzędu celnego. Dlatego organ celny wydając zaskarżone postanowienie i doręczając je w dniu [...] stycznia 2015 r., czyli przed upływem 3 lat od dnia ustania podstawy przechowywania towaru w depozycie, działał w zgodzie z przepisami prawa. Stąd zarzuty strony w tym zakresie nie zostały uznane za nieuzasadnione. Naczelnik Urzędu Celnego w Z. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. prawidłowo ustalił opłatę za przechowanie w depozycie towaru przez okres jednego rozpoczętego miesiąca, to jest od dnia zajęcia towaru do dnia wyjaśnienia sytuacji zajętego towaru, w wysokości 5% ich wartości celnej za każdy rozpoczęty miesiąc przechowywania. Ponadto informacja o tym, że za przechowanie towarów w depozycie pobiera się opłatę była znana stronie, gdyż znajdowała się na otrzymanych przez nią w momencie zatrzymania towaru pokwitowaniach [...] i Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., zgodnym z wzorem określonym w zał. nr [...] do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie depozytu urzędu celnego (Dz.U. Nr 169, poz.1771). Na odwrotnej stronie oryginału pokwitowania przeznaczonego dla osoby, u której zajęto towar, znajduje się pouczenie, które w pkt 5 i 6 stanowi, że okres przechowywania towarów zajętych uzależniony jest od rozstrzygnięć wydanych przez właściwe organy oraz, że za przechowanie towarów w depozycie pobiera się opłatę zgodnie z art. 93 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo celne. W chwili zajęcia towaru (który nie figurował w przedłożonych przez stronę w dniu 22 marca 2012 r. fakturach), Naczelnik Urzędu Celnego w Z. ustalił jego wartość celną w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych (art. 30 ust. 2 pkt a WKC), wyszczególnionych w przedłożonych fakturach nr [...] oraz nr [...] z dnia 16 marca 2012 r. W trakcie prowadzonego postępowania organ celny otrzymał od Spółki właściwe faktury obejmujące całość przedstawionego towaru (łącznie ze stwierdzoną nadwyżką), w związku z czym przy ustalaniu opłaty za przechowanie towaru w depozycie posłużyły one do ustalenia wartości celnej na podstawie art. 29 WKC (wartość transakcyjna towaru). Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że w niniejszej sprawie obciążenie Spółki opłatą za przechowanie towaru w depozycie wynika z faktu, że towar został u tego podmiotu zajęty, podmiot ten otrzymał pokwitowanie przyjęcia towaru do depozytu i zgodnie z § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie depozytu urzędu celnego, był osobą uprawnioną do odbioru depozytu. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił ponadto, że właściwym do rozpatrzenia wniosku o zwrot lub umorzenie opłaty jest naczelnik urzędu celnego, który wydał postanowienie o opłacie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2015 r., skarżąca Spółka wniosła o jego uchylenie, jak również uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu celnego I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu organowi. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 233 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej – poprzez brak uchylenia zaskarżonego postanowienia organu I instancji mimo, iż postanowienie to narusza prawo; 2) art. 93 ust. 1 w zw. z art. 93b ust. 1 Prawa celnego – poprzez ustalenie i pobranie opłaty za przechowywanie towarów w depozycie w sytuacji, gdy nie jest ona należna; 3) art. 35 ust. 1 pkt. 2 Prawa celnego w zw. z art. 57 WKC – poprzez przechowywanie w depozycie organu celnego towarów, których sytuacja nie wymagała uregulowania; 4) § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie depozytu urzędu celnego w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie stawek opłat pobieranych przez organy celne – poprzez ustalenie wartości celnej towaru warunkującej wysokość opłaty, dopiero w postanowieniu organu I instancji o ustaleniu opłaty, co jest niedopuszczalne; 5) naruszenie § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie depozytu urzędu celnego w zw. z art. 123 Ordynacji podatkowej – poprzez wydanie towarów mimo nieuiszczenia opłaty za ich przechowanie, co wywołało w stronie uzasadnione przekonanie, iż organ nie pobierze opłaty za przechowanie towarów w depozycie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w sprawie dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zawiera uzasadnionych postaw, dlatego nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2015 r., utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o ustaleniu opłaty w wysokości [...] zł za przechowywanie w depozycie prowadzonym przez organ celny towaru w postaci 129 szt. iPad-ów, którą obciążony został odbiorca towaru. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 727 z późn. zm.) oraz przepisy nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie stawek opłat pobieranych przez organy celne (Dz.U. Nr 87, poz. 832; obecnie obowiązują przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 października 2012 r. w sprawie stawek opłat pobieranych przez organy celne oraz sposobu ich obliczania – Dz.U. z 2012 r. poz. 1145). Zgodnie z art. 30 ust. 1 Prawa celnego, jeżeli zgodnie z przepisami Wspólnotowego Kodeksu Celnego organ celny jest obowiązany podjąć działania zmierzające do uregulowania sytuacji towaru, może dokonać jego zajęcia. Według art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa celnego, towary zajęte w celu uregulowania ich sytuacji przechowuje się czasowo w depozycie urzędu celnego. Z art. 93 ust. 1 Prawa celnego wynika zaś, że organ celny pobiera opłaty, stanowiące dochody budżetu państwa, za przechowywanie towarów w depozycie. Według art. 93a 1 ustawy, kwota opłat, o których mowa w art. 92 i 93, jest ustalana przez organ celny w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Natomiast doręczenie postanowienia, o którym mowa w ust. 1, nie może nastąpić po upływie 3 lat, licząc od dnia zakończenia czynności, za dokonanie których pobierane są opłaty (art. 93a ust. 2 ustawy). Z powołanych przepisów wynika, że organ celny może pobrać opłatę na podstawie art. 93 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego za przechowanie towarów w depozycie, jeżeli będzie ono normatywnie uzasadnione, a zatem jeżeli będzie istniała podstawa prawna ich tam przechowywania. W pierwszej kolejności należy odnieść się do w istocie najdalej idącego zarzutu strony skarżącej sprowadzającego się do twierdzenia, że organ bezpodstawnie przechowywał towar w depozycie urzędu celnego. Trzeba przy tym zauważyć, że organ celny wyczerpująco wyjaśnił, w jakich okolicznościach zajął towar i złożył go do depozytu. Podczas rewizji towaru dokonanej w dniu [...] w T. L. przedstawionego przez "I. R. L." Sp. z o.o. w [...] wraz z dokumentami tranzytowymi T1 [...] oraz fakturami (nr [...] i [...]), stwierdzono towar w postaci 129 szt. iPad-ów, który nie został objęty zgłoszeniem celnym. W takiej sytuacji dokonując zatrzymania tego towaru postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., organ I instancji działał w oparciu o przepis art. 57 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19 października 1992 r. ze zm.). Akt ten stanowi bowiem o obowiązku podjęcia działań zmierzających do uregulowania sytuacji towaru, m.in. poprzez dokonanie jego zajęcia, jeżeli jest to przewidziane regulacjami prawa wspólnotowego. Zgodnie z art. 37 ust. 1 WKC, towary wprowadzane na obszar celny Wspólnoty podlegają, od chwili ich wprowadzenia, dozorowi celnemu. Mogą one podlegać kontroli celnej zgodnie z obowiązującymi przepisami. Pozostają one pod dozorem celnym tak długo, jak jest to niezbędne do określenia ich statusu celnego, a w przypadku towarów niewspólnotowych i bez uszczerbku dla art. 82 ust. 1, aż do zmiany ich statusu celnego bądź wprowadzenia do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego albo ich powrotnego wywozu bądź zniszczenia zgodnie z art. 182 (art. 37 ust. 2 WKC). Stosownie zaś do art. 57 WKC, jeżeli organy celne stwierdzą, że towary zostały wprowadzone na obszar celny Wspólnoty z naruszeniem przepisów lub zostały usunięte spod dozoru celnego, podejmują wszelkie niezbędne działania, łącznie ze sprzedażą towarów, w celu uregulowania ich sytuacji. Stosowanie do § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie depozytu urzędu celnego (Dz.U. Nr 169, poz. 1771), dokonując przyjęcia towarów do przechowania w depozycie, organ celny określa wartość: 1) towarów niewspólnotowych – przyjmując ich wartość celną; 2) towarów wspólnotowych – przyjmując wartość rynkową towaru identycznego lub podobnego z dnia przyjęcia towaru do depozytu. W pokwitowaniu z dnia 22 marca 2012 r. nr [...] oraz nr [...] organ celny określił wartość celną towarów, wyszczególniając odpowiednio poszczególne kwoty w odniesieniu do każdego rodzaju i ilości iPad-ów, zgodnie z wartościami fakturowymi (k. 10 i 11 akt adm.). Takie postępowanie pozostaje w zgodzie z regułami wynikającymi z przepisów prawa. Na tym etapie postępowania obowiązujące przepisy nie obligowały zatem organu celnego do określenia ewentualnych kosztów związanych z przechowywaniem zatrzymanego towaru. Dlatego też zarzuty skarżącej w tym zakresie nie znajdują żadnego uzasadnienia. Trzeba dodatkowo zauważyć, że skarżąca w ogóle nie kwestionowała zasadności samego zajęcia towaru w chwili dokonania tej czynności. Dopiero pismem z dnia 27 marca 2012 r. – przyznając tym samym, że nieprawidłowości wystąpiły – wyjaśniła, iż stwierdzone w trakcie rewizji celnej rozbieżności były spowodowane dołączeniem do zgłoszenia celnego niewłaściwych faktur z dnia 16 marca 2012 r. o numerach [...] Do wyjaśnienia załączono inne faktury (nr [...] i [...]) z dnia 16 marca 2012 r., które – jak wyjaśniła skarżąca – były fakturami właściwymi. Organ uznał to wyjaśnienie za usuwające stwierdzone nieprawidłowości, dlatego Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. uchylił swoje postanowienie z dnia [...] marca 2012 r. o zajęciu towaru (129 szt. iPad-ów) i wezwał Spółkę do odebrania towaru, względem którego nastąpiło już wyjaśnienie legalności jego wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty. W uzasadnieniu tego postanowienia organ stwierdził, że wniosek o zwrot zajętego towaru jest zasadny, gdyż wyjaśnienia uzyskane od strony oraz wyjaśnienia z udziałem urzędu wyjścia wskazują, że nie doszło do nielegalnego wprowadzenia towaru na obszar celny Unii Europejskiej. Na wskazanej podstawie w dniu 5 czerwca 2012 r. towar został stronie faktycznie wydany. W tych okolicznościach zgodzić należy się z organem, że uchylenie przez Naczelnika Urzędu Celnego w Z. postanowienia o zajęciu towaru nie oznacza, że było ono – jak twierdzi skarżąca – błędne. W spawie tej bowiem przechowywanie towaru w depozycie miało swoje uzasadnienie znajdujące oparcie w przywołanych powyżej przepisach prawa i sytuacji faktycznej. Jednocześnie z chwilą wyjaśnienia statusu zajętego towaru, co trafnie w ocenie Naczelnika Urzędu w Z. nastąpiło z dniem złożenia wyjaśnień przez stronę, przechowywanie towaru w depozycie przestało być konieczne. Stąd też organ zobligowany był do uchylenia swojego postanowienia o jego zajęciu towaru i wydania go uprawnionemu podmiotowi. Dlatego też w niniejszej spawie nie można zarzucić organom celnym wadliwego przeprowadzenia postępowania, które naruszałoby jego reguły, wobec stwierdzonych w trakcie rewizji przesyłki rozbieżności. Stwierdzone rozbieżności musiały skutkować przeprowadzaniem postępowania wyjaśniającego w stosunku do towaru, którego sytuacja prawna nie była jasna, czemu skarżąca wówczas nie przeczyła. Zatem podniesione w tym zakresie zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione. Skarżąca zakwestionowała w ostateczności zasadność obciążenia jej kosztami związanymi z przechowywaniem towaru w depozycie Urzędu Celnego. W okolicznościach sprawy również to stanowisko nie znajduje uzasadnienia. Zgodnie z art. 93 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego, organ celny pobiera opłaty, stanowiące dochody budżetu państwa, za przechowanie towarów w depozycie lub w magazynie czasowego składowania prowadzonym przez organ celny. Wysokość tych opłat określona została na podstawie aktu wykonawczego obowiązującego w okresie zajęcia i przechowywania towaru wydanego na podstawie art. 93 ust. 2 Prawa celnego, według którego Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, stawki opłat oraz sposób ich obliczania m.in. za przechowywanie towarów w depozycie oraz w magazynie czasowego składowania prowadzonym przez organ celny, uwzględniając wartość celną tych towarów albo wartość rynkową towaru identycznego lub podobnego oraz za inne czynności przewidziane w przepisach prawa celnego. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie stawek opłat pobieranych przez organy celne (obowiązującego w dniu zakończenia czynności, za dokonanie których pobierana jest opłata), za przechowywanie towarów w depozycie pobiera się opłatę w wysokości 5% ich wartości celnej za każdy rozpoczęty miesiąc przechowywania. W konsekwencji organy celne nie uchybiły wskazanym wyżej przepisom i w sposób prawidłowy ustaliły opłatę za przechowywanie w depozycie urzędu celnego zatrzymanego towaru. Prawidłowo przyjęły mianowicie wartość towaru na podstawie faktury nr [...] z dnia 16 marca 2012 r. oraz niewadliwie ustaliły okres przechowywania towaru (jednego rozpoczętego miesiąca, tj. od dnia zajęcia towaru do dnia wyjaśnienia sytuacji zajętego towaru). Dlatego też organ I instancji prawidłowo obliczył wysokość należnej opłaty za przechowywanie. Wreszcie trzeba wskazać, że czym innym jest czynność polegająca na wydaniu uprawnionemu zajętego towaru, kiedy odpadł podstawa jego zajęcia, a czym innym ustalenie wysokości opłaty i zobowiązanie takiego podmiotu do uiszczenia opłaty za przechowanie towaru w depozycie. Wprawdzie zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie depozytu urzędu celnego, odbioru towarów przechowywanych czasowo w depozycie może dokonać osoba, o której mowa w § 4 ust. 2 pkt 1, lub osoba przez nią upoważniona, po zwrocie oryginału pokwitowania i uiszczeniu opłaty za przechowanie, o której mowa w art. 93 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo celne, a upoważnienie do odbioru towarów powinno być sporządzone w formie pisemnej oraz poświadczone urzędowo lub notarialnie, to niepobranie opłaty przed odbiorem towaru przechowywanego czasowo w depozycie, nie powoduje wygaśnięcia obowiązku dokonania takiej opłaty. Wynika to wprost z cyt. już przepisu art. 93a ust. 2 Prawa celnego. Mając powyższe rozważania na względzie stwierdzić należało, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby jego wyeliminowanie z obiegu prawnego, a podniesione w skardze zarzuty okazały się nieuzasadnione w świetle prawidłowych ustaleń faktycznych i zgodnych z prawem rozstrzygnięć organów celnych, co do istoty sprawy. Dlatego skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł w sentencji wyroku.